Jason Lytle - Yours Truly, the Commuter (2009)

Solo-debuut van de frontman van Grandaddy! Als ik zijn myspace pagina mag geloven klinkt dit niet veel anders dan zijn vorige band! Gewoon weer lekkere liedjes, met veel keyboard geluidjes!

Hij komt in ieder geval naar Nederland.
Ik zie dat hij 22 Mei in Doornroosje optreed.

Oei, dat was nog eens een verrassing! Hij is gelekt. En... het klinkt hélemaal Grandaddy! Lytle doet dus waar hij goed in is en ik ben er blij om. Want wát hij doet is uniek. Binnenkort meer woorden, eerst nog maar eens een paar keer heerlijk met mijn koptelefoon op en een jointje erbij in dit album verdwalen.

Onze avond zal er ongeveer hetzelfde uitzien, had dit plaatje later verwacht.

Een van mijn eerste echt grote muzikale liefdes was de band Grandaddy uit Californië. Het was een gezelschap bebaarde mannen, ernstige alcoholisten naar ik begreep, die begin jaren negentig een volstrekt eigen geluid uitvonden en dat tot drie jaar terug bleven herhalen. Naar mijn idee was dat nooit herhaling uit gemakszucht, eerder uit plichtsbesef. Want wie zou immers dit betoverende en meeslepende geluid moeten brengen als zij het niet deden? Sinds hun laatste album Just Like The Fambly Cat, een waardige zwanenzang, gaapt er voor mij dan ook een groot gat. Maar nu blijkt Jason Lytle, de zanger en voornaamste songschrijver van Grandaddy, een solo-plaat gemaakt te hebben. Nooit was ik mij er zo van bewust dat hij het brein achter Grandaddy was. Deze plaat bewijst van de eerste tot de laatste noot dat hij dat was, want in plaats van zijn naam had er net zo goed 'Grandaddy' op de hoes kunnen staan. Hij mag dit album dan in zijn eentje volgespeeld hebben, er klinkt nauwelijks verschil met het werk van zijn voormalige band. Dezelfde Bachiaanse mineurakkoorden, dezelfde op-of-over-het-randje-van-vals-zittende Neil Young-achtige zang, dezelfde vervreemdende computer-bliepjes, dezelfde sporadische gitaaruitspattingen, dezelfde teksten over verlatenheid en schuldgevoel. Lytle doet waar hij goed in is en mag dat wat mij betreft tot zijn dood blijven doen, onder welke naam dat dan ook moge zijn. De naam van Lytle's plaat is Yours Truly, The Commuter. 'Hetzelfde' is nog nooit zo fijn geweest!

Bron: http://kasblog.punt.nl/

Mooi plaatje, naar mijn idee allemaal wat rustiger en ingetogener dan Grandaddy maar je hoort de groep erzeker nog doorheen verweven.

Zeker niet slecht, maar aan het werk van zijn vorige groep grandaddy kan het toch niet tippen. Zag hem onlangs zelfs live in botanique waar het publiek pas echt opgetogen werd bij de 5 tal grandaddy - nummers.

Al bij al luistert het toch lekker weg..

Mooi. Met name Birds Encouraged Him.

Niet zo'n meesterwerk als de eerste twee Grandaddy's, maar toch fijn dat dit plaatje er is.

Ik hou wel van dat lo-fi ELO-geluid.

ga eerst nog een paar keer luisteren voor ik een cijfer geef.
het klinkt idd wel allemaal heel grandaddy-achtig maar een verrasing is dat natuurlijk niet.
benieuwd of deze een waardige opvolger is van die fijne groep alcoholisten uit modesto

Verre van slecht, al ben ik ook niet helemaal overtuigd. Zo vind ik Brand New Sun top, maar It's The Weekend 'flauw'.

Vind het wel prettig dat dat electronische wat ik vaak zo irritant vind bij grandady is weggelaten dan wel minder geworden. Dan kan je zien dat hij dat echt niet nodig had om goede muziek te maken. Ik geef nog net een vier maar de kans is groot dat dit nog wat gaat stijgen. Ik hoop dat mijn broertje het ook wat vind want ik heb de LP voor hem gekocht. Lol.

Ga deze vanavond gelijk ff opzoeken, laden en luisteren, en evt ook nog kopen..
Jammer dat Grandaddy er niet meer is trouwens! heb ze verschillende keren live mogen bewonderen..

Ben hier een week lang verslaafd aan geweest, en zoals vaker bij mijn muzikale verslavingen, is het daarbij gebleven. Als je de nummers eenmaal van achter naar voren kent, een keer hebt meegeknikt met alle verhalen over verlies en de gitaarlijntjes van tevoren exact weet te voorspellen, dan is de lol er ook helemaal vanaf. Nuja, die lol was ook al ver te zoeken, maar zelfs de meeslependheid is weg.
Nummer 4 en 5 zijn de enige onbetwiste hoogtepunten die ik in de toekomst vast nog wel eens zal luisteren...toch koester ik m'n verslavingen ook, en voor de geweldige tijd is het wel 4 sterren waard.

Inderdaad.

Leuke luisterliedjes met een twist erin. De wat fluisterende zang is niet altijd mijn smaak, maar ook niet echt storend.

Gewoon een Grandaddy plaat qua gevoel, blijf het heerlijke muziek vinden. Lytle heeft ook altijd iets aandoenlijks, zo'n Ghost of My Old Dog bijvoorbeeld, da's toch om de man eens een fijne knuffel te geven? Ook Birds Encouraged Him raakt op één of andere manier zo'n gevoelige snaar, waar Grandaddy patent op heeft. Weer een pak mooie liedjes dus, alleen It's the Weekend is na 2x een skippertje.