Jason Lytle - Yours Truly, the Commuter (2009)

Een van mijn eerste echt grote muzikale liefdes was de band Grandaddy uit Californië. Het was een gezelschap bebaarde mannen, ernstige alcoholisten naar ik begreep, die begin jaren negentig een volstrekt eigen geluid uitvonden en dat tot drie jaar terug bleven herhalen. Naar mijn idee was dat nooit herhaling uit gemakszucht, eerder uit plichtsbesef. Want wie zou immers dit betoverende en meeslepende geluid moeten brengen als zij het niet deden? Sinds hun laatste album Just Like The Fambly Cat, een waardige zwanenzang, gaapt er voor mij dan ook een groot gat. Maar nu blijkt Jason Lytle, de zanger en voornaamste songschrijver van Grandaddy, een solo-plaat gemaakt te hebben. Nooit was ik mij er zo van bewust dat hij het brein achter Grandaddy was. Deze plaat bewijst van de eerste tot de laatste noot dat hij dat was, want in plaats van zijn naam had er net zo goed 'Grandaddy' op de hoes kunnen staan. Hij mag dit album dan in zijn eentje volgespeeld hebben, er klinkt nauwelijks verschil met het werk van zijn voormalige band. Dezelfde Bachiaanse mineurakkoorden, dezelfde op-of-over-het-randje-van-vals-zittende Neil Young-achtige zang, dezelfde vervreemdende computer-bliepjes, dezelfde sporadische gitaaruitspattingen, dezelfde teksten over verlatenheid en schuldgevoel. Lytle doet waar hij goed in is en mag dat wat mij betreft tot zijn dood blijven doen, onder welke naam dat dan ook moge zijn. De naam van Lytle's plaat is Yours Truly, The Commuter. 'Hetzelfde' is nog nooit zo fijn geweest!

Bron: http://kasblog.punt.nl/

Gewoon een Grandaddy plaat qua gevoel, blijf het heerlijke muziek vinden. Lytle heeft ook altijd iets aandoenlijks, zo'n Ghost of My Old Dog bijvoorbeeld, da's toch om de man eens een fijne knuffel te geven? Ook Birds Encouraged Him raakt op één of andere manier zo'n gevoelige snaar, waar Grandaddy patent op heeft. Weer een pak mooie liedjes dus, alleen It's the Weekend is na 2x een skippertje.