Graveyard - Graveyard (2008)

ik hoorde van graveyard toen ze net de eerste plaat uitgebrachten en kocht die meteen. bijna twee jaar later merk ik dat deze band nu erg goed wordt ontvangen. fantastische reïnterpretatie van de psychedelische, voornamelijk obscure platen uit begin jaren 70. denk aan pentagram, bang, black sabbath, blue cheer of de hedendaagse 'classic doom' band Witchcraft.

Stepping out of the woods of Gothenburg and straight into your head...

Graveyard's self titled debut resurrects the classic hard rock sounds of Cream and Sabbath while incorporating the more tasteful moments of Soundgarden and Danzig.

Zo staat op de sticker te lezen. Geen slechte beschrijving. Dit gaat nog vele luisterbeurten krijgen.

Echt een heerlijk album. Alles wat een rockminnend mens zich wenst is hier aanwezig. Lekkere gitaren, pittige solo's, goeie zanger, meeslepende melodieën, knappe nummers. Voor wie een beetje nostalgie kent is het helemaal feest door de warme analoge sound (zeker op vinyl) en een vleugje psychedelische sfeer. Slechts vier stemmen hier en dat is veel te weinig. Jammer jammer jammer.

Vanaf de eerste beluistering was ik hier al enthousiast over, maar het blijkt ook een album te zijn dat langzaam blijft rijpen. Wat een klasse.

Had dit album een tijdje niet geluisterd omdat ik bedacht had dat ik het niet meer leuk vond. Maar het blijkt toch een erg leuk plaatje. Enige probleem is dat het me niet de hele speelduur blijft boeien.

heb ik ook een beetje, maar nu de nieuwe uit is, krijg je er toch weer zin in..

Heerlijke plaat. De afgelopen dagen heb ik voor het eerst naar Graveyard geluisterd. Het eerste album is één van de beste rockplaten die ik sinds lange tijd heb gehoord. De dreigende sfeer, uitstekende drums en pakkende riffs klinken als het Black Sabbath van begin jaren 70, maar hebben wel iets fris, eigens, dat ik bij veel hedendaagse bands niet kan vinden.. Helaas zijn die nauwelijks te vinden op het tweede album 'Hisingen Blues'. Deze (de 1e) staat inmiddels wél op mijn verlanglijstje.

Er is weinig nieuws onder de zon op dit debuutalbum van Graveyard. Retro(hard)rock die nadrukkelijk teruggrijpt op de jaren '70. Van de bands die op het stickertje van Kronos genoemd worden, hoor ik hier zelf nog het meest Cream in.
Ondanks de energie die de muziek uitademt, moet ik sinds mijn vorige berichtje hier (van december 2010) toch constateren dat ik dit album nauwelijks nog gedraaid heb. Het klinkt een paar nummers leuk, maar dat is het dan ook wel weer. Over de gehele lengte weet het mijn aandacht niet vast te houden. Deels komt dat door de vocalen: de zanger heeft gewoon niet een geluid dat me aanspreekt, deels komt dat ook doordat de muziekstijl van Graveyard nét niet van het soort is dat ik interessant vind. Ik vind het allemaal net een beetje te tam. Als er dan toch teruggegrepen moet worden op de jaren '70 heb ik liever The Sword, hoewel die band iets minder retro is dan Graveyard.
Hoogtepunten op dit album zijn voor mij de eerste 2 nummers, alsmede Blue Soul.

3.0*

Wat een geweldig debuut van deze zweedse band.
Ik vind twee nummers iets minder, maar de rest geweldig.