Sonny Stitt / Bud Powell / J.J. Johnson - Sonny Stitt / Bud Powell / J.J. Johnson (1956)

Wat een bopperdebop! Heerlijk energiekplaatje vol speelplezier. Echt een plaatje dat je weer tot leven wekt; dat je ontzettend vrolijk doet voelen. Zeer authentiek en bovenal uiterst genietbaar. Op sommige momenten waan je je haast Tony Curtis in een rokerige exclusieve jaren 50 nachtclub vol pracht en praal.

Hoewel vooral Bud Powell (en in de latere sessies doet John Lewis het ook prima achter de piano) mij hier regelrecht inpakt met zijn dynamische spel, ben ik ook behoorlijk overtuigd van Sonny Stitt. Zijn Sonny Side Up vond ik wat saai en gemakkelijk, maar op deze plaat is hij helemaal in zijn element. Dat vind ik bijzonder, daar deze plaat een stuk eerder is opgenomen dan Sonny Side Up (drie sessies uit 1949-1950) en Stitt in het begin van zijn carriere nogal vergelijkt werd met 'Bird'. Hoewel best wat overeenkomsten zijn te vinden (er zijn wel meer saxofonisten uit het boptijdperk waarover je dat kunt zeggen), vind ik Stitt hier behoorlijk eigenzinnig uit de hoek komen. Komt natuurlijk omdat hij hier de tenorsax oppakt, maar hoe hij afwisselt tussen zoele ballades en up-tempo escapades vind ik erg mooi.

Let overigens ook zeker op de drums. Die spontane drumroffels kunnen maar van één man zijn: een piepjonge Max Roach die even zijn signatuur komt afleveren. Hij was toen natuurlijk vooral een populaire sideman en sessiemuzikant, maar ook hier zijn al dingen te horen die hem later tot een groots bandleider zouden maken. Mooi plaatje dus!