Metallica - Kill 'em All (1983)

Metallica - Kill 'Em All (1983)

Ben helemaal verlieft op dit album, als ik dit hoor vergeef ik meteen al het slechte werk van Metallica.

Dit album is een goed voorbeeld van het Trash metal genre waarmee de band hun bekendheid mee naar binne hielp.

Bij dit album hoor je ook duidelijk de invloeden van Metallica, o.a. . Motörhead, Venom en Thin Lizzy.

Dit album is voor veel muzikanten ook een doorslag geweest om zelf muziek te maken, ik ben daar ook een voorbeeld van.

Ook veel nummers op Kill 'Em All zijn naar mijn mening echte klassiekers geworden zoals: Seek & Destroy, The Four Horsemen, en Jump in the Fire.

Een wel verdiende 4.5.

Op Metallica's debuutplaat is direct duidelijk waarom deze heren de pioniers zijn van trash metal. Loeiharde en snelle riffs worden op je afgevuurd omlijst met furieuze gitaarsolo's. Persoonlijk houd ik wat meer van de melodieuze Metallica, zoals bijvoorbeeld op "Metallica" (The Black Album) of "Load". Ik besef me dat ik daarmee tegen de haren van de puristen instrijk, maar dat is een kwestie van smaak. De grote zwakte van "Kill 'Em All" is de stem van James Hetfield. Op de latere albums weet hij zijn stem beter te doseren en te gebruiken, en dat maakt het voor mij een stuk prettiger om naar te luisteren. "Kill 'Em All" zet Metallica direct op de kaart, maar persoonlijk is deze plaat om bovenstaande redenen minder genietbaar.

In 1983 zat ik nog op het Onze-Lieve-Vrouwe College in Oostende, richting Latijn-Grieks, en mijn beste vrienden luisterden naar Metal. Een zaadje werd geplant en ik heb nooit achterom gekeken. Talrijk waren de blanco Maxell’s en Fuji’s die van hand tot hand gingen, we kochten altijd verschillende albums en gaven elkaar dan een cassette om die andere albums op te nemen. Mooie tijden, andere tijden, honderden cassettes…

We kennen allemaal de geschiedenis van Metallica, die beruchte demo en die beruchte Metal Massacre I, zij hebben ook nooit achterom gekeken sindsdien. Dit album was voor velen onder ons toch een klap tegen de klop, want wie deed precies ook dat? Volgens mij niemand. Metallica heeft een trend gezet, heeft een subgenre mee in het leven geroepen. Vernieuwers? Ongeveer. Ze hebben enkel vele elementen uit de NWoBHM verfijnd, Diamond Head iemand? Wat klonk dit fantastisch dertig jaren geleden en het klinkt nog altijd vettig goed. Akkoord, de stem van James Hetfield is je dat niet maar dit leeft en vibreert.

Analyseren is niet altijd aangewezen, laat het gewoon op je af komen en geniet van deze geweldige stoot adrenaline die dit album geeft, de stapelgekke riffs en solo’s, het waanzinnige bassen van Cliff en die hoogtepunten, The Four Horsemen, (Anesthesia) Pulling Teeth wat een unieke bass-solo is, Phantom Lord, Metal Militia, enzovoort. Later nam Cliff meer het heft in handen en leerde James en Lars de fijne kneepjes van het arrangement. Ooit heb ik gelezen dat Johannes Sebastian Bach de favoriete componist was van Cliff, een referentie die kan tellen.

Het was nieuw: ik aanbad de muzikanten op dit album, ja zelfs de latere scheefmepper Lars Ulrich. Ster van deze show vind ik nog altijd Mister Cliff Burton, nog zo’n persoonlijkheid die quasi uniek was. Dit was een proevertje, Ride the Lightning is een prachtig album, gek genoeg worstel ik nog altijd met Master of Puppets, na al die jaren…

In vergelijking met wat Metallica in de paar jaar na het verschijnen van dit album zou uitbrengen, vind ik dit een matig album. Een aardige opwarmer, om het wat positiever te formuleren.

De band klinkt op Kill ‘Em All bovenal als een NWOBHM-band die na consumptie van een flinke dosis speed de gaspedaal niet helemaal meer onder controle heeft. De muziek is intens en agressief, maar mist nog wat de melodie en verfijning die bijvoorbeeld Master of Puppets zo goed maakt.
De nummers zijn over het algemeen heel behoorlijk. Voor mij springen The Four Horsemen, No Remorse en Seek and Destroy er in positieve uit, hoewel sommige riffs in het eerstgenoemde nummer net wat te vaak herhaald worden. Hetzelfde gebeurt naar mijn mening in Metal Militia, waardoor het nummer wat aan kracht verliest. In negatieve zin vallen Jump in the Fire en (Anesthesia) Pulling Teeth op. Met name dat laatste nummer vind ik een hele zit. Een bassolo met een basgitaar die niet echt als een basgitaar klinkt (maar meer een basgitaar met een hele laag effecten), van mij had het niet gehoeven.
Grootste minpunt aan Kill ‘Em All vind ik echter de zang: vol met agressie, maar lastig om 50 minuten aan te horen.

Niet mijn favoriete Metallica-album, dit Kill ‘Em All.

3.0*

Destijds was ik niet zo'n fan van dit album,natuurlijk het was snel,agressief en baanbrekend voor het genre maar zelf luisterde ik liever naar punk en hardcore.De tegenhanger van Kill 'em all was City baby attacked by rats van Charged G.B.H.,net zo snel en hard (en zelfs een jaar eerder) maar dan zonder die eindeloze solo's en matige zang.Dat laatste vind ik nu nog het enige zwakke punt aan het debuut van Metallica.Verder heeft dit album de tand destijds verrassend goed doorstaan.De meeste nummers zitten goed in elkaar,het geluid is helder en zeker voor die tijd aardig geproduceerd en zelfs voor hedendaagse maatstaven heeft Kill 'em all nog een redelijke snelheid en agressiviteit.Niet alle nummers zijn even sterk maar Phantom lord,Whiplash (het nummer wat het dichtste bij G.B.H. in de buurt kwam) en Seek and Destroy mogen voor mij tot de absolute metal klassiekers gerekend worden.

De meest overgehypte metallica plaat die te vaak beoordeeld word met een dosis jeugdsentiment ..
Leuk plaatje maar in mijn ogen niet erg speciaal..de band is hier nog zoekende naar een eigen sound/stijl (die hierna natuurlijk gevonden is ..en hoe!)

In mijn middelbare schooltijd (rond 2000) was Metallica nog altijd een heel grote naam. Iedereen kende het eigenlijk wel. Iets wat naar mijn idee (en ik kan ernaast zitten natuurlijk) behoorlijk verminderd is. Zouden er nog hordes tieners zijn die een nummer van Metallica kunnen herkennen? Jason's vertrek werd op het schoolplein nog uitvoerig besproken en vervolgens had iedereen het erover dat de band moest terugkeren naar de roots en vervolgens het slechte onthaal van St. Anger.

Iedereen was het erover eens dat de eerste drie albums de beste waren, dus daar spendeerde ik mijn zakgeld aan. Kill Em All heeft me nooit meer losgelaten. Dit is er eentje die van mij een metalhead maakte en de cd staat nog altijd in de kast. Hij wordt alleen niet meer zo vaak gedraaid.

De jonge honden energie slaat in elk geval nog steeds aan en ik geniet er met volle teugen van. Met die energie komt ook de knulligheid mee. Als puber lette ik er niet op, maar de teksten zijn wel erg matig en tegelijkertijd ook wel heel charmant. Het paste wel heel erg in de tijd. Dat bepaalde songs niet lekker lopen, neem ik op de koop toe. Hit The Lights loopt niet helemaal lekker. Motorbreath is voor mij altijd een prima vullertje geweest en Metal Militia voelt aan als teveel. Het mooie aan dit album zijn toch wel de vele memorabele songs en de vlijmscherpe riffs. The Four Horsemen, Phantom Lord, No Remorse, Seek And Destroy... allemaal weergaloze songs met tomeloze energie en agressie. Een bassolo op Pulling Teeth is een gewaagde, maar zeer geslaagde zet. Dit album duurt net wat te lang en is kwalitatief net niet consistent genoeg voor de maximale score. Verder blijft het een echte klassieker voor me.

Een van de populairste metalbands ooit als het niet de populairste metalband ooit is. Waar Iron Maiden en Judas Priest wel tot de verbeelding spreken, heeft geen enkele band zo'n indruk op het niet-metal publiek achtergelaten als Metallica met een hit als Nothing Else Matters. Je zou bijna vergeten als je Some Kind Of Monster ziet en St. Anger luistert dat Metallica ooit een van de snelste en rauwste bands op aarde was. Stiekem ben ik altijd meer een Megadeth-fan geweest (er werd me toen ik 15 was verteld door een meer ervaren metalhead dat het de ene of de andere band was, onzinnig natuurlijk), maar ik kan niet ontkennen dat vooral Hetfield voor mij lange tijd model stond voor de ultieme metalpersoonlijkheid. Vikingsnor, lang haar, dikke riffs en een fantastische stem. Ik wou er zoals hij uitzien, dan zou men op school wel ophouden met me lacherig een meisje te noemen omdat ik lang haar had. Kuch. Jeugdtrauma terzijde, Metallica is iconisch en uitermate belangrijk voor thrashmetal in het bijzonder en metal in het algemeen.

Kill 'Em All is overduidelijk een belangrijk album voor de ontwikkeling van de meer extreme tak van de metal. Het is nog steeds overduidelijk geschoeid op de N.W.O.B.H.M.-leest, maar dan met een flinke punk-vibe er in die het geheel chaotischer, sneller en steviger maakt. Hetfield heeft een stoere stem, Hammet's solo's gieren naar hartelust en Burton's basspel is fenomenaal. En Ulrich... kan ik nog niet echt kritiek op hebben rond deze tijd.

Kill 'Em All blijft voor mij wel steken op een dikke 4 sterren, doordat ik het album eigenlijk te lang vind en songs als The Four Horsemen en Seek & Destroy net te lang duren en daardoor wat voortkabbelen op bepaalde momenten. Nee, de band is op het best als de songs snel zijn en verpulveren. Metal Militia is zo bijvoorbeeld echt genieten. Phantom Lord is ook een favoriet. Een erg sterk debuut, maar het zal toch nog een stukje beter worden.

Al zolang ik me kan herinneren heb ik Kill 'em All de perfecte loopplaat gevonden. Niet om van weg te lopen, integendeel, maar nummers als No Remorse en Seek & Destroy hebben me al door mening loopdipje geholpen en komen voor mij het dichtst in het buurt van de zogenaamde runner's high. Afgelopen week sinds lang nog eens mijn loopschoenen aangetrokken en ja, ook nu was het weer knallen. Er zit gewoon een zeker jeugdig enthousiasme in dat me erg weet te raken en bovendien: het album zakt werkelijk nergens in. Het (Anesthesia) Pulling Teeth blijft een formidabel rustpuntje halverwege (erg blij dat ze dat nummer vanonder het stof hebben gehaald voor S&M2, maar dat is dan ook maar één van de weinige pluspunten aan dat optreden) om nadien weer genadeloos alles aan gort te trappen. Vreemd genoeg wordt Kill 'em All qua gemiddelde het laagst beoordeelt ten opzichte van de 5 eerste albums (en ook qua aantal stemmen is dit blijkbaar de minst populaire) en hoewel ik gevoelsmatig inderdaad ook wel vind dat hetgeen wat later zou komen (toch wanneer het om Ride the Lightning, Master of Puppets en And Justice For All gaat) misschien kwalitatief nog net iets hoger is, is Kill 'em All gewoon zo heerlijk in your face dat ik deze toch vaker draai. Ik denk dat ik vandaag toch weer eens even mijn loopschoenen ga aandoen en weer compleet buiten adem bij Metal Militia uitkom..

Het debuutalbum van Metallica leerde ik pas laat kennen. Het eerste wat ik van ze hoorde is zo lekker origineel Nothing Else Matters, die werd thuis nog wel eens afgespeeld. Paste volgens mijn ouders nog wel tussen de R.E.M., Abba, Bee Gees, Dire Straits enz. Originele kennismaking met de band en diens muziek of niet, het mag de pret tot op heden nog steeds niet drukken. Ik reken Metallica ook tot 1 van mijn favoriete artiesten, en met het debuut gaan ze gelijk goed vanuit de startblokken. The Four Horsemen en Seek & Destroy zijn 2 klassiekers. (Anesthesia) Pulling Teeth is een prima bass solo, ik heb wel eens gelezen dat Cliff Burton door Hetfield en Ulrich bij de band gevraagd is juist om zijn vaardigheid dergelijke muziekpartijen uit zijn bass te halen. Ik snap het wel. Het krijgt van mij ieder geval de volle 5 sterren, voor wat betreft mijn luisterplezier zit er geen filler tussen. Ik zie dan ook geen reden om niet de volle mep te geven

Metallica voor het eerst op de Nederlandse radio, een jaar vóór het debuut zelfs? Je vindt het hier, de uitzending van Stampij op 1 september 1982. De demoversie van Metal Militia, gewoon bij de KRO.

Beluister deze en andere afleveringen en je begrijpt waarom ik Metallica een logisch vervolg vond op de New wave of British heavy metal, die steeds sneller werd. Maar dit Amerikaanse antwoord was de overtreffende trap. Met knallende gitaarsolo's, de nodige tempowisselingen en bovendien was debuut Kill 'em All goed geproduceerd. Luister naar tijdgenoten als Jaguar en Raven en je weet dat dat geen vanzelfsprekendheid was.

Het enige wat ik minder vond was de zang van James Hetfield: ik zwoor bij de stem van met name Ronnie James Dio en dit was wat simplistisch. Maar het wende spoedig. Bovendien zou zang in Diostijl niet goed passen bij dit snelle werk. Noemden we dit toen al thrash- of speedmetal? Of was het nog gewoon heavy metal?
Eind vorig jaar verscheen de Recensiebijbel van Oor, waarin ook een recensie van dit album. Het werd toentertijd aanbevolen voor metal- én punkfans. En inderdaad, de rauwe energie van punk herkende ik hier, zoals de eerste twee van Iron Maiden dat ook hadden. En bij Metallica dus de overtreffende trap. Tomeloze metal samengebald in goede arrangementen en productie. Zo bracht het drumintro van het korte Motorbreath (3’03”, deed Metallica dat nu nog maar weer eens!) me terug naar Maidens Another Life, maar dan sneller. Fantastisch!
Mijn favorieten zijn niet verrassend: de felle opener Hit the Lights en dan vooral het intro, het lange en sterk opgebouwde The Four Horsemen (pas veel later ontdekte ik dat het ging over het bijbelboek Openbaring, hoofdstuk 6 om precies te zijn), en de meedogenloze beukers Whiplash en Metal Militia.

Het was zó jammer dat Stampij diezelfde septembermaand al stopte... Dit had ik veel meer op de radio willen horen. Gelukkig waren daar bij de BBC de Friday Rock Show, WRTL's Wango Tango (al richtte dat zich meer op hardrock), de KRO deed ter compensatie een blokje metal op de woensdagmiddag rond half vier en op diezelfde dag en rond datzelfde tijdstip was er bij de Vlaamse radio een metalshow.

Dat de opvolger nog beter zou worden, hoopten we bij voorbaat. Het waren opwindende tijden in metalland, een genre volop in beweging. Kon het nog sneller dan dit? Waarschijnlijk wel, maar wie zouden dat doen en hoe zou dat klinken?
Thema’s die ik vaak op school besprak met andere metalfans. Als ik naar deze afleveringen van Stampij luister, voel ik meteen hoe opwindend dit alles was. Of zoals Hanneke Kappen in haar radioshow zei: Dit was Metal Militia van Metallica. En die naam hoor je vast nog wel vaker.”

Het eerste album van Metallica, eentje die ik veelal aan me voorbij liet gaan. Vooral omdat de volgende paar platen gewoon enorm goed zijn. Maar nu ik deze toch wat meer aandacht heb gegeven moet ik ook concluderen dat ze gewoon enorm sterk uit de startblokken komen. Dit is een erg sterk debut met een aantal zeer fijne nummers.