Steve Earle - The Revolution Starts ... Now (2004)

Begin december speelt hij in Hardenberg bij mij in de buurt.

Ik begrijp werkelijk niet hoe het kan dat zo weinig mensen reacties zetten bij de albums van Steve Earle. Houdt men hier niet van Americana? Of alleen maar als die van Neil Young afkomstig zijn?
Heb dit album net een keertje beluisterd. Klinkt als het vertrouwde Seve Earlegeluid. Degelijk maar nog niet heel opvallend. Nog eens een paar keer beluisteren voor ik een oordeel ga geven

Ik begrijp je reactie. Zelf heb ik Steve Earl nog niet zo lang geleden "ontdekt".
Deze man verdiend meer aandacht.

Ach, om Steve Earle te kunnen waarderen moet je wat ouder (en wijzer) zijn. Ik vind dit overigens een degelijk album maar bij lange na niet z'n beste.

Nou, beetje jammer dat het album wat kort is en dat het titelnummer op het eind nog eens komt.
Maar voor de rest is het een typische Steve Earle: stevige sound, grommend en soms mompelend gezongen en teksten die uithalen tegen de politiek van de VS, de oorlog in Irak, de FBI, de CIA , de drugshandelaren enzovoort. Zeer sterk is Rich man's War dat gaat over jongens die vanwege de werkloosheid in het leger gaan en in Irak vechten. Daarnaast zet hij ook ene Ali, die om dezelfde reden zijn leven offert in Allah's naam.
het zou erg somber worden maar er komt opeens ook een lekkere meezinger als Condi Condi, en een duet met Emmylou Harris (Comin" around) en een paar meer persoonlijke songs.
Niet een van Steve's topalbums toch, maar zeker goed te beluisteren en de man durft in ieder geval heel wat te roepen.

"The Revolution Starts Now" is alwéér een zeer constant album van een zeer ondergewaardeerde songwriter.

Bij nader inzien toch ook meer waard dan de drie sterren die ik gaf.
Rich man's war en The revolution starts now zijn typische Earle-songs met meningen over de amerikaanse politiek op een stevige rauwe ondergrond van blues en country.
Home to Houston is dan weer een mooie truckerssong.
Condi Condi is een opmerkelijk vrolijk liedje, komt niet vaak voor bij Earle. Maar wel leuk en lekker meezingbaar.
F the CC: hoeft van mij niet. Emmylou in Comin'Round natuurlijk weer wel!
I thought you should know en The seeker zijn ook echte Earlesongs. In I thought....worden weer eens lekker alle illusies over de liefde doorgeprikt, dat doet Steve ook altijd graag. En dat met die onmiskenbare stem. Een behoorlijke knijpstem met een knauwend accent...dat dat nog zo mooi kan zijn...?

Beter dan Jerusalem, maar minder dan El Corazon, Transcendental Blues, Mountain en Copperhead Road. Deze 4 zijn beter, welke dan weer het beste is maakt niet zo veel uit. Deze zit er net even onder, maar er staan ook hier een paar briljantjes op. Zoals Comin' Round en I thought I should know en Home to Houston. F the CC en Warrior vind ik dan weer een paar echte misperen die ik in de 4 bovengenoemde niet tegenkom. Ook de titelsong vind ik wel erg gewoontjes.

Steve Earle ken ik alleen van naam, maar ik heb nog geen album van hem geluisterd, tot nu dan, want "The Revolution Starts… Now" is de eerste. Of het de goede instapplaat is weet ik niet, maar ik heb dan ook geen specifieke reden om met dit album te starten. Puur toeval dus. Wat me direct opvalt is de maatschappelijke betrokkenheid van Steve Earle. De teksten gaan over allerlei maatschappelijke kwesties en de beste man is behoorlijk kritisch en steekt zijn mening niet onder stoelen of banken. De muziek klinkt bij tijd en wijlen behoorlijk dreigend. Het levert in ieder geval intrigerende muziek op. Of ik het mooi vind? Daar twijfel ik nog over. Earle brengt zijn boodschap met verve en zijn stem leent zich prima voor het vertellen van die verhalen. Hij heeft daarmee naar mijn mening niet direct een mooie zangstem. En naarmate het album vordert heb ik daar dan ook steeds meer moeite mee. Op basis van "The Revolution Starts… Now" stel ik vast dat inhoud bij Steve Earl boven vorm gaat. Dat is bewonderenswaardig, maar is voor mij ook direct een drempel. Wellicht dat andere albums mij beter kunnen bekoren. Desalniettemin vind ik dit album toch een voldoende waard.

Hendrik68zegtJa ik heb hem net niet uitgeselecteerd voor de top van de 00s, terwijl het talent voor het schrijven van goeie liedjes van Steve Earle onmetelijk is. Politiek in de muziek is toch tricky en dit is 1 van de meest politieke platen van Earle. Hij had duidelijk een appeltje te schillen met George W Bush. De meerduidigheid van een 'for what it's worth' van Buffalo springfield wordt hierbij toch gemist, en zo verschanst ieder zich in zijn Eigen gelijk en blijft het wel erg preken voor Eigen parochie..

Steve Earle schrijft vooral maatschappijkritische liedjes, waarin hij ageert tegen politieke situaties. Het album The Revolution Starts…Now! Gaat over de Irakoorlog. Op dit album staan countryrock nummers zoals Home to Houston, Rich Man’s War en Gringo’s Tale over Amerikaanse soldaten die ver van huis moeten strijden. Het reggae-nummer Condi, Condi gaat over de toenmalige minister van Buitenlandse Zaken, Condoleeza Rice. In F the CC gaat Earle stevig tekeer tegen Amerikaanse regeringsinstanties. Emmylou Harris zingt mee op Comin’ Around.

geen alt.country of folk, zoals op zijn albums "Guitar Town", "Train A Comin" of "I Feel Alright", maar eerder een soort van stevige rootsrock of cowpunk met rockabilly invloeden, waarop Steve Earle zowel tekstueel als muzikaal fel van leer trekt. of je het als luisteraar wel of niet met hem eens bent, de man bekent kleur met duidelijke stellingnames, in dit geval o.a. tegen de destijds in Irak spelende oorlog en de Bush regering, die hem in zijn thuisland Amerika niet in dank werden afgenomen en hem het stempel anti-patriot bezorgden.

titels als "Rich Man's War", "Warrior" en de titeltrack zeggen wat dat betreft genoeg. het onstuimige, vuige "F the CC" (FCC is Federal Communications Commissions) klinkt als Steve Earle goes Ramones, een nummer dat vooraf wordt gegaan door het humoristische "Condi, Condi" over zoals hierboven aangegeven Condoleeza Rice met o.a. de regel "Pretty little Condi precious as can be, Bet you never had another lover like me".

op de meer persoonlijke songs als "Comin' Around" een prachtig duet met Emmylou Harris en de ballad van een harde soort "I Thought You Should Know" over zijn moeizame relaties met vrouwen (de man heeft een reputatie op dat gebied), wordt wat gas terug genomen.

wellicht dat hij met het nummer "The Revolution Starts Now" waarmee het album opent en eindigt, zijn statement extra kracht wilde bijzetten.

vreemd genoeg kreeg dit album in 2005 een Grammy Award voor "Best Contemporary Folk Album", want de folk van een album als "Train A Comin" is hier ver te zoeken.

niet zijn "makkelijkste" album, maar wel een bezield, gedreven bandalbum met 10 prima songs, een stevige ritmesectie en fraai gitaarwerk van Eric "Roscoe" Ambel.

Album werd geproduceerd door Steve Earle & Ray Kennedy
Recorded at Room & Board Studio, Hermitage, Tennessee

Steve Earle: guitars, mandola, organ, harmonica, harmonium, vocals
& the Dukes:
Eric "Roscoe" Ambel: guitars, vocals
Kelly Looney: bass, vocals
Will Rigby: drums, percussion, vocals (eerder bandlid van de powerpop band The dB's met o.a. Peter Holsapple, Chris Stamey en Gene Holder, hun album "Stands For Decibels" (1982) is een semi-klassieker
Patrick Earle: percussion

Emmylou Harris: vocals ( track
String quartet (track 5)

"For Johnny Cash and Warren Zevon - See you when I get there, brothers"