Chris Watson - Stepping into the Dark (1996)

Via Sietse ben ik op de naam Chris Watson gekomen, de naam zei mij persoonlijk helemaal niks maar ben toch maar eens gaan zoeken en kwam via Music on demand, free and unlimited music without download - deezer.com op wat albums van deze artiest uit, ik ben met dit album begonnen.

Bij dit genre is het voor mij heerlijk om je eigen fantasie de vrije loop te laten gaan.

Bij het eerste nummer waan ik mezelf op een stormachtige nacht helemaal alleen in de vrije natuur, schaduwen van een paar enkele bomen en verder niks dan nat gras, modder en het onheilspellende gevoel dat je verdwaald bent.
De atmosfeer voel je gewoon binnenkomen door je koptelefoon, het geeft mij een beetje een "Remi"gevoel,helemaal alleen op de wereld.
Ik ben verdwaald en probeer maar ergens een veillig plekje te zoeken om te schuilen en hopelijk deze koude nacht goed door te komen.

Uiteindelijk blijk ik toch in slaap te zijn gevallen in een kuil onder een grote boom maar schrik wakker door het geluid van vogels, het is niet donker maar wel schemerig, waar ben ik ?
Naarmate het licht begint te worden hoor ik een kerkklok,hij slaat zes keer, zes uur ? ben ik dan toch niet zover van de bewoonde wereld ?

Met een gevoel van van optimisme begin ik weer te lopen, de storm is gaan liggen en nadat ik een kerkelijk gehoor heb gekregen zal ik toch wel snel de bewoonde wereld bereiken ?
De contouren van de wrede nacht zijn bijna weg en geniet eigelijk van de mooie natuur om mij heen en de welkome geluiden van de vroege vogels om mij heen, zonder hen zou ik me veel meer alleen voelen.
Geluiden van onbekende vogels zijn nu mijn enige kompaan.

Na twee uur lopen en nog steeds geen teken van leven (verbeelde ik mij die kerkklok ?) begint de grond drassig te worden en zie zowaar een klein beekje, ik volg dat beekje stroomafwaarts, hopelijk brengt mij dit tot een plek waar ik om hulp kan bellen.
Hoe lichter het begint te worden hoe meer last ik krijg van vervelende muggen en ander ongedierte.
Nu begin ik wel aardig honger te krijgen en zie wat blauwe bessen aan een tak hangen, zal ik ?

Duidelijk geen goede keuze geweest die verdomde bessen, ik voel me erg misselijk en sluip langzaam in een soort van trance.
Doorlopen doe ik maar vraag me niet hoe, de insecten hoor ik alsof ze met met milarden zijn, wie weet is dat ook zo, ik loop, en loop en loop, en dan val ik in een wervelende diepte van een kakofonie van insecten.

"Bzzzzzz", ik voel iets steken en kom daardoor weer enigzins tot mijn positieven.
Aan mijn ledematen voel ik dat ik aardig lang gelegen heb, een uur ? twee uur ?
Ik loop na het beekje en buk om wat water in mijn gezicht te gooien, behalve dat het ijskoud is helpt het me weinig om terug op mijn positieven te komen.
Elk geluidje hoor ik door een duivelse dimensie maal honderd.

Op een gegeven moment nadat ik me iets beter ben gaan voelen besluit ik het beekje over te steken, vraag me niet waarom maar aan de anderde kant heb ik toch meer hoop om een levend schepsel te vinden afgezien van insecten en vogels.
Mijn schoenen zijn nu wel drijfnat....

Lopen. lopen, en af en toe een beetje rusten tegen een boom, wat is dat lekker je pijnlijke rug tegen een boomstam aanplanten.
Toen ik kerkklokken hoorde voelde ik dat ik bijna de bewoonde wereld bereikt had maar nu....
Het begint langzaamaan weer donkerder te worden, was de zogenaamde kerk een illusie ?


De kerk van mijn dromen heb ik laten varen en zit nu al een half uur tegen een grote steen, denk ik ongeveer.....
De omgeving is bosrijker geworden maar de geluiden van die afschuwelijke insecten ook.
Mijn gedachten vliegen naar een week geleden, toen ik op dat concert was, wat voelde ik mij goed zeg, en nu ?
Het begint te regenen....

De regen komt en komt maar voelt niet eens erg vervelend aan, het is een element wat zeker niet welkom is maar helaas maar tot je moet laten komen.
Het geluid van al dat water gaat in je hoofd zitten alsof je het middelpunt bent van een viskom waaruit je niet kan ontsnappen.

De regenbui is gestopt maar daarnast is de zon ook gestopt met schijnen.
Ik schrik van een wilde gans die precies voor mij opduikt en moet even op adem komen.
Al de geluiden om mij heen boezemen mij toch wel een soort van angst in.

Zelfmedelijden overheerst, hoe kom ik verder ? hoe kom ik thuis ?
Het voelt of ik hier niet op mijn plaats ben, alles om mij lijkt harmonisch in elkaar op te gaan, ik voel me hier in de buik van moeder natuur erg alleen en verlaten.

De hoop heb ik al enkele uren geleden opgegeven en zit gelaten tegen (nog steeds dezelfde) steen.
Opeens hoor ik andere geluiden dan de mij al te bekende vogel en insecten geluiden, wat is zijn dit voor wezens ?
Door de bomen zie ik een schaduw op mij afkomen, mijn nekharen gaan recht overeind, dit droom ik, dit is een een nachtmerrie want wat ik nu zie zie........

Kortom
Val mij alstubleft niet aan op mijn schrijfstijl

Dit is voor mij een erg fijn album, waar ik tegen mijn gewoonte in gewoon op ga stemmen.
Normaal stem ik alleen op albums die ik in mijn bezit heb.
Deze ga ik zeker proberen te bestellen.

Field-recordings is voor mij een muziekstijl waarin je je over lege filmsets waant en elke keer weer je eigen fantasie de vrije loop kan laten gaan.
Wie weet beleef ik dit album volgende week totaal anders
Ik begin met **** sterren na de eerste luisterbeurt.

Chris Watson's meesterwerk. Heel subtiel album met weinig tot geen knip-en-plak werk (in tegenstelling tot z'n latere werk). Gewoon field recordings van verschillende mooie plekjes op aarde zodanig opgenomen dat het net lijkt alsof je daar daadwerkelijk aanwezig bent.