Creature with the Atom Brain - Transylvania (2009)

Ik ben erg, erg benieuwd !

Ik ook wel, ook al blijf ik live beter vinden. Mark Lanegan is er gelukkig weer bij.

de nieuwe sound is meer psychadelic, beetje jammer, vond hun snoeihard en experimentele sound best goe (zoals de 2 lp's)

debuut album was ook erg leuk, meer aan de ene kant poppy nummers en snoeiharde "attacks"

van the snippets die er al te horen zijn (en de single en I rise the moon), klinken ze nu nog meer trippier..

wachten op het eindresultaat...

zoals eerder gezegd, iets rustiger van sound, maar toch wel met meer weerhaakjes....

benieuwd hoe ze het live gaan brengen, zal ongetwijfeld een stuk steviger zijn

Er had wel wat meer pit in gemogen, toch staan er een paar hele goeie nummers op.

Nu na een paar keer luisteren bevalt hij steeds beter, heerlijk psychedelisch en loom.

sexy plaatje

't is dat het chris goss achter de knoppen was, anders zou de sound wel heel hard gepikt zijn van the masters of reality
maar lekker schijfje, kinky stuff
hell yeah

Een tegenvaller. De sound is geweldig, maar de songs beklijven niet. Mark Lanegan is hier gek genoeg totaal overbodig.

Toch wel een mooi album.
Klinkt zo nu en dan als de laatste Arctic Monkeys, en verder zijn er veel grunge invloeden in terug te horen; vooral Mudhoney.
Zaterdag voor 7 Euro te zien in Merleyn te Nijmegen.

Aldo Struyf is voornamelijk bekend van het Belgische Millionaire en als sessiemuzikant van Mark Lanegan. Zijn eigen project heet Creature With The Atom Brain en is alweer toe aan zijn tweede conventionele album. Ooit begonnen als een knutselproject in eigen huis en nu uitgegroeid tot volwaardige band. Het debuut uit 2007, I Am The Golden Gate Bridge, kreeg al hulp van meesterproducer Chris Goss (Masters Of Reality, Kyuss, Queens Of The Stone Age) en Struyf’s bloedbroeder Lanegan. Het nieuwe album is wederom tot stand gekomen met behulp van de twee heren. Psychedelischer dan de vorige plaat en minder stoner. Donker gitaarwerk en heerlijke overstuurde passages. Ooit vernoemd naar een nummer van Roky Erickson; en nu dan echt in zijn voetsporen. Het muzikale pallet is groots en enorm interessant. Van Arabische en Mediterrane rock en jazz tot progwerk uit de jaren 60, van pure rauwheid tot intense schoonheid. Meer dan eens bezorgen de composities je kippenvel!

Helaas het concert in Merleyn gemist.
Maar feit is wel dat dit album voor mij bij de top albums van 2009 zal belanden.

Heb ze gister gezien in het voorprogamma van The Dead Weather. Het hadden hele goeie nummers kunnen zijn alleen hadden ze het verknoeid door er te veel bas in te doen. Je hoorde de gitaren bijna niet. Het gekke was dat het bij The Dead Weather niet zo was. Daar hoorde je gewoon alles normaal en goed. Erg jammer, want het had een goed voorprogramma geweest kunnen zijn. Het volume was ook veel harder bij Creature with the Atom Brain dan bij The Dead Weather.
Moet het 'album' dus maar eens luisteren.

Het album is dus echt de moeite waard.
Live dus helaas niet gezien.

Ik ga hem ook zeker beluisteren.

Eerste indruk is goed. Strakke muziek met een klein beetje QOTSA.

Deze band vrijdag gezien bij eurosonic. Live konden ze me maar weinig boeien (helpt ook niet mee dat je moet spelen in vindicat in Groningen). Maar deze cd is erg lekker. Lekker strak en inderdaad QOTSA.

Machtige plaat, live nog beter!!

Voor mij wel het album van vorig jaar.

De eerste tonen.
Primus achtig intro.
Vervolgend de dEUS gekte.
I Rise The Moon.
Na Worst Case Scenario eindelijk weer eens een experimenteel product uit België.
Gelijk al overrompelend.

De vergelijking met dEUS is zo vreemd nog niet.
Creature With The Atom Brain heeft zijn oorsprong in Evil Superstars en Millionaire.
Bands waar Tom Barman zijn netje uitsloeg.
Vissend op zoek naar bandleden.

Een rustige, uitgebalanceerd geluid.
Slepende donkere zang.
Variatie en eigenzinnigheid.
Echter nergens ten koste gaand van de songs.
Een lange hypnotiserende trip.
Stoner rock met invloeden van onze zuiderburen.
Laag na laag opbouwend.
Jamsessies zoals Josh Homme ze bedoeld heeft.
Doelend op The Dessert Sessions.
Woestijnen Der Vlakke Land.

Vreemd genoeg krijgen ze niet echt naamsbekendheid.
Terwijl dit erg spannende muziek is.
Buiten liefhebbers van Primus en dEUS ook geschikt voor mensen die Queens Of The Stone Age waarderen.
Mark Lanegan is gastzanger op Lonely Light.
Via hem is het een kleine stap naar de grunge.
Ook herkenbaar aanwezig.
Mijn persoonlijke ontdekking van 2009.

Ik begrijp je vergelijkingen hierboven wel een beetje Deric Raven, maar wat deze plaat zo sprankelend maakt voor mij is groove groove groovy.....

Zeker, ik kan je niet ongelijk geven.
Het blijft op een prettige manier in je hoofd door malen.

Ik was tijdens het schrijven dus op zoek naar dat woord, maar het kwam gewoon niet in mij op.
Maar dat ik het dus inderdaad.
De groove is hier aanwezig.

In 2007 is Aldo Struyf helemaal terug met een nieuwe band genaamd Creature with the Atom Brain. En als Millionaire-bandlid wordt elke release waar je aan meewerkt vergeleken met Millionaire-werk. In dit geval is dat op zijn plaats. Harde, smerige (noise-)rocknummers met zo nu en dan een effectje op de stem. En zelfs Millionaire-frontman Tim Vanhamel zingt op een nummertje mee. Hoewel het commercieel niet zo’n succes wordt als die andere Belgische band (ondanks dat ook Mark Lanegan een nootje meezingt), doet het daar in artistiek opzicht zeker niet voor onder. Nu is het alweer tijd voor de opvolger. Bij Millionaire was de tweede (en tot nog toe laatste) plaat wat minder dan het debuut. Eens kijken hoe CWTAB het er vanaf brengt.

De nieuwe plaat heet Transylvania en de (prachtige) hoes verraadt eigenlijk al een beetje hoe de plaat gaat klinken: donker. Dit vooral dankzij bassist Jan Wygers en de stoffige, sferische geluiden uit de keyboard van Struyf. Het gitaarspel van (eveneens) Struyf en Michiel van Cleuvenbergen is dun en maakt het iets lichter verteerbaar. Dat gitaarspel is misschien de opvallendste wijziging in het spel van het kwartet, in vergelijking met debuut I Am the Golden Gate Bridge. Waar voorheen de gitaren schurend en knallend allerlei smerigheid uitstootten, is dat nu deels verleden tijd. Nog steeds wordt er stevig gerockt. Maar de noise is een beetje weg. Duidelijk geen tweede I Am the Golden Gate Bridge. Dat hoeft geen probleem te zijn, maar dat was wel iets dat het debuut zo smakelijk maakte.

De plaat is donkerder, met meer psychedelica. En minder gek. Geen uitschieter zoals het debiele Rapeman’s Scalp. Ook Mark Lanegan kan daar niet voor zorgen. Hij zingt wederom een nummertje mee. Maar niet met de oude vertrouwde berenstem. Sterker nog, als je niet beter wist, zou je niet geloven dat dit Lanegan is met dat hoge (!) stemmetje. Opvallend is ook het Johaneske nummer Spinnin’ the Black Hole. Een nummer dat er net zo goed een van Jacco de Greeuw had kunnen zijn. De meerstemmigheid, de melodie.

Maar het is ook goed dat CWTAB niet hetzelfde kunstje probeert te flikken. Het Millionaire-geluid is eruit. Misschien dat Struyf definitief is gebroken met deze ruwe sound. Geen probleem, zo lang hij met zijn mannen platen als deze blijft maken. De vraag is wie als eerste met een derde plaat komt. Creature, of toch Millionaire? Ach, het maakt ook niet uit. Het is bij Struyf toch wel in veilige handen.

Pindahaai

Transylvania.

Een album naam die toch de kriebels met zich mee brengt.
Het geboorteland van Dracula en een band die Creature With the Atom Brain heet.
Dit album werd mij aangeraden door Deric Raven en ik had geen idee wat het was.
Zo afgaand op het uiterlijk een donkere, duistere en vuige muziek.
Als ik zie dat Mark Lanegan ook nog eens meedoet raak ik toch wel lichtelijk enthousiast,
en kennelijk heeft deze band connecties, dat kan fijn zijn.
Nu snel over naar de muziek.

Het begint onheilspellend, een beetje noise achtig.
Het doet me gelijk aan dEUS denken.
De drums vallen lekker in en de gitaren klinken lekker vuig.
De duistere hoes verraad de klanken van het album al.
Dat is vanaf I Rise the Moon al duidelijk.

Het volgende nummer voelt vertrouwt, het begin is lekker en de bas werkt opzwepend.
De zang doet me ietwat denken aan een fantastisch zingende Ozzy Osbourne.
Het nummer is inderdaad wel "groovy"
The Colour of Sundown, dat is ook wel een mooie songtitel moet ik zeggen.
Dat valt mij op bij de tracklist, gewoon mooie titels.
Dan krijg je toch wel een verwachting en die wordt ook waar gemaakt.
Bij vlagen harde gitaarnoise om dan gewoon weer gestructureerd door te gaan.

Something is Wrong opent verrassend.
We horen slidegitaar spel en het klinkt een beetje als "Southern Rock",
en dat klinkt prima.
De zang is lekker geproduceert, wat zachter dan de muziek en het klinkt "anders".
Het verbaast mij soms toch dat er vrij veel goede muziek van onze zuiderburen vandaan komt.
Als je me een jaar of 2 geleden had gevraagt noem eens een goede Belgische band,
dan had ik met een mond vol tanden gestaan.
Na 3 nummers te hebben gehoord kan ik concluderen dat ik deze band dan ook zal noemen.

Transylvania is dan ook weer zo verrassend.
Heerlijk gestructureerd slagwerk met "smooth" gitaarwerk.
Echt een prijsnummer, stijgt boven de rest uit.
Prachtig en zó lekker!
Ook de lome zang klinkt op de één of andere manier zo sterk.
Er zit geen lust in, maar toch voel ik kracht.
Een persoon die los moet gaan, maar die zichzelf in toon houd.
Zo gaat de muziek ook voort met dan weer wat gitaargeluiden die eruit moeten,
maar niet voluit gaan.
Het houd zich in en meestal stoort me dat, maar hier werkt het perfect.

De samenwerking voel je als het ware al aan het begin van Lonely Light.
Dat agressieve gitaarwerk, de ondersteunende drums en de "groovende" bas.
De vocalen maken het totaal plaatje af.
Na de voorganger komt er nog een top track!
Eigenlijk is dit gewoon stoner rock,
en ook echt van een hoog niveau.
De scheurende gitaren en de kalme maar beukende drums,
ja hoor, spannend is het!

Een perfect intro volgt,
het golvende gitaargeluid,
het klinkt stimulerend en relaxend.
Ook dit is weer erg sterk, CWTAB is op stoom.
CWtAB op volle toeren.
Spinning the Dark Hole

De volgende track volgt,
het epos, het langste nummer van deze plaat.
Darker Than a Dungeon..
Rustgevend, er is kalmte.
De plaat laat mijn strot nog niet los,
maar ik heb weer wat adem.
Luisterd naar de tekst,
geconcentreerd achter mijn laptopje,
de muziek proberen te beschrijven.
Helaas weinig gevoelens.
Ik weet nog niet echt wat ik met deze plaat moet,
ik kan me niet zo snel iets inbeelden, of een verhaal maken.
Hoeft soms ook niet, dan doet de muziek het wel voor je..

De harde muziek in het voorgaande nummer was weer perfect.
Uitbarstingen in "noise" wisselden met momenten van rust en kalmte.
Een vrijwel perfecte harmonie, maar toch even loskomen van een sleur.

Sound of Confusion is weer andere koek.
Funky zelfs..
Fijne baslijn, heerlijk funkgitaar, de snelle drumpratronen
en de mooie zang.
Leuk nummer en stil zitten blijft lastig.
Inventief blijf ik dit wel vinden.

Wat verwacht je van een song met de titel Make Noise,
ik zou zeggen "noise" en je mag een bal pakken.
JP, heb jij nog een leuke betekenis?
Dit vind ik geen echte noise,
al klinkt het wel lekker.
Een fijn nummer tussendoor met een fantastische gitaarsolo.
Daar houd ik normaliter niet van, maar dit is een fijne uitzondering.

The Lonesome Whistle is het eind van een goed album.
In de trant van Transylvania al geeft mij dit nummer het echte "Transylvania" gevoel.
"Creepy" bij vlagen en spannend is het zeker.
Ik kan me hier ook wel het land van graaf Dracula voorstellen.
Heer Vlad de Spiezer..

Een goed album,
bij vlagen spannend en verassend.
Lekkere muziek alleen het gevoel is er niet zo bij mij.
Opzich kan ik wel een verhaal bedenken bij dit album, maar het album pakt me nog niet echt.
Ik begin voorzichtig met een 3,5.

Vanwaar op elke regel maar één zin? Poging tot poëzie?

Fijne plaat, mellow soort stoner, met invloeden van oa. Masters of Reality (bijv in Spinnin the Black Hole) , jaren 70 Krautrock en zelfs Ray Davies (I rise the moon)