Creature with the Atom Brain - Transylvania (2009)

De eerste tonen.
Primus achtig intro.
Vervolgend de dEUS gekte.
I Rise The Moon.
Na Worst Case Scenario eindelijk weer eens een experimenteel product uit België.
Gelijk al overrompelend.

De vergelijking met dEUS is zo vreemd nog niet.
Creature With The Atom Brain heeft zijn oorsprong in Evil Superstars en Millionaire.
Bands waar Tom Barman zijn netje uitsloeg.
Vissend op zoek naar bandleden.

Een rustige, uitgebalanceerd geluid.
Slepende donkere zang.
Variatie en eigenzinnigheid.
Echter nergens ten koste gaand van de songs.
Een lange hypnotiserende trip.
Stoner rock met invloeden van onze zuiderburen.
Laag na laag opbouwend.
Jamsessies zoals Josh Homme ze bedoeld heeft.
Doelend op The Dessert Sessions.
Woestijnen Der Vlakke Land.

Vreemd genoeg krijgen ze niet echt naamsbekendheid.
Terwijl dit erg spannende muziek is.
Buiten liefhebbers van Primus en dEUS ook geschikt voor mensen die Queens Of The Stone Age waarderen.
Mark Lanegan is gastzanger op Lonely Light.
Via hem is het een kleine stap naar de grunge.
Ook herkenbaar aanwezig.
Mijn persoonlijke ontdekking van 2009.

Transylvania.

Een album naam die toch de kriebels met zich mee brengt.
Het geboorteland van Dracula en een band die Creature With the Atom Brain heet.
Dit album werd mij aangeraden door Deric Raven en ik had geen idee wat het was.
Zo afgaand op het uiterlijk een donkere, duistere en vuige muziek.
Als ik zie dat Mark Lanegan ook nog eens meedoet raak ik toch wel lichtelijk enthousiast,
en kennelijk heeft deze band connecties, dat kan fijn zijn.
Nu snel over naar de muziek.

Het begint onheilspellend, een beetje noise achtig.
Het doet me gelijk aan dEUS denken.
De drums vallen lekker in en de gitaren klinken lekker vuig.
De duistere hoes verraad de klanken van het album al.
Dat is vanaf I Rise the Moon al duidelijk.

Het volgende nummer voelt vertrouwt, het begin is lekker en de bas werkt opzwepend.
De zang doet me ietwat denken aan een fantastisch zingende Ozzy Osbourne.
Het nummer is inderdaad wel "groovy"
The Colour of Sundown, dat is ook wel een mooie songtitel moet ik zeggen.
Dat valt mij op bij de tracklist, gewoon mooie titels.
Dan krijg je toch wel een verwachting en die wordt ook waar gemaakt.
Bij vlagen harde gitaarnoise om dan gewoon weer gestructureerd door te gaan.

Something is Wrong opent verrassend.
We horen slidegitaar spel en het klinkt een beetje als "Southern Rock",
en dat klinkt prima.
De zang is lekker geproduceert, wat zachter dan de muziek en het klinkt "anders".
Het verbaast mij soms toch dat er vrij veel goede muziek van onze zuiderburen vandaan komt.
Als je me een jaar of 2 geleden had gevraagt noem eens een goede Belgische band,
dan had ik met een mond vol tanden gestaan.
Na 3 nummers te hebben gehoord kan ik concluderen dat ik deze band dan ook zal noemen.

Transylvania is dan ook weer zo verrassend.
Heerlijk gestructureerd slagwerk met "smooth" gitaarwerk.
Echt een prijsnummer, stijgt boven de rest uit.
Prachtig en zó lekker!
Ook de lome zang klinkt op de één of andere manier zo sterk.
Er zit geen lust in, maar toch voel ik kracht.
Een persoon die los moet gaan, maar die zichzelf in toon houd.
Zo gaat de muziek ook voort met dan weer wat gitaargeluiden die eruit moeten,
maar niet voluit gaan.
Het houd zich in en meestal stoort me dat, maar hier werkt het perfect.

De samenwerking voel je als het ware al aan het begin van Lonely Light.
Dat agressieve gitaarwerk, de ondersteunende drums en de "groovende" bas.
De vocalen maken het totaal plaatje af.
Na de voorganger komt er nog een top track!
Eigenlijk is dit gewoon stoner rock,
en ook echt van een hoog niveau.
De scheurende gitaren en de kalme maar beukende drums,
ja hoor, spannend is het!

Een perfect intro volgt,
het golvende gitaargeluid,
het klinkt stimulerend en relaxend.
Ook dit is weer erg sterk, CWTAB is op stoom.
CWtAB op volle toeren.
Spinning the Dark Hole

De volgende track volgt,
het epos, het langste nummer van deze plaat.
Darker Than a Dungeon..
Rustgevend, er is kalmte.
De plaat laat mijn strot nog niet los,
maar ik heb weer wat adem.
Luisterd naar de tekst,
geconcentreerd achter mijn laptopje,
de muziek proberen te beschrijven.
Helaas weinig gevoelens.
Ik weet nog niet echt wat ik met deze plaat moet,
ik kan me niet zo snel iets inbeelden, of een verhaal maken.
Hoeft soms ook niet, dan doet de muziek het wel voor je..

De harde muziek in het voorgaande nummer was weer perfect.
Uitbarstingen in "noise" wisselden met momenten van rust en kalmte.
Een vrijwel perfecte harmonie, maar toch even loskomen van een sleur.

Sound of Confusion is weer andere koek.
Funky zelfs..
Fijne baslijn, heerlijk funkgitaar, de snelle drumpratronen
en de mooie zang.
Leuk nummer en stil zitten blijft lastig.
Inventief blijf ik dit wel vinden.

Wat verwacht je van een song met de titel Make Noise,
ik zou zeggen "noise" en je mag een bal pakken.
JP, heb jij nog een leuke betekenis?
Dit vind ik geen echte noise,
al klinkt het wel lekker.
Een fijn nummer tussendoor met een fantastische gitaarsolo.
Daar houd ik normaliter niet van, maar dit is een fijne uitzondering.

The Lonesome Whistle is het eind van een goed album.
In de trant van Transylvania al geeft mij dit nummer het echte "Transylvania" gevoel.
"Creepy" bij vlagen en spannend is het zeker.
Ik kan me hier ook wel het land van graaf Dracula voorstellen.
Heer Vlad de Spiezer..

Een goed album,
bij vlagen spannend en verassend.
Lekkere muziek alleen het gevoel is er niet zo bij mij.
Opzich kan ik wel een verhaal bedenken bij dit album, maar het album pakt me nog niet echt.
Ik begin voorzichtig met een 3,5.