Black Joe Lewis & The Honeybears - Tell 'em What Your Name Is! (2009)

Voor de fans van Eli 'Paperboy' Reed, al is dit funkier en meer up tempo.

Nou Reijersen de keuze om dit tot soul album van de week te benoemen vind ik de juiste.

Want ik heb het nu een keer beluisterd en dat was al een geweldige ervaring. Zang en instrumentatie smelten prachtig ineen en het levert een heerlijk album op dat eigenlijk te vroeg is afgelopen. Dit is misschien wel het beste uit 2009. De zang is wat rauwer dan ik had verwacht maar het klinkt als muziek in de oren. De instrumentatie is heerlijk krachtig en het is bijna onmogelijk om hier op stil te zitten. Ik ben zeer onder de indruk, dit album ga ik snel nog een keer beluisteren en waarschijnlijk aanschaffen.

Black Joe Lewis & the Honeybears, jeetje wat een artiestennaam. En jeetje, wat een muziek! Ja mensen dit is waar de bewoorden rhythm & blues voor gemaakt zijn. Funky soul van de bovenste plank, en dan ook nog eens uit 2009.

Wil je vergelijkingen met bekende artiesten? Nou, ik noem een James Brown, een Otis Redding, maar ook zeker The Meters of the Dap Kings. Of toch meer BarKays of MarKeys.

Zoals jullie van mij gewend zijn, een recensie per nummer:

'Gundpowder' valt vooral op door de stevige drums. En dan de stem van Black Joe Lewis, vol rauwheid en beleving. Het nummer knalt lekker stevig bluesy voor en laat je hoofd al netjes knikken. Die blazers! Heerlijk!

'Sugarfoot' begint heel James Brown look-a-like. En dat blijft ook wel een beetje. Maar de stem van Black Joe Lewis heeft zo'n eigen sound dat het nummer ook heel erg eigen maakt. Wederom goed samenspel tussen de instrumenten, de blazers vallen weer mooi in en aan gitaar is ook gebrek. Stuwend, ja, zo mag je dit nummer wel noemen.

'I'm Broke' is wat relaxter. Lekker gitaarrifje die de song heel erg een goede vibe meegeeft. En wederom zijn de uitstekende drums en bassgitaar niet te ontkennen. Funky!

'Big Booty Woman' staat weer bol van de uitstekende instrumentatie. Die Honeybears kunnen er wat van. Het gaat er inderdaad in al honing. De vocalen smelten er perfect mee samen en wederom gaan de voetjes van de vloer. Welk mens kan hier nou op stilzitten?

'Boogie'
Yeah! Feesten weer! Nummer knalt er meteen weer in. Rhythm & Blues on the record. Ik zie de ouderen onder ons al weer druk twisten.

'Master Sold My Baby'
Is een apart nummer. Net alsof het in dronken toestand ingezongen is. Het nummer heeft een minder recht voor je raap sfeer. Wel een mooie sfeer.

'Get Yo Shit'
Weer een er-in-knaller. Wat zijn de instrumentals toch tof op dit album. Black Joe praat hier wat, zingt hier wat, grooved hier wat. Lekker hoor!

'Humpin'
Cool melodieus nummer. Vooral melodieus door de blazers en drums. Favorietje van het album denk ik zo. Is wel een bijna geheel instrumentaal nummer.

'Bobby Booshay'
Bluesy nummer, Ik val wat in herhaling maar qua instrumentatie wederom retestrak. Die stem van Black Joe blijft ook steeds maar boeien.

'Please, Pt. 2'
Waar Part 1 is weet ik niet, maar dat maakt het nummer er niet minder lekker om. Wederom een knaller. Iets meer gerag op de instrumenten.

Een heerlijk uptempo en voorstuwend album vol energieke nummers. Dat het kort duurt zie ik niet als een nadeel, omdat het anders misschien teveel van het goede wordt.
Rauw, funky, knallend en perfect voor de aankomende zonnige lente zomer. I'm blown away!

De eerste soulplaat op het Lost Highway label?
Vanmiddag zelfs gehoord bij de Strepen van Spits, het deed me onmiddellijk denken aan Dyke & the Blazers en dat is dus niet verkeerd!

Nee, die vergelijking is eigenlijk wel erg goed gevonden inderdaad.

damn, dit is strak. bovenal vind ik het ook vernieuwend, er zitten erg rock invloeden in(denk aan the sonics). hele dope mengelmoes. en wat is die bassist dope!

Wauw, dit is zeker een lekker stevig plaatje zeg! Vanaf de openingstrack tot aan het eind is het een en al up-tempo soul/rock. Het is lekker wild en Joe Black heeft een fantastisch mooie rauwe stem die zeker bij de instrumentale begeleiding past.
Dit is nu niet te soul muziek die ik het liefst luister, maar zo nu en dan kan ik hier best van genieten. Voor mij is rust in muziek erg belangrijk. Wanneer er geen rustigere momenten zijn kan ik het niet optimaal waarderen (waarom, geen idee).
Waar ik vooral van kan genieten op deze plaat zijn de heerlijke funky baslijntjes en gitaarsolo's die perfect onder de trompeten en drums lopen, heerlijk!
Een instrumentaal nummertje als: Humpin' vind ik echt erg sterk. Alles klopt gewoon aan die productie. Verder vind ik: Get Yo Shit en Please Pt. Two ook erg fijn. Met name het eerste deel van de cd vind ik niet altijd even geweldig maar naar mate het einde nadert wordt het naar mijn mening steeds ietsjes beter.

Wat is dit heerlijke in your face-funk. Black Joe Lewis & The Honeybears winden er geen doekjes om, want vanaf de eerste gitaarscheuren ben je meteen helemaal mee. Gewoon verstand op nul en genieten, wat niet wil zeggen dat deze plaat inhoud zou missen. Wel ligt de nadruk natuurlijk op de muziek.
Favorieten noemen vind ik moeilijk, omdat heel het halfuur gewoon één grote mep in het gezicht is. De ene keer springt 'Humpin' eruit, de andere keer is het weer 'I'm Broke' dat positief opvalt. Het is gewoon een plezier om dit album op te zetten, niet omdat het origineel is of van ongeziene kwaliteit is, maar gewoon omdat het goeie muziek is.

Lekker funky rauw album, zeg. De blues rock invloeden bevallen me ook.

Precies wat Kemm zegt. Één grote funky mep in het gezicht zonder echte uitschieters. Geen niemendalletjes, maar alle tien strak. Zag het hoesje maandag bij Concerto in de etalage en ik wist gewoon dat het goed was. Helaas vierden ze daar Pasen, maar de volgende ochtend zat-ie hier in m'n inbox. Relaxed dat MuMe Van het weekend toch maar ff aanschaffen. (En hopen dat m'n internet snel wordt geactiveerd, want vanuit het werk is het SAvdW en het JAvdW niet bij te houden.)

Dit is zeker een goed album. Misschien niet allemaal de meest hoogstaande nummers, maar Black Joe Lewis & The Honeybears weten een geweldige sfeer te creëren. Al moet ik wel zeggen dat ik het instrumentaal bij vlagen toch wat erg druk vind worden. Mijn favoriete nummer is (zonder twijfel) I’m Broke.

Wat ik me kan voorstellen is dat deze mensen er zelf erg van genieten, want dit klinkt echt als een goede feestpaat, en het plezier spat eraf. Qua style is dit ook helemaal dik-in-orde; mooie variatie tussen de nummers, precies een goede verhouding tussen oud en nieuw en instrumentaal ook alles prima de luxe.

Maar echt iets toevoegen doet het niet. Alles doet je wel ergens aan denken. Nergens een ook maar enigszins nieuwe vondst of melodietje, Het is een beetje de als de cover-band die in zijn set alleen het allerbekendste durft te spelen in de angst dat de dansvloer leegloopt; alles op veilig. Vreemd dat ook nog niemand de vergelijking maakte met de Blues Brothers, want dáár lijkt dit op (alleen de relativering ontbreekt). Voor mensen die het rauwe, bluesachtige leuk vinden kan ik niet nalaten te wijzen op het bestaan van Nederlandse acts als Homesick and the Backstabbers of gewoon die ouwe knarren van de Livin´ Blues. Boogie zou zo gepast hebben op dat live-album van Ten Years After. Of als makeover van deze veel betere Nederlandse Boogie

Vind ik dit nu helemaal niets? - dat toch niet. Daar is het te fraai voor uitgevoerd, en als dit ergens live staat moet ik er misschien wel heen. En I´m Broke oeioeioei dat funkt toch wel heel fraai hoor!

Spijtig genoeg stelt dit album mij erg teleur. De bovenstaande besprekingen hadden me nochthans lekker gemaakt voor een fijn potje soul en funk, maar jammer genoeg vind ik er weinig aan . Ik laat het album nog even, op de (virtuele) plank liggen, en misschien verander ik mijn mening nog wel. Voorlopig een 2,5.

Hier gaan we veel van horen....(ik zeker wel)

Ga zitten in deze achtbaan en een half uur later stap je volledig afgeragd weer uit!!! GEWELDIG! Enne... James Brown is niet dood... Hij is terug gekomen in Black Joe Lewis...

Wat een geweldig funky album!
Black Joe Lewis, dat moet gewoon de verloren zoon van" Screamin' Jay Hawkins " zijn.
Kan niet missen
Mijn favoriete tracks zijn het aanstekelijke I'm Broke, Big Booty Woman & Bobby Booshay!

Wat een geweldig adrenalineplaatje! En wat goed dat iemand het nog eens aandurft om een album "kort en goed" te houden (30m18s)! Geen noot teveel, dus ook geen vervelende vullers die het album naar beneden halen (ik heb zelfs even getwijfeld om er een 5* van te maken). Top! En wereldfaam aan Black Joe Lewis!

Deze week voor het eerst beluisterd, al had ik de cd al wat langer in mijn collectie (ik heb nog steeds een flinke luisterachterstand). Het eerste wat mij opviel was de drive van de heren, en het abrupte einde van de meeste nummers, die je zo na of voor Dyke & the Blazers of James Brown kunt draaien, bovendien gespeeld door prima musici. Alleen de stem van Joe Lewis heeft naar mijn mening niet de kwaliteit van die van bijvoorbeeld James Brown of Eli Paperboy Reed.
Voorlopig houd ik het op 3,5 *, maar binnenkort gaat ie in de herkansing als de buren met vakantie zijn.