Black Joe Lewis & The Honeybears - Tell 'em What Your Name Is! (2009)

Black Joe Lewis & the Honeybears, jeetje wat een artiestennaam. En jeetje, wat een muziek! Ja mensen dit is waar de bewoorden rhythm & blues voor gemaakt zijn. Funky soul van de bovenste plank, en dan ook nog eens uit 2009.

Wil je vergelijkingen met bekende artiesten? Nou, ik noem een James Brown, een Otis Redding, maar ook zeker The Meters of the Dap Kings. Of toch meer BarKays of MarKeys.

Zoals jullie van mij gewend zijn, een recensie per nummer:

'Gundpowder' valt vooral op door de stevige drums. En dan de stem van Black Joe Lewis, vol rauwheid en beleving. Het nummer knalt lekker stevig bluesy voor en laat je hoofd al netjes knikken. Die blazers! Heerlijk!

'Sugarfoot' begint heel James Brown look-a-like. En dat blijft ook wel een beetje. Maar de stem van Black Joe Lewis heeft zo'n eigen sound dat het nummer ook heel erg eigen maakt. Wederom goed samenspel tussen de instrumenten, de blazers vallen weer mooi in en aan gitaar is ook gebrek. Stuwend, ja, zo mag je dit nummer wel noemen.

'I'm Broke' is wat relaxter. Lekker gitaarrifje die de song heel erg een goede vibe meegeeft. En wederom zijn de uitstekende drums en bassgitaar niet te ontkennen. Funky!

'Big Booty Woman' staat weer bol van de uitstekende instrumentatie. Die Honeybears kunnen er wat van. Het gaat er inderdaad in al honing. De vocalen smelten er perfect mee samen en wederom gaan de voetjes van de vloer. Welk mens kan hier nou op stilzitten?

'Boogie'
Yeah! Feesten weer! Nummer knalt er meteen weer in. Rhythm & Blues on the record. Ik zie de ouderen onder ons al weer druk twisten.

'Master Sold My Baby'
Is een apart nummer. Net alsof het in dronken toestand ingezongen is. Het nummer heeft een minder recht voor je raap sfeer. Wel een mooie sfeer.

'Get Yo Shit'
Weer een er-in-knaller. Wat zijn de instrumentals toch tof op dit album. Black Joe praat hier wat, zingt hier wat, grooved hier wat. Lekker hoor!

'Humpin'
Cool melodieus nummer. Vooral melodieus door de blazers en drums. Favorietje van het album denk ik zo. Is wel een bijna geheel instrumentaal nummer.

'Bobby Booshay'
Bluesy nummer, Ik val wat in herhaling maar qua instrumentatie wederom retestrak. Die stem van Black Joe blijft ook steeds maar boeien.

'Please, Pt. 2'
Waar Part 1 is weet ik niet, maar dat maakt het nummer er niet minder lekker om. Wederom een knaller. Iets meer gerag op de instrumenten.

Een heerlijk uptempo en voorstuwend album vol energieke nummers. Dat het kort duurt zie ik niet als een nadeel, omdat het anders misschien teveel van het goede wordt.
Rauw, funky, knallend en perfect voor de aankomende zonnige lente zomer. I'm blown away!

Wat ik me kan voorstellen is dat deze mensen er zelf erg van genieten, want dit klinkt echt als een goede feestpaat, en het plezier spat eraf. Qua style is dit ook helemaal dik-in-orde; mooie variatie tussen de nummers, precies een goede verhouding tussen oud en nieuw en instrumentaal ook alles prima de luxe.

Maar echt iets toevoegen doet het niet. Alles doet je wel ergens aan denken. Nergens een ook maar enigszins nieuwe vondst of melodietje, Het is een beetje de als de cover-band die in zijn set alleen het allerbekendste durft te spelen in de angst dat de dansvloer leegloopt; alles op veilig. Vreemd dat ook nog niemand de vergelijking maakte met de Blues Brothers, want dáár lijkt dit op (alleen de relativering ontbreekt). Voor mensen die het rauwe, bluesachtige leuk vinden kan ik niet nalaten te wijzen op het bestaan van Nederlandse acts als Homesick and the Backstabbers of gewoon die ouwe knarren van de Livin´ Blues. Boogie zou zo gepast hebben op dat live-album van Ten Years After. Of als makeover van deze veel betere Nederlandse Boogie

Vind ik dit nu helemaal niets? - dat toch niet. Daar is het te fraai voor uitgevoerd, en als dit ergens live staat moet ik er misschien wel heen. En I´m Broke oeioeioei dat funkt toch wel heel fraai hoor!