Dry Kill Logic - The Dead and Dreaming (2004)

Erg stoer dat de leden van DKL zijn blijven doen waar ze goed in zijn: beuken. Roadrunner gaf ze niet de artistieke vrijheid om hun eigen geluid te behouden, waardoor ze overgestapt zijn naar SPV. DKL heeft een bruter album dan het debuut afgeleverd. Het album staat vol met ontzettend donkere, groovende beukmetal van de bovenste plank. Hier en daar is echter ook nog ruimte voor melodieuze stukken die stuk voor stuk perfect uit de verf komen. Ontzettend goede opvolger. 4*

Inderdaad een goed beukalbum. Wat dit album zo goed maakt is dat het allemaal zo donker klinkt, of he nou tijdens het beuken is of tijdens een melodieuser stuk.

Alleen zijn de tracktitels wel wat anders bij mij, zo heet With Deepest Regrets... hier Push/Pull en
Neither Here Or Missed bij mij Then You Lie

de beste zijn nummers zijn 4, 5(de beste, iemand zing en soms zijn er geweldexplosies, ook het donkerste nummer ) en 9.

een 4,5*

Inderdaad een beukplaat van jewelste, edoch niet bijster origineel...
Grootste invloed lijkt Slipknot te zijn geweest, voor fans van deze band is dit zeker een aanrader!

4*

Cool

Ik ben hem momenteel aan het beluisteren, en hij klinkt geweldig, lekker beuken, zoals ze het hierboven al 3 keer hebben beschreven.
Lost is alvast een geweldige opener.

Echt geweldige plaat, hij vliegt er met opener Lost al onmiddellijk in, om verder te gaan met al even harde knallers met soms een vleugje melodieuze zang, die gelukkig op het gepaste moment komt, en niet te veel gebruikt wordt.
Geregeld duiken er namen zoals American Head Charge (maar dan iets harder) en soms Nothingface en Skinlab op.
Een aanrader voor de fans van bovengenoemde bands.

Favorieten?
Lost (voor de zoveelste keer )
Perfect Enemy (met dat geweldig groovy en log ritme)
en Hindsight (waar je ook hun melodieuze kant hoort)

Momenteel 5*

Klinkt zeker niet slecht, ik mis echter hier en daar een paar uitschieters om van een wereldplaat te spreken...

Ben intussen al erg gekalmeerd in mijn beoordeling, maar het blijft zeker een van de betere nu-metalplaten. Soms "slecht melodieus", vaak bikkelhard en met dikke grooves. Echt het soort toegankelijke metal waarvan iedere band plots, na 2006, vergeten was hoe ze het moesten maken. Niet ieder nummer is even goed, maar de eerste twee en 200 Years zou iedereen moeten checken.

Ben intussen al erg gekalmeerd in mijn beoordeling, maar het blijft zeker een van de betere nu-metalplaten. Soms "slecht melodieus", vaak bikkelhard en met dikke grooves. Echt het soort toegankelijke metal waarvan iedere band plots, na 2006, vergeten was hoe ze het moesten maken. Niet ieder nummer is even goed, maar de eerste twee en 200 Years zou iedereen moeten checken.

Hoort zowat tot het beste wat de Nu-Metal post de debuutalbums van Ill Nino en Mudvayne geboden heeft. Meteen ook weer een van die zeldzame redenen waarom ik de haat jegens het HELE Nu-Metal genre niet zo meteen begrijp. Want tussen de bergen stront en MTV Linkin Park-klonen vond je (ik spreek hier in de verleden tijd, aangezien het genre toch al een tijdje over zijn hype heen is) ook wel een aantal lekkere platen. De debuutalbums van Korn, Ill Nino, Mudvayne, de eerste twee van Deftones en Slipknot en wat later dan nog "Ten Thousand Fists" van Disturbed -een van de laatste der mohicanen op gebied van goede Nu-Metal albums- schieten me zo even te binnen.

Nu moet ik zeggen dat Dry Kill Logic me qua sound niet zo meteen doet denken aan de doorsnee Nu-Metal band. Het neigt vaak erg dik richting de Groove Metal te gaan wanneer het om de sound van hun muziek gaat. Waar het dan wel eerder Nu-Metal wordt, is in de songstructuur en relatief simpele opzet. Nu ja, kan me eigenlijk weinig baten want het klinkt soms nu zelfs meer dan 10 jaar na datum verdomd lekker. Hoogvliegers voor mij zijn Lost, Paper Tiger (nummer waarmee ik de band eigenlijk leerde kennen en wat mij meteen opviel door de aanwezigheid van een melodieus refrein dat voor een zeldzame keer WEL volledig in het nummer past) en Perfect Enemy.