Dry Kill Logic - The Dead and Dreaming (2004)

Hoort zowat tot het beste wat de Nu-Metal post de debuutalbums van Ill Nino en Mudvayne geboden heeft. Meteen ook weer een van die zeldzame redenen waarom ik de haat jegens het HELE Nu-Metal genre niet zo meteen begrijp. Want tussen de bergen stront en MTV Linkin Park-klonen vond je (ik spreek hier in de verleden tijd, aangezien het genre toch al een tijdje over zijn hype heen is) ook wel een aantal lekkere platen. De debuutalbums van Korn, Ill Nino, Mudvayne, de eerste twee van Deftones en Slipknot en wat later dan nog "Ten Thousand Fists" van Disturbed -een van de laatste der mohicanen op gebied van goede Nu-Metal albums- schieten me zo even te binnen.

Nu moet ik zeggen dat Dry Kill Logic me qua sound niet zo meteen doet denken aan de doorsnee Nu-Metal band. Het neigt vaak erg dik richting de Groove Metal te gaan wanneer het om de sound van hun muziek gaat. Waar het dan wel eerder Nu-Metal wordt, is in de songstructuur en relatief simpele opzet. Nu ja, kan me eigenlijk weinig baten want het klinkt soms nu zelfs meer dan 10 jaar na datum verdomd lekker. Hoogvliegers voor mij zijn Lost, Paper Tiger (nummer waarmee ik de band eigenlijk leerde kennen en wat mij meteen opviel door de aanwezigheid van een melodieus refrein dat voor een zeldzame keer WEL volledig in het nummer past) en Perfect Enemy.