Slim Thug - Boss of All Bosses (2009)

Voor de liefhebbers, hij is al te vinden op het WWW

ik zal is checken, mss wel lekker om in de auto te luisteren

Redelijk album. De beats zijn wel lekker. Het laatste nummer is vooral erg leuk om naar te luisteren.

Cover is in elk geval weer classic.

Wel relaxt album. Geen hoogstaande lyrics maar luistert lekker weg.

Is dit weer helemaal geproduceerd door The Neptunes, of hebben zij er niets mee te maken?

Ze hebben er niets mee te maken, gek genoeg. Hij is ook al een tijdje weg bij Star Trak. Wel weer een paar classic tracks overigens.

Heb af en toe wel behoefte aan ''leefhoofdige'' hiphop met harde, verstand-op-nul-producties, en ik denk dat ik hiermee die portie ga binnenhalen binnenkort .

Shit, dat nummer met Devin is echt fantastisch!

Staan inderdaad een aantal zeer vermakelijke nummers op. Aanradertje MJ

Dan moet je eerdere versie maar eens luisteren, die is geproduceerd door Dr. Dre en heet Bitch I'm Back. Raar dat ze de beat hebben veranderd...

Dr. Dre is geen heilige he

Vind ze ongeveer even goed, de twee versies. Vind wel dat de huidige versie een stuk beter op het album past, maar daardoor wel iets voorspelbaarder is.

Nee, dat is hij zeker niet maar hij maakt wel goede beats.

Krijg hem woensdag waarschijnlijk binnen via BOL, kijk er naar uit. Wat ik tot nu toe heb gehoord is erg goed. Zijn stem is ook wel weer iets anders, beetje rauw en zwaar ofzo.

Producties zijn erg lekker, vooral Smile heeft een goede productie. Heb ongeveer de helft gehoord dus kan nog geen oordeel geven maar dit gaat zeker richting de 4*.

Misschien moet ik zijn andere album Already Platinum ook maar eens checken.

Net bevestiging gehad van BOL dat ik hem morgen heb. Heb bijna nooit zo naar een album uitgekeken. Deze gaat lekker knallen in de auto

Nooit wat gehad met Slim Thug, tot deze plaat. Toch maar proberen en totaal geen spijt van. Luistert heerlijk weg, met ook nog een paar toppertjes. Heerlijke dirty-south! Zijn stem, wat op één of andere manier de reden was om hem links te laten liggen, bevalt me echt wel. Lekker zwaar, net als de beats.
Sterk intro, vervolg met Devin ook goed. Eigenlijk is het hele begin goed. 'I Run', 'Show Me Love' (Mannie Fresh ) en 'Smile' zijn stuk voor stuk lekkere nummers. En dan het laatste nummer nummer, typisch southside: 14 rappers op 1 nummer. Heerlijk!! Vooral Chamillionaire klink leuk op dit nummer.

3,5*

Erg lekker album Had nog niet echt naar Slim Thug geluisterd tot 2 maanden geleden toen ik de eerste liedjes van dit album luisterde. Maar nu is hij erg aan het stijgen op mijn artiestenlijstje

Gewoon heerlijk album, lekkere beats en zijn stem is gewoon keihard.
Thug, Smile en I Run zijn de lekkerste nummers. Echt vette producties.
Alleen Hard vind ik wat minder. De afsluiter Welcome 2 Houston is een voorbeeld van hoe je een album moet afsluiten, 14 man op 1 track en verveelt me niet

Kortom: zeker een aanrader, tekstueel stelt het natuulijk niks voor maar lekker hard opzetten en verstand op nul is het advies.

Dikke 4*

Verkoopt toch alleraardigst voor zo'n onafhankelijk projectje. Zit nu op ca. 50.000 na twee weken.

Ik heb genoten maar de houdbaarheidsdatum van dit album is zeer kort.I'm Back en I Run zijn mijn favorieten nummers.Ik kan geen voldoende geven omdat ik de rest van het album gewoon heel matig vind met matige gastbijdrages.

Boss of all Bosses is typisch zo’n album dat je niet in huis haalt om verrast te worden, maar juist om níet verrast te worden. Op debuutalbum Already Platinum deed Slim Thug al ruim een uur lang precies hetzelfde, en op deze opvolger is dat geen seconde anders. Over opgepompte gangsterbeats presenteert de man uit Houston zich dertien tracks langs als een opperbaas pur sang, wiens voornaamste levensdoel het maken van zoveel mogelijk geld is.

Bij veel rappers zou deze introducerende alinea genoeg reden bieden hun muziek met een gerust hart te negeren. Bij Slim Thug echter niet. Waar veel huidige MC’s krampachtig zoeken naar iets van originaliteit in hun muziek, lijkt Slim Thug niet eens de moeite doen zijn uitgekauwde thematiek nieuw leven in te blazen. Hij roept niet dat hij de grootste is, hij mompelt het. Thugga klinkt bij vlagen zelfs lichtelijk vermoeid en herhaalt geregeld dezelfde rijmwoorden in verschillende nummers. Maar toch is zijn muziek veelal de moeite waard, want de goede man heeft stijl, ongelofelijk veel stijl. Ondanks het lome houdt hij je wakker, en daarbovenop klinkt hij geloofwaardig: door niet te opdringerig geworden krijg je op sommige momenten het gevoel dat hij de waarheid spreekt – als dat niet het geval was, zou hij het immers toch wel wat meer opdringen?

Samengevat, verwacht dus geen verheffende boodschap, vooruitstrevende beats of unieke rijmschema’s op Boss of all Bosses. De grote kunst van Slim Thug is dat hij met uitgekauwde recepten toch een bevredigend eindproduct weet te maken. Nummers als de titeltrack (een herintroductie van Slim Thugs status als baas) en I Run (hoofdonderwerp: het runnen van de straten) vormen perfecte bangers, waar de beats de speakers uitknallen en Slim Thug alles doet om zijn stoere imago op peil te houden. “They don’t make too many niggers like me//Bonafide hustlers, certified g’s” – op papier klinkt een dergelijk citaat weinig sprankelend, maar met een dikke baslaag erachter en een heerlijke, tergend verveelde Thug die ze uitspreekt, komt het wel degelijk tot leven.

Het hoogtepunt komt in de vorm van Thug, waar Michelle’s intro van Eazy-E’s track Eazy-Duz-It wordt omgebouwd tot een refrein waarbij een liefelijke vrouwenstem blijft verkondigen dat Slim Thug een gigantische thug is. Met een wat fletse drum en snoeiharde baslijn vermaakt Slim Thug de luisteraar al dan niet bedoeld met zijn teksten (“you say your man ain’t fuckin’ u right//You lonely and depressed and need a thug in yo’ life”). Ook de samenwerking met Devin the Dude getiteld I’m Back voldoet aan deze eisen, al was de meer ontspannen versie geproduceerd door Dr. Dre aanzienlijk beter. Deze is echter op het laatst toch vervangen voor een meer opgepompte beat (afkomstig van Mr. Lee), die weliswaar meer op het geluid van het album past, maar daarmee niets toevoegt.

Dit is het grootste euvel aan het album. De beats zijn vrijwel allemaal hetzelfde type – een dikke baspartij, wat voorspelbare drums en nog wat extra synthesizers – en missen raffinement en variatie. Logisch, als je nagaat dat Slim Thug het grote Geffen heeft verlaten en zijn jeugdmakker Mr. Lee bij vrijwel alle nummers achter de knoppen zit. Geen Jazze Pha, Dr. Dre of de Neptunes meer – laatstgenoemde produceerden vrijwel alles op Already Platinum – en dat gebrek aan grote namen wreekt zich op den duur productioneel gezien.

Dat Slim Thug rappend en inhoudelijk geen seconde afwisselt, dat is haast een gegeven: het grootste gedeelte van zijn imago als artiest is opgebouwd rondom de eindeloze herhalingsoefening die brag 'n boast soms kan zijn. Daarom zou op instrumentaal gebied enige variatie een uitkomst bieden en Boss of all Bosses als album veel sterker maken. Nu is het een verzameling losse bangers, die weliswaar krachtig begint, maar daarna al snel te repetitief wordt. Gelukkig is er op het laatst nog een legendarische, nietszeggende possecut met maar liefst dertien gastrappers uit Houston (waaronder Mike Jones, Paul Wall, Bun B, Pimp C en Chamillionare), die de luisteraar toch nog met een glimlach op zijn gezicht achterlaat.

Hiphopleeft

Vrij uniek bij een rapper als deze, maar dit is (voor mij dan) een groeiertje. Het is alles behalve hoogstaand (paar slechte refreinen ook) en nooit schiet er een nummer uit, maar het luistert vrij fijn weg en Slim Thug vind ik ook wel vrij leuk om te horen. Een keurige 2,5*.

Haal er toch een halfje af. I'm Back, Smile, Thug, I Run en Welcome 2 Houston zijn echt ongelooflijk vet maar de rest is matig tot voldoende. Die 8 mindere tracks halen het gemiddelde volgens mijn rekensysteem naar beneden tot net onder de 3,75, dus dan afronden naar 3,5.

Vond het nummer Wood Grain Wheel eigenlijk best wel geniaal (op een ander album dat ik geprobeerd heb toe te voegen maar hij is niet geaccepteerd)
dus ik zal deze binnenkort even downloaden.

Telkens als je dit album opzet: BAM!! Boss of All Bosses..
Blijft een heerlijke opening!

Ik ga deze ook eens beluisteren. Ik heb nog nooit een album van Slim Thug gehoord maar zuidelijke hiphop ligt wel in mijn straatje dus geef ik het een kans.

Teleurstellend. Slim Thug is erg saai om naar te luisteren. Hij heeft soms wel wat leuke lines, maar ik word er niet warm of koud van. De beats zijn ook niet alles. Ze klinken niet echt goed, de bass had bijvoorbeeld veel harder mogen zijn. Of het moet aan mijn versie liggen. In ieder geval had ik hier meer van verwacht. Zeker als je 4 jaar niks hebt uitgebracht. Daarom is de titel Boss Of All Bosses erg misplaatst, alhoewel ik er wel de humor van in kan zien.

De eerste 3 tracks zijn trouwens erg goed. Vooral I'm Back. Ik vind die zelfs beter dan de Dr. Dre versie, moet ik toegeven.

2,5*

Ik vind de beats hier af en toe een beetje 'blij' en dat past totaal niet bij hem.
Dan heb ik liever nog Screwed & Chopped .

De Mike D die meedoet op Welcome 2 Houston is toch niet de Beastie Boy Mike D?