Nadja Schubert - Yellow and Red (2000)

Lift muziek, Muzak en Kitch zijn zo'n beetje de eerste woorden die in mij opkomen als ik naar deze muziek moet luisteren.
Vreselijk! Nergens ook maar een minimaal moment van enige vorm van originaliteit of passie te ontdekken.

Zo slecht vind ik het nu ook weer niet. Ok, Nadja Schubert heeft duidelijk weinig visie op jazz, en niet alle nummers getuigen van goede smaak. Maar mochten ze in mijn plaatselijke supermarkt 'Yellow and Red' draaien, zou ik er ongetwijfeld wat vaker over de vloer gaan. (Alles immers liever dan de huidige Britney Spears-toestanden.)

Onpersoonlijk en nu en dan bijzonder kitscherig, maar het album ademt een rustig sfeertje waar volgens mij niets op tegen is. En zelf blokfluitist zijnde, kan ik het album uiteraard geen onvoldoende geven...

Ik dacht dat 2,5* ook onvoldoende was? Ik moet hem trouwens nog luisteren; ben benieuwd wat ik er als blokfluitist van vind (hoewel ik al eerder wat van Nadja Schubert heb gehoord, en daar was ik niet kapot van). Het is ook niet voor niks dat Paulski een album van een blokfluitiste heeft gekozen, want ik weet uit betrouwbare bron dat hijzelf ook blokfluit speelt. Misschien moeten we een topic 'Blokfluit-Jazz-album van de week' gaan oprichten.

Ik word geloof ik gevolgd.

He ja, kom ik op 2 artiesten... Rashan Roland Kirk en deze mevrouw. Dan zijn we vlug klaar De ene snuift en de ander produceert kitsch

Er is vast nog wel ergens inspiratie vandaan te halen. Bijvoorbeeld deze: The Recorder and Jazz: Essential Discography - jazzrecorder.com. Merk op dat dit album ook bij die 'essential discography' staat.

Keith Jarrett speel ook blokfluit op de oudere platen met Motian, Haden en Redman.
Niets mis met dit instrument, alleen hier met Schubert is het gewoon niets.

Kan je me er een aanraden? Ik zit zo even te zoeken, maar ik heb alleen nog maar Birth gevonden, en die schijnt niet zo fantastisch te zijn. Ben wel benieuwd, aangezien ik die basblokfluit-intro van Jarrett op The Survivors' Suite erg mooi vind.

Aan de techniek van Nadja Schubert hoeven we niet te twijfelen; ik zou het haar in ieder geval niet nadoen. Ze tekent binnen de lijntjes, maar doet dat wel heel goed.

Het resultaat is rustige (op zijn tijd saaie) muziek; haar begeleiding helpt ook niet bepaald mee. Zolang ik niet te aandachtig luister gaat het goed, maar anders ga ik me bijvoorbeeld irriteren aan het ritme van de drums. Aan de andere kant kan die natuurlijk ook niet te veel op de voorgrond treden, anders zou het teveel in de weg van de blokfluit gaan zitten.

Zo krijgt dit album een tweeledig doel: het dient als voorbeeld van goede blokfluittechniek, en in mijn geval doet het het nog best aardig op de achtergrond. Helaas voldoet het dus niet aan het doel van de meeste bezoekers van deze site, die het liefst een uur lang geboeid en geïnspireerd worden door de muziek. Ik kan het Nadja niet zo kwalijk nemen, en Paulski al helemaal niet. Een 3*.

Mijn mening over dit album? Het is muziek die het bij mij heel goed op de achtergrond doet, op een paar nummers na, die wil ik zeker harder horen, Backstage bv. Op haar andere CD, 'Recorder and Bass' staat een duet akoestische bas met grootbas, die wat mij betreft nog hoger scoort. Soms vind ik het wel jammer dat het een relatief zacht instrument is, wat de mogelijkheden qua dynamiek voor zowel blokfluiter als begeleider beperkt.

Live krijgt de begeleiding iig meer gelegenheid om hun hun kunde te tonen.

Het is m.i. zeker niet irritant aanwezig (muzak), maar ik kan mij voorstellen dat het de hardcore javd-ers niet echt kan boeien, gezien de gemiddelde muziekkeus.

Ik heb de credits nagekeken van de albums die ik heb en eigenlijk wordt blokfluit alleen expliciet genoemd op Survivors Suite, degene die er daarna het dichtste bij komt is Death and the Flower maar daar wordt een wood flute vermeld.
Ik dacht dat er meer waren.

Tsja, ik denk toch dat ik bij deze ook meer het kamp van de azijnpissers val. Waar ik bij het eerste nummer nog wel dacht dat er zwaar werd overdreven met de commentaren (Frevo is met name ritmisch best lekker) moet het me van het hart dat er wel behoorlijk erge nummers op dit album staan, met name 7, 8 en 10 vallen in de categorie: mooi als t je dochter is, maar anders toch liever niet (mening van mevrouw sq die zopas dit ook even hoorde).

Het kán ook deels aan de (blok?) fluit liggen, want het zijn juist de zachte stukken, met de fluit op meer de voorgrond, die me het meest tegenstaan. Leuke muziek met blokfluit tref je misschien wat vanzelfsprekender in de folk of in de klassieken. In de jazz is deze poging vooralsnog niet overtuigend.

Nou ja, een wood flute ís een blokfluit, dus veel dichterbij kan het niet komen