Patrick Wolf - The Bachelor (2009)

Het mag inmiddels bekend zijn dat ik een groot liefhebber ben van het werk van Wolf en dat mijn eerste kennismaking met deze excentrieke figuur slecht bevallen was indertijd.
De herwaardering voor het debuut kwam toen ik helemaal gevallen was voor zijn tweede album Wind in the Wires die nog steeds op 4,5* staat. Het bizarre is dat ik die waardering ook heb gegeven aan Lycanthropy die ik dus aanvankelijk niet te pruimen vond.
Toen het derde album The Magic Position net uit was was mijn enthousiasme over dat album niet te temmen en ik ging daverend van start met de volle mep van 5*, inmiddels keurig bijgeschaafd tot 4,5*. Ja, drie op een rij dus, wetende dat juist dat derde album voor velen toch een tandje minder was omdat het iets te gemakkelijk was misschien.
Het probleem voor Wolf is natuurlijk ook dat het nu wel erg moeilijk is om met zijn geluid te verrassen. We weten nu wel wat hij doet.
Ik verwacht dan ook dat hij niet veel nieuwe zieltjes zal weten te winnen en waarschijnlijk eerder fans van zich afstoten.
Zoals bekend zou het een dubbelaar gaan worden onder de noemer The Battle. Een soort Melancholie and the Infinite Sadness (Smashing Pumpkins), een magnus opus, zoals hij graag de wereld inslingerde (na eerst te toeteren dat hij er mee zou stoppen). Een hoop bla bla bleek wel want commercieel gezien toch niet zo handig gezien het feit deze dubbelaar nu als 2 aparte albums op de markt gebracht wordt met als overkoepelend thema nog steeds The Battle. Nu The Bachelor, later dit jaar of begin volgend jaar The Conquerer. En de reden? Het zou toch wel erg veel voor de fans worden om in 1 keer te behappen. 'Mijn grootje' zeg ik dan: er moet gewoon geld in het laatje komen.
Maar laat ik eens terug gaan naar dit album (want ik vind 2 albums verspreid over een jaar best okee). Gaat het 4 op een rij worden??? Ja dus! Ook nu prijkt het 4,5* label aan een Wolf-album.

Kriegsspiel (Wargames) is een opwarmertje, een intro die The Battle moet inluiden. En wat moet je verder over een intro zeggen? Niet al te veel. Laat de sirenes maar loeien zodat we snel van start kunnen gaan met Hard Times. Hortend en stotend begint het nummer gelardeerd met oosterse riedels allen afkomstig uit de ritmeboxjes van Patrick Wolf. Daarbij schuwt hij de rockgitaar niet en hierdoor krijgen we een merkwaardige mengeling van een industrieel geluid, wat rock, plus ietwat oosters en dit alles gaat goed samen want het klinkt als een klok. De viool laat hij ook deze keer niet achterwege. Het dendert lekker door en ik ben al tevreden.
Oblivion bevat ook weer wat meer electronica zoals op het eerste album maar ook hier oosterse sferen als extra saus die warm tussen de electronica doorkronkelt. En dat is wat mij altijd zo bevalt aan het werk van deze jonge muzikant: het zijn botsende werelden die toch goed samengaan.
Een lekkere viool-folk-riedel opent titelsong The Bachelor. Redelijk beheerst werkt hij zich door dit nummer heen met de nadruk op de vele vocalen die het nummer rijk is.
Damaris begint al op een manier die mij enorm aanspreekt: snel weet ik dat dit nummer wel eens een favoriet kan gaan worden. Ook hier hangt weer een exotisch sfeertje die de kille electronica enorm opwarmen. Voor mij is dit een meeslepend nummer waar ik heel veel van zal gaan genieten weet ik al wel.
Thickets gaat erg folky van start (Ierse folk wel te verstaan). Het is dan ook een lieflijk nummer. Nee, we horen op zich niet zo heel erg veel nieuws van Wolf maar toch slaagt hij er wel in de accenten te verleggen. Dit nummer is behoorlijk toegankelijk maar niet op de pop-manier van voorganger The Magic Position. Dit bevalt mij wel! 'Battles of love' noemt Wolf dit zelf............ er zit wat in.
Count of Casualty is dan wat killer en gaat terug naar het geluid van het debuut. Opmerkelijk op dit nummer is het koor. Het is een avontuurlijk nummer maar heeft wel iets hards in zich en daar kan geen koor wat aan verhelpen. Een pittiger nummer na het vorige maar toch blijft de boel in balans. Sterker: ik kan dit soort nummers hierdoor juist beter behappen.
Alsof we een hoogmis betreden zo gaat Who Will? van start. Ik zou haast 'Dearly beloved' willen gaan zingen. Langzaamaan komt het nummer op gang. De mis wordt opgebouwd tot hemelse hoogte en het koor mag meedoen zoals dat in hoogmissen gebruikelijk is.
En dan single Vulture. Ik geef het toe: het blijft een haat-liefde nummer. Ik weet na al die draaibeurten nog steeds niet goed of ik dit nu een leuk nummer vind of niet. De clip is in elk geval onthullend te noemen zullen we maar zeggen. Het hoort wel duidelijk tot de 'nihilistic battle kant' en niet tot de 'battles of love'. Een naargeestig nummer als ik het zo mag verwoorden en ondanks dat zijn er momenten dat het me wel degelijk bij mijn strot grijpt. Probeer in elk geval ook eens te luisteren naar het extra nummer op de cd-single genaamd The Tinderbox; uitstekend nummer als je het mij vraagt en jammer dat het niet op dit album te vinden is.
Blackdown is met zijn piano even tot rust komen na alle hectiek van Vulture. Dat is sowieso iets wat ik wel goed vind aan deze cd: de afwisseling is perfect waardoor je helemaal in het album kunt blijven hangen. Binnen dit nummer zelf vindt halverwege overigens ook zo'n lekker keerpunt plaats: haast gospelachtig kronkelt het door en de viool zwiert daar fris doorheen gevolgd door een blij Iers folk-deuntje. En dat in 1 song!
The Sun Is Often Out leunt in het intro sterk op de strijkers en geeft het iets droevigs mee. Dat sfeertje weet hij ruim 3 minuten lang vol te houden op uiterst beheerste wijze. Geen toeters en bellen deze keer en geen electronica met bliepjes en piepjes; wel aan het einde een koortje.
Theseus is ook een betrekkelijk lief nummer waarin ik volgens mij iets van een sitar op de achtergrond ontwaar (niet nadrukkelijk aanwezig overigens). Wederom schitterende strijkers die hier meedoen. Zeer beheerst knallen noem ik dit.
Dat het allemaal om het gevecht draait blijkt wel uit het nummer Battle, dat niet beheerst knalt maar flink uit de band springt alsof The Prodigy hem op de hielen zit. Toch ben ik van mening dat hij met een nummer als dit iets te veel open deuren intrapt. Dan mag het motto "Battle the conservative, battle the homophobe, battle the patriarchy, battle back more liberty, battle misogyny" zijn, het wil niet zeggen dat je dat dan ook met een nummer genaamd Battle moet doen die opgefokt moet klinken op een manier die niet helemaal geloofwaardig overkomt. Dit kost hem punten.....
The Messenger sluit dit album af en doet dit op een manier zoals we hem al vaker gehoord hebben op de vorige albums. Niet een heel erg opvallend nummer maar verder prima in orde wat mij betreft en een langzaam groei-nummertje.

Voorloper Vulture hield mijn enthousiasme vooraf aardig in toom. Ik ging er niet van uit dat ik zo enthousiast zou zijn over deze nieuwe als indertijd bij de voorgangers. Dat zou ook niet erg zijn.
Toch ben ik zeer aangenaam verrast. Niet omdat ik nu zo veel nieuwe dingen hoor: de accenten zijn hier en daar lichtelijk verschoven, maar wel door het feit dat Wolf er weer in is geslaagd kwaliteit af te leveren en blijkbaar verveelt de beste jongen mij nog steeds niet en krijgt hij het voor elkaar mijn handen flink op elkaar te krijgen voor alweer een meesterwerkje. Nee, het is net nog geen 5* album maar na deze 4 op rij gaat opvolger The Conquerer daar misschien voor zorgen later dit jaar of ergens in 2010. Je weet maar nooit.....

Ik moet zeggen dat dit album me toch een beetje tegenvalt na wat meer luisterbeurten. Had het idee dat hier flink wat potentie in verscholen lag, maar echt grijpen doet het me nog steeds niet. Sterker nog, sommige nummers klinken zelfs een beetje inspiratieloos. Dat Wolf meer dan ooit uit andere vaatjes (electronica, gastbijdragen, samples, volksmuziek) tapt doet daar voor mij niet veel aan af...

Misschien moet ik hem maar een tijdje opzij leggen en valt het kwartje later nog.

Bij Wind in the Wires dacht ik in het begin: Dit is een groeier, ik vond 'm heel goed op het eerste gehoor, maar de klik was er niet. De klik bleef ook uit. Het heeft me niet echt weten te pakken.
Bij The Bachelor had ik hetzelfde gevoel, maar dit album heeft het voor mij wél. Hier staan echt hele mooie nummers op waar Wind in the Wires wat mij betreft wat op de vlakte blijft. Hier springt allereerst Hard Times er al heerlijk uit. Die strijkers en het gejaagde bevalt me wel.
Ook Who Will? en Theseus vind ik fantastisch. Who Whill? was het eerste nummer van Wolf dat me écht te pakken kreeg. Een soort gevoel van macht geeft dat nummer.
4.5* voor dit album en ik zal 'm eens mooi gaan bekijken op Lowlands

Toch jammer van dat electronische gedoe, doe mij maar verstilde diamantjes als Magpie of Enchanted. Een theatrale uitschieter ala Damaris is goed te verdragen, de drukdoenerij van Oblivion en Vulture des te minder.

Voorlopig niet meer dan 2 sterretjes, al is de vorige Wolf een echte groeier gebleken.