My Latest Novel - Deaths and Entrances (2009)
mijn stem
25 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Pop / Folk
Label: Bella Union
-
All in All in All Is All (5:24)
-
Dragonhide (4:59)
-
Lacklustre (4:03)
-
I Declare a Ceasefire (4:47)
-
A Dear Green Place (5:12)
-
Argument Against the Man (3:32)
-
Man Against the Argument (1:32)
-
If the Accident Will (5:58)
-
Hopelessly, Endlessly (4:51)
-
Re-appropriation of the Meme (3:26)
-
The Greatest Shakedown (5:56)
0
geplaatst: 25 maart 2009, 17:28 uur
Drie jaar na Wolves verschijnt er een nieuw album van My latest Novel.
Het debuut beviel me best goed en ik ben benieuwd of ze nog een keer weten te verrassen of dat dit die zo moeilijke tweede blijkt te worden die we maar weer snel moeten gaan vergeten. Ik hoop uiteraard op het eerste.
Het debuut beviel me best goed en ik ben benieuwd of ze nog een keer weten te verrassen of dat dit die zo moeilijke tweede blijkt te worden die we maar weer snel moeten gaan vergeten. Ik hoop uiteraard op het eerste.
0
geplaatst: 8 april 2009, 10:04 uur
De ceedee is gelekt!
Ik ben ook benieuwd of ze het waar gaan maken. Het eerste album lifte mijns inziens vooral mee op de Arcade Fire-hype. Ik ben het album gaan beluisteren, omdat in recensies steeds werd gerefereerd aan de Canadese band. 'Wolves' beviel me best goed. Snel naar deze nieuwe luisteren!
Ik ben ook benieuwd of ze het waar gaan maken. Het eerste album lifte mijns inziens vooral mee op de Arcade Fire-hype. Ik ben het album gaan beluisteren, omdat in recensies steeds werd gerefereerd aan de Canadese band. 'Wolves' beviel me best goed. Snel naar deze nieuwe luisteren!
0
geplaatst: 11 april 2009, 21:31 uur
Ik heb een eerste luisterbeurt gehad....en het valt me voorlopig niet mee. Waar Wolves me meteen naar mijn strot greep, is dit nu toch veel minder het geval. Ik hoop dat de cd na een aantal luisterbeurten in mijn systeem gaat kruipen.
0
geplaatst: 8 mei 2009, 00:45 uur
bij de eerste beluistering lijkt me dit een grote stap voorwaars t.a.v. het veelbelovende "wolves"
voorlopig 4*
voorlopig 4*
0
geplaatst: 19 mei 2009, 08:15 uur
je moet dit tijd geven, net zoals wolves beschikt deze plaat over complexe, maar erg melodieuze & ingenieuze melodieen. Erg geslaagde opvolger. 4,5*
0
geplaatst: 3 oktober 2009, 21:58 uur
Een erg mooi, sfeervol album. Zeker op een avond als vandaag, waar de wind tegen mijn raam raast.
1
geplaatst: 19 oktober 2009, 15:10 uur
Schotse folkrockers overtroeven glorieus eigen debuut
Drie jaar geleden debuteerde het Schotse gezelschap My Latest Novel met de prachtige folkrockplaat Wolves. Voor die plaat kwam ik toen al superlatieven tekort en hun nieuweling Deaths & entrances is eigenlijk nog ietsje beter. Het Schotse vijftal viel bij hun debuut al op door de gedurfde en verrassende aanpak. Ze speelden wondermooie liedjes die telkens een onverwachte wending maakten. En ze schuwden een stevige climax niet. Dat alles deed toen al aan Arcade Fire denken.
Die referentie is nu nog steeds terecht. Maar wat mij betreft neemt My Latest Novel wel degelijk een eigen plek in. Het prettige aan Arcade Fire is dat ze steeds tegen de ontsporing aanhangen, My Latest Novel blijft meer binnen een strakker pad, maar zoekt de schoonheid elders. Bijvoorbeeld: in mooie melodieën en harmonieën en dan in het bijzonder in de schitterende samenzang. Neem If the accident will, dat rustig met gitaar en zang begint, warm en intiem, en waar na anderhalve minuut onverwacht een glashelder begeleidingszanglijntje wordt ingezet.
Of afsluiter The greatest shakedown, dat met mooi verstilde meerstemmige zang inzet. Deze keer met de zang van violiste Laura MacFarlaneerbij. Opvallend, want op de meeste nummers komt de meerstemmige zang volledig voor rekening van drie mannen. Juist dat laatste maakt My Latest Novel zo anders dan anders. Meestal krijgt samenzang gelaagdheid door mannen- en vrouwenstemmen te combineren. Hier dragen mannen bijna alle zang, waarbij prachtig gebruikt wordt gemaakt van de verschillende klankkleuren die de stemmen hebben.
Grote pré ten opzichte van het debuut is dat deze plaat volwassener klinkt. En daar heeft de zang voor een belangrijk deel aan bijgedragen. Wolves is echt een jongensachtige plaat, terwijl Deaths & entrances juist meer neigt naar The Frames en Madrugada, vanwege de wat zwaardere zang. Het geeft de muziek nog meer diepte dan het op het debuut al had. Misschien hoor ik er dingen in die er niet zijn, maar de muziek komt ook net wat trefzekerder over.
De basis van de muziek is nog steeds gitaar en viool. Daarmee zetten ze een onbetwist folkgeluid neer. Als het moet worden ook andere instrumenten tevoorschijn getoverd, zoals accordeon, maar een bonte boel wordt het nergens. Steeds balanceren ze op het snijvlak van emotie en theater. De band kan heel ingehouden zijn en daarmee je rechtstreeks emotioneel raken, maar de stevige opbouw en de ontlading hoort ook absoluut bij My Latest Novel. En het liefst stoppen ze beide kanten in één nummer. Het Duitse Get Well Soon zou zomaar een muzikaal broertje kunnen zijn.
Veel Get Well Soon'er dan I declare a ceasefire krijg je het niet op deze plaat. Het is het prijsnummer van Deaths & entrances. Hier komt de veel krachtiger en diepere stem van Chris Deveney echt goed tot zijn recht. Als je al van My Latest Novel-klassiekers kan spreken bij een zo jonge band, dan is dit er een. Zacht en ingehouden begin op de gitaar, in de verte ondersteund door keyboardgeluiden, dan de krakende zangstem. We zijn al weer even op weg als de drums bijvallen en ook de achtergrondzang aanzwelt. Dan voel je al wel aan waar dit heen gaat. En die belofte wordt helemaal ingelost: na tweënhalve minuut zet de versnelling in, komen er steviger gitaren bij en wordt de zang uitbundig. Dan maakt de kracht van de herhaling het nummer af, tot je na bijna vijf minuten baalt dat dit prachtigs weer voorbij is.
Drie jaar geleden debuteerde het Schotse gezelschap My Latest Novel met de prachtige folkrockplaat Wolves. Voor die plaat kwam ik toen al superlatieven tekort en hun nieuweling Deaths & entrances is eigenlijk nog ietsje beter. Het Schotse vijftal viel bij hun debuut al op door de gedurfde en verrassende aanpak. Ze speelden wondermooie liedjes die telkens een onverwachte wending maakten. En ze schuwden een stevige climax niet. Dat alles deed toen al aan Arcade Fire denken.
Die referentie is nu nog steeds terecht. Maar wat mij betreft neemt My Latest Novel wel degelijk een eigen plek in. Het prettige aan Arcade Fire is dat ze steeds tegen de ontsporing aanhangen, My Latest Novel blijft meer binnen een strakker pad, maar zoekt de schoonheid elders. Bijvoorbeeld: in mooie melodieën en harmonieën en dan in het bijzonder in de schitterende samenzang. Neem If the accident will, dat rustig met gitaar en zang begint, warm en intiem, en waar na anderhalve minuut onverwacht een glashelder begeleidingszanglijntje wordt ingezet.
Of afsluiter The greatest shakedown, dat met mooi verstilde meerstemmige zang inzet. Deze keer met de zang van violiste Laura MacFarlaneerbij. Opvallend, want op de meeste nummers komt de meerstemmige zang volledig voor rekening van drie mannen. Juist dat laatste maakt My Latest Novel zo anders dan anders. Meestal krijgt samenzang gelaagdheid door mannen- en vrouwenstemmen te combineren. Hier dragen mannen bijna alle zang, waarbij prachtig gebruikt wordt gemaakt van de verschillende klankkleuren die de stemmen hebben.
Grote pré ten opzichte van het debuut is dat deze plaat volwassener klinkt. En daar heeft de zang voor een belangrijk deel aan bijgedragen. Wolves is echt een jongensachtige plaat, terwijl Deaths & entrances juist meer neigt naar The Frames en Madrugada, vanwege de wat zwaardere zang. Het geeft de muziek nog meer diepte dan het op het debuut al had. Misschien hoor ik er dingen in die er niet zijn, maar de muziek komt ook net wat trefzekerder over.
De basis van de muziek is nog steeds gitaar en viool. Daarmee zetten ze een onbetwist folkgeluid neer. Als het moet worden ook andere instrumenten tevoorschijn getoverd, zoals accordeon, maar een bonte boel wordt het nergens. Steeds balanceren ze op het snijvlak van emotie en theater. De band kan heel ingehouden zijn en daarmee je rechtstreeks emotioneel raken, maar de stevige opbouw en de ontlading hoort ook absoluut bij My Latest Novel. En het liefst stoppen ze beide kanten in één nummer. Het Duitse Get Well Soon zou zomaar een muzikaal broertje kunnen zijn.
Veel Get Well Soon'er dan I declare a ceasefire krijg je het niet op deze plaat. Het is het prijsnummer van Deaths & entrances. Hier komt de veel krachtiger en diepere stem van Chris Deveney echt goed tot zijn recht. Als je al van My Latest Novel-klassiekers kan spreken bij een zo jonge band, dan is dit er een. Zacht en ingehouden begin op de gitaar, in de verte ondersteund door keyboardgeluiden, dan de krakende zangstem. We zijn al weer even op weg als de drums bijvallen en ook de achtergrondzang aanzwelt. Dan voel je al wel aan waar dit heen gaat. En die belofte wordt helemaal ingelost: na tweënhalve minuut zet de versnelling in, komen er steviger gitaren bij en wordt de zang uitbundig. Dan maakt de kracht van de herhaling het nummer af, tot je na bijna vijf minuten baalt dat dit prachtigs weer voorbij is.
0
geplaatst: 7 december 2009, 21:27 uur
Prachtig album. De heerlijke zwoele stem, de meedeinende snaarinstrumenten en af en toe een vleugje rock. 4,5*
0
geplaatst: 13 oktober 2010, 13:40 uur
Op de ontmoetingsplaats van pop, folk en indie waait soms een vleugje theatraal bombast, daar ergens zal dit album ontstaan zijn. De samenzang en zoetige violen zijn soms net iets té grijze-wintersokken, maar als geheel komt het behoorlijk bij je aan. Het boeit en ontroert, wat je noemt een mooie plaat.
0
Parlotones
geplaatst: 6 januari 2021, 16:39 uur
The Greatest Shakedown ook.
Het album Wolves heb ik op cd die ik prachtig vind.
0
Parlotones
geplaatst: 6 januari 2021, 17:22 uur
Martin Visser schreef:
Schotse folkrockers overtroeven glorieus eigen debuut
Drie jaar geleden debuteerde het Schotse gezelschap My Latest Novel met de prachtige folkrockplaat Wolves. Voor die plaat kwam ik toen al superlatieven tekort en hun nieuweling Deaths & entrances is eigenlijk nog ietsje beter. Het Schotse vijftal viel bij hun debuut al op door de gedurfde en verrassende aanpak. Ze speelden wondermooie liedjes die telkens een onverwachte wending maakten. En ze schuwden een stevige climax niet. Dat alles deed toen al aan Arcade Fire denken.
Die referentie is nu nog steeds terecht. Maar wat mij betreft neemt My Latest Novel wel degelijk een eigen plek in. Het prettige aan Arcade Fire is dat ze steeds tegen de ontsporing aanhangen, My Latest Novel blijft meer binnen een strakker pad, maar zoekt de schoonheid elders. Bijvoorbeeld: in mooie melodieën en harmonieën en dan in het bijzonder in de schitterende samenzang. Neem If the accident will, dat rustig met gitaar en zang begint, warm en intiem, en waar na anderhalve minuut onverwacht een glashelder begeleidingszanglijntje wordt ingezet.
Of afsluiter The greatest shakedown, dat met mooi verstilde meerstemmige zang inzet. Deze keer met de zang van violiste Laura MacFarlaneerbij. Opvallend, want op de meeste nummers komt de meerstemmige zang volledig voor rekening van drie mannen. Juist dat laatste maakt My Latest Novel zo anders dan anders. Meestal krijgt samenzang gelaagdheid door mannen- en vrouwenstemmen te combineren. Hier dragen mannen bijna alle zang, waarbij prachtig gebruikt wordt gemaakt van de verschillende klankkleuren die de stemmen hebben.
Grote pré ten opzichte van het debuut is dat deze plaat volwassener klinkt. En daar heeft de zang voor een belangrijk deel aan bijgedragen. Wolves is echt een jongensachtige plaat, terwijl Deaths & entrances juist meer neigt naar The Frames en Madrugada, vanwege de wat zwaardere zang. Het geeft de muziek nog meer diepte dan het op het debuut al had. Misschien hoor ik er dingen in die er niet zijn, maar de muziek komt ook net wat trefzekerder over.
De basis van de muziek is nog steeds gitaar en viool. Daarmee zetten ze een onbetwist folkgeluid neer. Als het moet worden ook andere instrumenten tevoorschijn getoverd, zoals accordeon, maar een bonte boel wordt het nergens. Steeds balanceren ze op het snijvlak van emotie en theater. De band kan heel ingehouden zijn en daarmee je rechtstreeks emotioneel raken, maar de stevige opbouw en de ontlading hoort ook absoluut bij My Latest Novel. En het liefst stoppen ze beide kanten in één nummer. Het Duitse Get Well Soon zou zomaar een muzikaal broertje kunnen zijn.
Veel Get Well Soon'er dan I declare a ceasefire krijg je het niet op deze plaat. Het is het prijsnummer van Deaths & entrances. Hier komt de veel krachtiger en diepere stem van Chris Deveney echt goed tot zijn recht. Als je al van My Latest Novel-klassiekers kan spreken bij een zo jonge band, dan is dit er een. Zacht en ingehouden begin op de gitaar, in de verte ondersteund door keyboardgeluiden, dan de krakende zangstem. We zijn al weer even op weg als de drums bijvallen en ook de achtergrondzang aanzwelt. Dan voel je al wel aan waar dit heen gaat. En die belofte wordt helemaal ingelost: na tweënhalve minuut zet de versnelling in, komen er steviger gitaren bij en wordt de zang uitbundig. Dan maakt de kracht van de herhaling het nummer af, tot je na bijna vijf minuten baalt dat dit prachtigs weer voorbij is.
Schotse folkrockers overtroeven glorieus eigen debuut
Drie jaar geleden debuteerde het Schotse gezelschap My Latest Novel met de prachtige folkrockplaat Wolves. Voor die plaat kwam ik toen al superlatieven tekort en hun nieuweling Deaths & entrances is eigenlijk nog ietsje beter. Het Schotse vijftal viel bij hun debuut al op door de gedurfde en verrassende aanpak. Ze speelden wondermooie liedjes die telkens een onverwachte wending maakten. En ze schuwden een stevige climax niet. Dat alles deed toen al aan Arcade Fire denken.
Die referentie is nu nog steeds terecht. Maar wat mij betreft neemt My Latest Novel wel degelijk een eigen plek in. Het prettige aan Arcade Fire is dat ze steeds tegen de ontsporing aanhangen, My Latest Novel blijft meer binnen een strakker pad, maar zoekt de schoonheid elders. Bijvoorbeeld: in mooie melodieën en harmonieën en dan in het bijzonder in de schitterende samenzang. Neem If the accident will, dat rustig met gitaar en zang begint, warm en intiem, en waar na anderhalve minuut onverwacht een glashelder begeleidingszanglijntje wordt ingezet.
Of afsluiter The greatest shakedown, dat met mooi verstilde meerstemmige zang inzet. Deze keer met de zang van violiste Laura MacFarlaneerbij. Opvallend, want op de meeste nummers komt de meerstemmige zang volledig voor rekening van drie mannen. Juist dat laatste maakt My Latest Novel zo anders dan anders. Meestal krijgt samenzang gelaagdheid door mannen- en vrouwenstemmen te combineren. Hier dragen mannen bijna alle zang, waarbij prachtig gebruikt wordt gemaakt van de verschillende klankkleuren die de stemmen hebben.
Grote pré ten opzichte van het debuut is dat deze plaat volwassener klinkt. En daar heeft de zang voor een belangrijk deel aan bijgedragen. Wolves is echt een jongensachtige plaat, terwijl Deaths & entrances juist meer neigt naar The Frames en Madrugada, vanwege de wat zwaardere zang. Het geeft de muziek nog meer diepte dan het op het debuut al had. Misschien hoor ik er dingen in die er niet zijn, maar de muziek komt ook net wat trefzekerder over.
De basis van de muziek is nog steeds gitaar en viool. Daarmee zetten ze een onbetwist folkgeluid neer. Als het moet worden ook andere instrumenten tevoorschijn getoverd, zoals accordeon, maar een bonte boel wordt het nergens. Steeds balanceren ze op het snijvlak van emotie en theater. De band kan heel ingehouden zijn en daarmee je rechtstreeks emotioneel raken, maar de stevige opbouw en de ontlading hoort ook absoluut bij My Latest Novel. En het liefst stoppen ze beide kanten in één nummer. Het Duitse Get Well Soon zou zomaar een muzikaal broertje kunnen zijn.
Veel Get Well Soon'er dan I declare a ceasefire krijg je het niet op deze plaat. Het is het prijsnummer van Deaths & entrances. Hier komt de veel krachtiger en diepere stem van Chris Deveney echt goed tot zijn recht. Als je al van My Latest Novel-klassiekers kan spreken bij een zo jonge band, dan is dit er een. Zacht en ingehouden begin op de gitaar, in de verte ondersteund door keyboardgeluiden, dan de krakende zangstem. We zijn al weer even op weg als de drums bijvallen en ook de achtergrondzang aanzwelt. Dan voel je al wel aan waar dit heen gaat. En die belofte wordt helemaal ingelost: na tweënhalve minuut zet de versnelling in, komen er steviger gitaren bij en wordt de zang uitbundig. Dan maakt de kracht van de herhaling het nummer af, tot je na bijna vijf minuten baalt dat dit prachtigs weer voorbij is.
Prachtig geschreven review de genoemde bands ken ik ook wel. Ik heb Wolves wel op cd.
0
Parlotones
geplaatst: 19 mei 2021, 21:42 uur
Op YT staat een lijst met 21 My Latest Novel songs genaamd Alle Tracks - My Latest Novel. Het begint met Sister Sneaker Sister Soul. Prachtig.
* denotes required fields.
* denotes required fields.