American Music Club - California (1988)

Het eerste bericht van mij bij een jaren '80 album, kijk aan!
Tip van Toon1, dit zou niet zo'n '80 soundje hebben en inderdaad hij heeft gelijk. Tot nu toe vind ik dit een zeer aangenaam plaatje. Die stem....aan welke zanger moet ik toch telkens aan denken?

edit: 4*

Inderdaad, valt me ook op dat AMC niet echt jaren 80 klinkt. Misschien omdat het tegen het einde van die jaren aanleunt. The muziek is meer verwant (of misschien grondlegger?) met latere bands als Buffalo Tom.

Perfect plaat. Klassieker. Gegarandeerde krop in de keel.
Ik ben verrast dat de totaalscore zo laag is.

Want, geef toe, nummers als `Somewhere´, `Highway 5´ of `Blue and grey shirt´ zouden in een perfecte wereld altijd wel ergens op de radio te horen moeten zijn.

Eindelijk iemand die ook snapt dat deze plaat de volle mep verdient.

De volle mep voor mij niet, maar 4,5 is ook al heel wat toch?
Het mooiste album van AMC, dat me op momenten erg aan (vroege) Okkervil River doet denken qua intensiteit.

American Music Club is een band, wat is opgericht in 1983, door Mark Eitzel. California is het 3e album van de band. De band bestond tijdens het album uit: Mark Eitzel - vocaal en gitaar, Dan Pearson - bas, Vudi - gitaar en accordeon, Tom Mallon - drum, producer en engineer, Bruce Kaphan - pedal steel, Lisa Davis - bas op "Firefly"
American Music club heeft een folk sound wat zich bevind tussen Roots, Amerikana gezongen door Nick Drake.


Eitzel was voor het opnemen van California net verhuisd naar een van “San Fransisco's avenue's Een buurt vol met bars, goedkope hotels en Striptenten. Een omgeving voor de verlorene, de eenzame, de dronkaards en de prostituees. Daarnaast begon Eitzel zijn eigen rock muziek smaak wat los te laten en begon zich meer te verdiepen in artiesten als Nick Drake. Alle demo´s die hij in deze periode maakte, was compleet anders, dan alles wat de band ooit had gespeeld.
De nummers en de Ideeën die Eitzel had kwamen niet verder dan zijn eigen hoofd. Hij speelde vaak open tunes, en had moeite om deze ideeën over te brengen op de band leden. Door de moeizame start en opname van Eitzel's ideeën, ontstonden er meer en meer spanningen tussen de Band en de Producer (Tom Mallon). Maar ondanks de moeilijke opname van dit album. Is het eind resultaat verbluffend.

Bijna nergens heeft muziek zo somber, intiem en leeg geklonken. Nu moet ik bekennen dat intimiteit vaak heftiger wordt ervaren in een sombere atmosfeer, dan in een gelukkige. Het lijkt alsof somberheid en eenzaamheid iets voor jezelf is. Wat je niet kan en wilt delen met anderen. California is een album wat elke muzikale ervaring van zich zelf naar binnen keert. Er wordt (voor mij althans) een heel nieuwe manier van introversie verwoord door middel van muziek. De nummers zijn meer demos van eenzaamheid en verlatenheid dan dat het 'liedjes' zijn

FireFly is een nummer met drinken als thema. Maar niet drinken als een feest, maar uit wanhoop. Op zoek naar liefde en geborgenheid. Iedere man kent het: je zit daar in een kroeg op je stoel, onopvallend probeer je naar de bar de vrouw te kijken, je bent te dronken om iets normaals tegen haar te zeggen. Dit gaat maanden zo en dan opeens is ze er niet meer. "where did you go".
Somewhere en Lonely zoeken een voldoening uit alles wat lijkt te leven. Overal waar mensen zijn moet Eitzel hebben gedacht kan ik ontsnappen aan deze wanhoop. De mensen die je vindt in cocktail bars. Die net te rijk zijn om zielig gevonden te worden. De mensen die 'bewust' eenzaam met 4 vrienden in de kroeg hangen. Alle 4 weten waarom ze bij elkaar zijn, wat de basis van een vriendschap is. En een ieder hoopt dat die ene voor bij komt. Het zijn de mensen waar je mee omgaat om niet compleet alleen te zijn.
Laughingstock zoekt een balans tussen Lonely en Somewhere in zowel tekst als sound. Je voelt de eenzaamheid door je heen glijden:" just a couple of strangers in a bar giving me the chance to explain myself away".. Door stiltes die vallen tussen de pingelde gitaren en de feedback, echoot de eenzaamheid door de muziek heen.
Pale skinny girl vertelt een verhaal over de eenzame wandelaar die haar eerste stappen zet in de wasteland en nooit het dag licht ziet. Op Blue and Grey Shirt zoekt Eitzel een verklaring voor alles wat er mis is gegaan in zijn leven, waar probeert hij het voor. Wat kan hij verder doen. Voor wie doet hij het?

Bad liquor is een agressieve manier om de eerst helft van de plaat af te sluiten. Alle frustratie die eerst werden vertolkt in een introverte sound wat een soundsculp van wanhoop met zich meedraagt. Wordt in 1:57 samengevat in een agressief indie rock nummer.

Na bad liquor ontstaat er weer de zelfde instrumentale wanhoop als ervoor. Now Your Defeated figureert als een soort Kater, van de “slechte drank”Eitzel zingt zijn longen uit zijn lijf. Hoe pijnlijk moet het zijn geweest toen hij zijn eerste worden van dit nummer in zijn hoofd vond:
Jenny en western sky zijn een soort Nick drake nummer's voor de indierock generatie.

Highway Five is de vertolking van Eitzels zijn teleurstelling over California. Er was een tijd dat California bekend stond als een Utopia voor gelukzoekers. Maar dit alles kon Eitzel niet vinden waar hij was. Alles wat hij kende van California was een Leugen. De gehele atmosfeer van dit nummer vormt t apocalyptisch land.
Het laatste nummer Last Harbor, doet mij altijd denken aan een persoon die springt in een diep water als laatste redding om de duisternis die in zijn leven is, te ontglippen. Hopend om op de bodem een licht te vinden, zoals je altijd ziet in films. Maar zoals de ironie die het nummer doet vermoeden er is geen licht, er is geen bodem. Er is niets, Alleen Eitzel zijn gedachten en prachtige muziek.

Ik lees dit nu pas. Ongelooflijk hoezeer jouw interpretaties van de teksten soms verschillen van de mijne! Terwijl ik dit las dacht ik echt een aantal keer: hoe komt-ie erbij?! Hoe kom je er bijvoorbeeld bij dat Firefly over drinken gaat? Ik wil mijn interpretaties ook nog wel eens neerpennen hier als je wilt.

Pen die interpretaties maar neer

Als je de periode van zijn leven ziet. Staat het voornamelijk in teken van Barren, Strip clubs, eenzaamheid en en het tegen vallende California. Firefly komt op mij over als een een ode aan iets waar hij geen controle op heeft. Iets waar hij rust en geborgenheid in zoekt.

de tekst lijkt in eerste instantie een beetje te gaan over: het zoeken naar een vrouw die hij gemist heeft, die ene vrouw die je niet hebt aangesproken.. Alleen kreeg ik door de associaties met barren, een link met een mooie barvrouw (je kent het wel een van de redenen waarom mannen vaak graag aan de bar zitten . Ik zie daar een man zitten denkend aan haar, als ze er niet meer is. En de enige troost is zijn drank. Hierdoor schrijft hij deze tekst. De gemiste liefde en hopen op liefde en het gevaar ervan, symboliseerd de tekst. Het lijkt als of de liefde voor drank en de liefde voor de barvrouw, beide door elkaar heen verweven in de tekst. Niet wetend aan welke het is. Is het de schoonheid van die vrouw die hij zo graag bewonderd, of is het de drank, de pijn komt het door het verlaten zijn, of juist door de schoonheid en het ongecontroleerde van iets wat hij niet weet wat het is. Er lijkt een dubbele liefde te zijn. Als een 2 snijdend zwaard. de drank, de vrouw. De pijn van het verlies, de rust die drank geeft.

De tekst symboliseert voor mij dan ook een dubbele liefde, maar welke een zo ongecontroleerd en onstuurbaar is, als het vliegen van een Vuurvliegje.

Maar snap heel goed dat je die associaties niet maakt.

Komt voor de bakker.

Firefly is wat mij betreft een nummer dat gaat over de vergankelijkheid van relaties en, in bredere zin, de vluchtigheid van geluk (en dan bedoel ik natuurlijk niet 'luck' maar 'happiness').

C'mon beautiful we'll go sit on the front lawn
We'll watch the fireflies as the sun goes down
They don't live too long, just a flash and then they're gone
We'll laugh at them and watch the sun go down

You're so pretty baby
You're the prettiest thing I know
You're so pretty baby
Where did you go

Mooie metafoor. Je kijkt met je lief naar de vuurvliegjes in de voortuin en even later, als ze bij je weg is, kom je tot de conclusie dat je relatie ook een soort vuurvliegje is geweest.

Finish the prayer that started as a kiss
The overwhelming dream of happiness
I'll give you all of my good luck
For the overwhelming dream that's killing us

'De droom van geluk die ons kapotmaakt', zo verwoordt Eitzel heel mooi het wegebben van de verliefdheid.

C'mon we'll go sit on the front lawn
I'll hold you in my arms and we're gone
Here and gone, firefly

Simpelweg een perfect, bitterzoet liedje in al zijn eenvoud.


Bij Somewhere moet ik altijd denken aan dat zinnetje van de Animals, "We've gotta get out of this place". Het gaat over twee mensen die weg willen van waar ze nu zijn, want ze hebben niet het gevoel dat ze echt leven. En (nu gaat het wel over drank) om aan hun lege gevoel te ontsnappen nemen ze hun toevlucht tot alcohol:

C'mon let's go out and really drunk tonight
You can be Miss Bottomless pit of 1983
And I can be Mr. Out Like a Light
C'mon we got a lot to lose
So maybe we can lose it all tonight
And then when they shoot us down
We won't be around

We'll be somewhere where there's people living


Lonely is wat mij betreft niet eens zo gerelateerd aan Somewhere aangezien het hier weer duidelijk over een relatie gaat:

Well you don't want me to touch you
You just want me to shut up
You don't want me to think what I'm thinking
Or the devil in my throat to come up
And you get so nervous that everything's a joke

If I have to be this lonely
I may as well be alone

Hij heeft dan wel een relatie, maar die voelt toch heel eenzaam aan. Dan kan ik net zo goed alleen zijn, denkt Eitzel.


Laughing stock lijkt mij te gaan over een ik-persoon die moeite heeft om te aarden in de harde wereld, terwijl anderen daar veel minder moeite mee lijken te hebben:

Laughing stock proves that the world is made of rock
That some grow happily on, but that's hard for some
You and your friend and
all the rest of God's sweet children
Never weak, always strong
That's hard for some


Dat is inderdaad ongeveer de tekst (maar is het meteen een wandelaar omdat ze loopt?), maar wat-ie ermee bedoelt is me eigenlijk altijd een raadsel geweest. Een cryptisch, erg persoonlijk nummer dat specifiek betrekking heeft op een in zichzelf gekeerd meisje dat-ie kent wellicht.

Outside the air pocket, there's no one around
She's frozen with terror like an animal
Baby take your first walk out into the wasteland
On every horizon, nothing


Dit nummer schijnt hij geschreven te hebben voor een vriend die aan AIDS is overleden. Als dit klopt, werpt het meteen een heel ander licht op de tekst:

I sat up all morning...
So why didn't you call?
'Cause now I just sing my songs
For people that are gone... From now on


Ben ik wel met je eens. Bad liquor gaat over iemand die in zak en as zit, zichzelf behoorlijk veracht en zelfs de drank er de schuld van lijkt te willen geven.


Dit nummer is evenmin erg positief inderdaad. De ik-persoon lijkt na veel leed zijn idealen te hebben laten varen, hij is verslagen door 'the world having its little way' en de 'people who stopped caring' raden hem aan hetzelfde te doen:

I thought there was more life than finishing a drink
I thought gravity helped you to dance
but it just makes you sink
I stand in the way of people who stopped caring
Numb hands and feet and ears long past hearing

They sing now you're defeated baby
Fall on your face in the divine way
Don't worry about anything, no
It's just the world having its little way


Jenny gaat over een meisje dat de ik-persoon vele malen interessanter vindt (misschien is-ie zelfs verliefd op d'r) dan alle anderen op een of ander stom feestje. Hij smeekt 'r om niet naar huis te gaan.

Here you are again
Another stupid party again
A celebration for nothing

Your eyes are following
The kings and the queens of the zoo
Immune in their black clothing

They let the world down
And they let you go
Please don't you go home now


Western sky gaat, wederom, over een stukgelopen relatie:

Time for me to go away
I'll get a new name, I'll get a new face
Time for me to go away
No I don't belong in this place

(...)

So I'll take you in my two weak hands
And I'll throw you so high
Watch you fall forever in the western sky
And when you land you'll turn into some kind of prize
Into somebody's sweet prize

I won't see you no more
Who am I to rate that high
The world's a shadow of what went before
The world gives off none of its own light

So please be happy baby
And please don't cry
Even though the parade has passed us by
Well you can still see us shining in the western sky
So why won't you stop crying
You can still see us shining

Wat-ie precies met die 'Western Sky' bedoelt, weet ik niet, maar ik denk dat het de herinnering aan elkaar symboliseert ('We'll always have Paris', zeg maar ). De relatie is stukgelopen ('The parade has passed us by'), hij zal weggaan en zij zal 'somebody else's sweet prize' worden. Maar geen reden tot huilen, zegt-ie, 'you can still see us shining'.


Hier ben ik 't gewoon mee eens.


Dit nummer gaat alweer over relaties. De ik-persoon heeft het in de eerste regels over vrouwen uit zijn verleden die zich nooit volledig hebben willen geven in een relatie, waardoor deze eigenlijk van tevoren al gedoemd is te mislukken. Nu hij weer een nieuwe liefde heeft gevonden, vraagt hij zich af of-ie eindelijk zijn 'last harbor' heeft gevonden, degene bij wie hij de rest van zijn leven zal blijven.

Some of them are kind and it's phony
Some of them are kind and it's okay
Generous but where's the charity
To lose or give away

Some of them smile and it's phony
Some of them smile and it's not
Some of them never tell you
Just how much they've got

Falling
Hey, I don't see the bottom
Are you gonna be my last harbor


Zo, dat was het wel zo'n beetje, ik hoop dat je er iets aan hebt.

Ik vind deze plaat tot nu toe nogal wisselvallig, bijna schetsachtig. Een paar perfecte popsongs (Firefly, Lonely), twee mainstreamrockers en een hoop gemompel en gemopper. Dit komt ook een beetje doordat ik de akoestische begeleiding niet altijd hoorde op mijn mp3-speler. Dan klinkt Laughing Stock opeens heel raar.
Nu ik zie wat een goede waarderingen hij hier krijgt zet hem toch nog eens aan.

Firefly is een perfecte popsong waarin relaties worden vergeleken met eendagsvliegen en wordt opgesierd met een korte maar sfeervolle slide-solo (het liedje, niet de relatie). Het luchtigste nummer van de plaat, al zou je dat tekstueel gezien niet zeggen. Geniet van de luchtigheid nu het nog kan.

Somewhere heefte een Morrissey-achtige tekst (als in: de eenzame toeschouwer die eenzaamheid perfect, zelfs humoristisch kan weergeven), maar dan onder begeleiding van bijna reli-achtige rock (denk Nickleback, Third Day). Al hoort een zin als C'mon let's go out and really drunk tonight daar natuurlijk niet tussen.

Laughing Stock is een verstild nummer (de zang doet me hier denken aan Nederlands band At the Close of Every Day), al wordt de bedoeling mij niet helemaal duidelijk. Wel bezit het nummer een perfecte outro, wat me doet denken aan songs liedjes van Sun Kil

Moon, helder gitaarspel onder begeleiding van een goede drumbeat.

Lonely is de perfecte Shiver die Coldplay nooit had kunnen schrijven (zat het intro van dit nummer pas ook niet in een yoghurt-reclame?). Mede omdat deze tekst prachtig is en een stuk geloofwaardiger wordt gebracht en je ook daadwerkelijk raakt.

Pale & Skinny Girl
Dit nummer klinkt op sommige momenten alsof het is opgenomen in een catacombe, de situatie lijkt hopeloos. Eenzaam zie je blond meisje met gebogen hoofd lopen in een grauwe omgeving.

Blue & Grey Shirt
Het mooiste nummer van de plaat, een nummer dat niet lang genoeg kan duren.

Opvallend aan dit nummer en het voorgaande nummer is dat ze beiden even lang duren, en ook de overeenkomsten in de titels is geen toeval.

Bad Liquor
Een gekwelde schreeuw van een dronkelap trapt dit nummer in vliegende vaart af. Woedende harmonica, rollende gitaren en een schreeuw/praat-afwisseling maakt deze song tot een ware belevenis die klinkt als zinvol geweld. Gek genoeg klinkt dit nummer niet misplaatst, er schijnt een zekere melancholie door die het gemeen heeft met de andere nummers van de plaat. Dit nummer had wel misstaan op een rock & roll-paat.
Vooral de bridge is een fijne belevenis: ''You wanna have some fun?/No way!''

Now You're Defeated heeft het ritme van The Pogues' And the Band Played Waltzing Matilda en in chorus-verdronken gitaren. Weer een sfeervol nummer, die een vermoeide sfeer weergeeft.

Jenny klinkt als een vluchtig fluisterfolkliedje (waar ook Elliott Smith zo goed in was) en maakt geen grote indruk. Is ook niet de bedoeling gok ik.

Western Sky
Melancholie als lied. Zelfs zonder de tekst doorgenomen te hebben kun je horen dat dit nummer over teleurstelling gaat. Dat is een van de knappe punten van Eitzels liedjes; de melodieen spreken voor zichzelf. En dat is heel knap. Vooral als je daaroverheen ook nog de meest prachtige teksten kunt schrijven en zingen.

Highway 5
Een doods landschap, wat dode bomen... Wat heb je hier eigenlijk te zoeken, wat kwam je hier doen? Op een paar momenten in dit nummer klinkt de dissonante gitaren als het verkeerd wat alles opslikt, maar zelf heb je geen auto meer.

Last Harbor is de laatste kans om iets vast te grijpen. Het vervelende is dat je ook nog afhankelijk bent van de ander, wil die dat eigenlijk wel of ziet hij je liever verdrinken?

Adam Duritz wellicht?

Wat is 80's sound?
Birthday Party, Paula Abdul, Nasmak, Fur Bible, Bambi Slam, Sonic Youth, Gabg of 4, Madonna, Blue Nile, the Swans, Human League, Bauhaus, the Chameleons........
wat een gelul allemaal over "slecht decenium", zie ook AMC prachtige plaat met een aantal topnummers die een paar jaar later ononvertroffen op Mark Eitzel's eerste (live) plaat staan,
Western Sky is zo verschrikkelijk mooi

Soms weten artiesten niet eens zelf waar een tekst over gaat en associëren ze maar een eind weg. Een beroemd voorbeeld is Stairway to heaven.

stem lijkt op die van evan dando.

Allicht dat ik hier na middernacht over begin maar wat zonde dat bij dit album alweer bijna 10 jaar niets is geplaatst. Dit album blijft voor mij een absolute essential. De nummers waar ik sowieso maandelijks zo niet wekelijks naar terug blijf grijpen: Firefly, Western sky, Last harbor. Nummers die voor mij alle Beatles liedjes mogen verpulveren in de algemene consensus over wat in de canon mag.