American Music Club - California (1988)

American Music Club is een band, wat is opgericht in 1983, door Mark Eitzel. California is het 3e album van de band. De band bestond tijdens het album uit: Mark Eitzel - vocaal en gitaar, Dan Pearson - bas, Vudi - gitaar en accordeon, Tom Mallon - drum, producer en engineer, Bruce Kaphan - pedal steel, Lisa Davis - bas op "Firefly"
American Music club heeft een folk sound wat zich bevind tussen Roots, Amerikana gezongen door Nick Drake.


Eitzel was voor het opnemen van California net verhuisd naar een van “San Fransisco's avenue's Een buurt vol met bars, goedkope hotels en Striptenten. Een omgeving voor de verlorene, de eenzame, de dronkaards en de prostituees. Daarnaast begon Eitzel zijn eigen rock muziek smaak wat los te laten en begon zich meer te verdiepen in artiesten als Nick Drake. Alle demo´s die hij in deze periode maakte, was compleet anders, dan alles wat de band ooit had gespeeld.
De nummers en de Ideeën die Eitzel had kwamen niet verder dan zijn eigen hoofd. Hij speelde vaak open tunes, en had moeite om deze ideeën over te brengen op de band leden. Door de moeizame start en opname van Eitzel's ideeën, ontstonden er meer en meer spanningen tussen de Band en de Producer (Tom Mallon). Maar ondanks de moeilijke opname van dit album. Is het eind resultaat verbluffend.

Bijna nergens heeft muziek zo somber, intiem en leeg geklonken. Nu moet ik bekennen dat intimiteit vaak heftiger wordt ervaren in een sombere atmosfeer, dan in een gelukkige. Het lijkt alsof somberheid en eenzaamheid iets voor jezelf is. Wat je niet kan en wilt delen met anderen. California is een album wat elke muzikale ervaring van zich zelf naar binnen keert. Er wordt (voor mij althans) een heel nieuwe manier van introversie verwoord door middel van muziek. De nummers zijn meer demos van eenzaamheid en verlatenheid dan dat het 'liedjes' zijn

FireFly is een nummer met drinken als thema. Maar niet drinken als een feest, maar uit wanhoop. Op zoek naar liefde en geborgenheid. Iedere man kent het: je zit daar in een kroeg op je stoel, onopvallend probeer je naar de bar de vrouw te kijken, je bent te dronken om iets normaals tegen haar te zeggen. Dit gaat maanden zo en dan opeens is ze er niet meer. "where did you go".
Somewhere en Lonely zoeken een voldoening uit alles wat lijkt te leven. Overal waar mensen zijn moet Eitzel hebben gedacht kan ik ontsnappen aan deze wanhoop. De mensen die je vindt in cocktail bars. Die net te rijk zijn om zielig gevonden te worden. De mensen die 'bewust' eenzaam met 4 vrienden in de kroeg hangen. Alle 4 weten waarom ze bij elkaar zijn, wat de basis van een vriendschap is. En een ieder hoopt dat die ene voor bij komt. Het zijn de mensen waar je mee omgaat om niet compleet alleen te zijn.
Laughingstock zoekt een balans tussen Lonely en Somewhere in zowel tekst als sound. Je voelt de eenzaamheid door je heen glijden:" just a couple of strangers in a bar giving me the chance to explain myself away".. Door stiltes die vallen tussen de pingelde gitaren en de feedback, echoot de eenzaamheid door de muziek heen.
Pale skinny girl vertelt een verhaal over de eenzame wandelaar die haar eerste stappen zet in de wasteland en nooit het dag licht ziet. Op Blue and Grey Shirt zoekt Eitzel een verklaring voor alles wat er mis is gegaan in zijn leven, waar probeert hij het voor. Wat kan hij verder doen. Voor wie doet hij het?

Bad liquor is een agressieve manier om de eerst helft van de plaat af te sluiten. Alle frustratie die eerst werden vertolkt in een introverte sound wat een soundsculp van wanhoop met zich meedraagt. Wordt in 1:57 samengevat in een agressief indie rock nummer.

Na bad liquor ontstaat er weer de zelfde instrumentale wanhoop als ervoor. Now Your Defeated figureert als een soort Kater, van de “slechte drank”Eitzel zingt zijn longen uit zijn lijf. Hoe pijnlijk moet het zijn geweest toen hij zijn eerste worden van dit nummer in zijn hoofd vond:
Jenny en western sky zijn een soort Nick drake nummer's voor de indierock generatie.

Highway Five is de vertolking van Eitzels zijn teleurstelling over California. Er was een tijd dat California bekend stond als een Utopia voor gelukzoekers. Maar dit alles kon Eitzel niet vinden waar hij was. Alles wat hij kende van California was een Leugen. De gehele atmosfeer van dit nummer vormt t apocalyptisch land.
Het laatste nummer Last Harbor, doet mij altijd denken aan een persoon die springt in een diep water als laatste redding om de duisternis die in zijn leven is, te ontglippen. Hopend om op de bodem een licht te vinden, zoals je altijd ziet in films. Maar zoals de ironie die het nummer doet vermoeden er is geen licht, er is geen bodem. Er is niets, Alleen Eitzel zijn gedachten en prachtige muziek.

Ik vind deze plaat tot nu toe nogal wisselvallig, bijna schetsachtig. Een paar perfecte popsongs (Firefly, Lonely), twee mainstreamrockers en een hoop gemompel en gemopper. Dit komt ook een beetje doordat ik de akoestische begeleiding niet altijd hoorde op mijn mp3-speler. Dan klinkt Laughing Stock opeens heel raar.
Nu ik zie wat een goede waarderingen hij hier krijgt zet hem toch nog eens aan.

Firefly is een perfecte popsong waarin relaties worden vergeleken met eendagsvliegen en wordt opgesierd met een korte maar sfeervolle slide-solo (het liedje, niet de relatie). Het luchtigste nummer van de plaat, al zou je dat tekstueel gezien niet zeggen. Geniet van de luchtigheid nu het nog kan.

Somewhere heefte een Morrissey-achtige tekst (als in: de eenzame toeschouwer die eenzaamheid perfect, zelfs humoristisch kan weergeven), maar dan onder begeleiding van bijna reli-achtige rock (denk Nickleback, Third Day). Al hoort een zin als C'mon let's go out and really drunk tonight daar natuurlijk niet tussen.

Laughing Stock is een verstild nummer (de zang doet me hier denken aan Nederlands band At the Close of Every Day), al wordt de bedoeling mij niet helemaal duidelijk. Wel bezit het nummer een perfecte outro, wat me doet denken aan songs liedjes van Sun Kil

Moon, helder gitaarspel onder begeleiding van een goede drumbeat.

Lonely is de perfecte Shiver die Coldplay nooit had kunnen schrijven (zat het intro van dit nummer pas ook niet in een yoghurt-reclame?). Mede omdat deze tekst prachtig is en een stuk geloofwaardiger wordt gebracht en je ook daadwerkelijk raakt.

Pale & Skinny Girl
Dit nummer klinkt op sommige momenten alsof het is opgenomen in een catacombe, de situatie lijkt hopeloos. Eenzaam zie je blond meisje met gebogen hoofd lopen in een grauwe omgeving.

Blue & Grey Shirt
Het mooiste nummer van de plaat, een nummer dat niet lang genoeg kan duren.

Opvallend aan dit nummer en het voorgaande nummer is dat ze beiden even lang duren, en ook de overeenkomsten in de titels is geen toeval.

Bad Liquor
Een gekwelde schreeuw van een dronkelap trapt dit nummer in vliegende vaart af. Woedende harmonica, rollende gitaren en een schreeuw/praat-afwisseling maakt deze song tot een ware belevenis die klinkt als zinvol geweld. Gek genoeg klinkt dit nummer niet misplaatst, er schijnt een zekere melancholie door die het gemeen heeft met de andere nummers van de plaat. Dit nummer had wel misstaan op een rock & roll-paat.
Vooral de bridge is een fijne belevenis: ''You wanna have some fun?/No way!''

Now You're Defeated heeft het ritme van The Pogues' And the Band Played Waltzing Matilda en in chorus-verdronken gitaren. Weer een sfeervol nummer, die een vermoeide sfeer weergeeft.

Jenny klinkt als een vluchtig fluisterfolkliedje (waar ook Elliott Smith zo goed in was) en maakt geen grote indruk. Is ook niet de bedoeling gok ik.

Western Sky
Melancholie als lied. Zelfs zonder de tekst doorgenomen te hebben kun je horen dat dit nummer over teleurstelling gaat. Dat is een van de knappe punten van Eitzels liedjes; de melodieen spreken voor zichzelf. En dat is heel knap. Vooral als je daaroverheen ook nog de meest prachtige teksten kunt schrijven en zingen.

Highway 5
Een doods landschap, wat dode bomen... Wat heb je hier eigenlijk te zoeken, wat kwam je hier doen? Op een paar momenten in dit nummer klinkt de dissonante gitaren als het verkeerd wat alles opslikt, maar zelf heb je geen auto meer.

Last Harbor is de laatste kans om iets vast te grijpen. Het vervelende is dat je ook nog afhankelijk bent van de ander, wil die dat eigenlijk wel of ziet hij je liever verdrinken?