Mal Waldron - All Alone (1966)

Mal Waldron (solo piano)

Dit is em: Mal's eerste opname na zijn beruchte zenuwinzinking. Volgens jazzdisco.org werd Nuits de la Negritude opgenomen in 1964. Dus dat was misschien de eerste, maar de informatie op die LP geeft duidelijk aan dat het in 1963 is opgenomen en Mal klinkt daar toch echt als de oude Mal. Maar toch, datzelfde album heeft een heel belangrijke link met dit album uit 1966: het titelnummer 'All Alone', een van Mal's bekendere composities en een van zijn meest ontroerende, stond al op die plaat onder de naam 'Quiet Temples' . Het werd gebruikt voor de Franse film: Trois Chambres a Manhattan. Mal heeft meer muziek gecomponeerd en opgenomen voor films, zoals Dizzy's ‘The Cool World’ en onder zijn eigen naam: ‘Sweet Love, Bitter’.

Na zijn zenuwinzinking verliet Mal de VS voor Europa. Net als veel andere Afro-Amerikaanse muzikanten was hij gedesillusioneerd door het gebrek aan respect dat hij in zijn vaderland kreeg. En net als zoveel andere Amerikaanse jazzartiesten was Europa het beloofde land. Hij vestigde zich een tijdje in Bologna, voordat hij definitief naar München verhuisde. 1966 was het jaar dat hij in Bologna woonde en in Italië meerdere albums opnam. Ook maakte hij een Europese tour met de Joegoslavische trompettist Dusko Goykovich en zangeres Nada Jovic.

Deze allereerste plaat werd opgenomen in Milaan, Italië. Het is een belangrijke opname, niet alleen vanwege het feit dat het zijn eerste was na zijn inzinking, maar ook omdat er veel te horen is dat terugkwam in de latere Mal Waldron. Mal heeft zijn vaardigheden opnieuw aangeleerd door naar zijn eigen oude opnamen te luisteren, maar de Mal die je hier hoort, is al heel anders. Hij begint de repetitieve tonen te gebruiken, zijn donkere en humeurige linkerhand is al hoorbaar in sommige nummers en dat geldt ook voor de ontastbare energie die zijn muziek heeft. De opener ‘All Alone’ is bijna een klassieke compositie. Het is een van zijn mooiste composities en hij zo op meerdere platen van Mal verschijnen. De muziek is diep emotioneel en melancholisch. Het bevat niet veel improvisatie en is een mooie opener. Nummers als Due Torri, A View of S. Luca en Three for Cicci zijn geïnspireerd op zijn verblijf in Bologna. Mal was duidelijk geïnspireerd door enkele van de meer bekende jazzcomposities: Blue Summer ruikt een beetje naar Miles 'All Blues en de intro van If You Think I’m Licked doet denken aan Brubeck's Take Five. Toch is dit iets heel anders. Deze compositie doet denken aan latere opnames van hem als Blood & Guts die ook dat opgejaagde en broeierige gevoel hebben.

Wat deze plaat ook bijzonder maakt, en wat Mal ook bijzonder maakt: hij klinkt niet als een andere jazzpianist. Natuurlijk is er een vleugje Monk en Powell, misschien een beetje Debussy en een vleugje Satie, maar Mal was een heel unieke pianist. Dat was hij toen al, in 1966. Deze solo-plaat legt dat unieke karakter van zijn werk bloot. Mal is geen pianist die teveel noten probeert te spelen, hij verrast je niet met een wervelende techniek maar met hoe eenvoud toch beeldschoon kan zijn. Op deze plaat is Mal er nog niet. Hij zit nog vol in zijn ontwikkeling maar het is een prachtige start.

Het origineel van het album, uit Italië op GTA, is vrij zeldzaam. De Japanse uitgaves op Globe zijn makkelijker te krijgen. Ik weet niet hoe die klinken, maar meestal kun je met een gerust hart platen uit Japan van deze tijd kopen. Ik heb zelf de cd editie uit 1997. Die klinkt uitstekend.

Lukraak een Waldron aangeklikt in Spotify om zijn muziek te ontdekken. Dan kan dat eventueel op mijn verlanglijst.

Dankzij Soledad gelijk alle broodnodige info over de muziek waarvoor dank.

Ik was wel gelijk bij de eerste noten al gepakt. En dat vind ik erg knap. Nu ben ik ook een sucker voor solopiano. Maar dit overstijgt jazz en doet erg impressionistisch aan en moet denken aan Glass, Satie en Debussy of ben ik soms gek?

Edit: na het lezen van Soledad merk ik dat ik er niet ver naast zat. Ben ik toch een beetje een muziekkenner. Wel een intrigerende figuur dus, deze Mal Waldron.

Leuk! Mssr Renard doet Mal hopelijk kan mijn blog je wat in de juiste richting helpen mocht je verder op ontdekking gaan. Ik heb daar een kleine 140 albums gerecenseerd.

Ik houd wel van de wat minder bekende artiesten, die kunnen vaak toch wat meer hun eigen weg gaan.

Niks tegen Miles Davis of Chick Corea of Herbie Hancock, maar als ik een artiest zie (op Musicmeter) waar bij sommige platen maar 1 of 2 stemmen staan, dan heb ik er gelijk zin in. Vreemde gewoonte, maar zodoende ook wel veel gave dingen ontdekt.

Met jazz van 1950-1980 (met een overlap met fusion) beluisteren kom je wel oren tekort. Zoveel tijd van mijn leven aan progrock etc. gespendeerd. Ik hoop dat ik op 45ste nog tijd heb om helemaal te verjazzen, want het zint mij wel.

Wat Mal Waldron betreft zit ik zeker op het goede spoor, want de twee platen die ik nu (vluchtig) heb gehoord zijn gelijk raak. Al is die andere plaat natuurlijk wel met een vlammende Dolphy en hikt deze plaat tegen mijn andere liefde, neoklassieke/impressionistische pianomuziek, aan.

Ik lees je blog graag, ik zal het eens gaan bezoeken. Als leidraad bij mijn speurtocht. Ik wou dat ik over de Allman Brothers net zo lyrisch kon schrijven als jullie bij die jazzplaten. Ik geniet iedere keer weer van die stukken, en ze zijn ook vaak erg informatief.

Op mijn nog vrij maagdelijke dwaaltocht door het grote jazzbos stuitte ik vanavond op deze plaat op YouTube. Ik kende Mal al van What It Is (1981), wat ik een behoorlijk fijne plaat vind. Anderhalf decennium eerder maakte hij deze, aan de berichten hierboven te lezen op een bijzonder moment in zijn carrière. Zeer melodieuze jazz, lekker dynamisch ook: nu eens sereen als Jan Johansson, dan weer op twee wielen door de bocht. Eens kijken of ik deze op vinyl op de kop kan tikken - echt een plaat om eindeloos te beluisteren. Indrukwekkend!