Dredg - The Pariah, the Parrot, the Delusion (2009)

Oei, een nieuwe dredg, kan de vorige albums goed waarderen, Leitmotif vind ik nog steeds het beste, en naar het schijnt komt de heavy kant van de band op dit album weer wat meer naar voren. Ik ben zeker benieuwd.

Dit klinkt weer verbluffend goed: strak geproduceerd, avontuurlijk, eigenzinning én catchy. Dredg flikt het weer.

Klinkt erg goed, gevarieerder dan ik Dredg gewenst ben en tegelijkertijd catchy op een minder irritante manier dan voorheen. Dit album heeft tijd nodig. 'Pariah', 'Ireland' en ' Saviour' springen er momenteel bovenuit.

Vind het nummer I Don't Know op hun MySpace erg lekker klinken. Lijkt wat poppier te klinken dan zijn voorganger, die ik veruit de beste Dredg vind tot nu toe.

Niet dus...

Ik kan amper geloven dat dit dezelfde groep is die 10 jaar geleden het geweldige Leitmotif uitbracht.

Ik vind het allemaal behoorlijk pretentieus, terwijl ik het her en der eigenlijk maar banaal en poppy vind klinken. Heb hem ook nog niet heel vaak gehoord, mss nog wat kansen geven. De heavy kant hoor ik er ook niet bepaald in terug idd.

banaal en poppy, inderdaad.

Ik ben benieuwd. Ik heb net de deluxe editie (dubbel-cd) besteld. Sinds El Cielo ben ik een liefhebber van deze band. El Cielo en Leitmotif vind ik steengoede albums. De super audio cd El Cielo (in surround sound) klinkt subliem. Hopelijk komt dit nieuwe album daarbij in de buurt!?

Wat is er mis met pop

Hoeft opzich niks mis mee te zijn. Maar die uber catchy stukken op dit album trek ik niet zo goed, en van dredg ben ik wel beter gewend (hun debuut).

Ik vind het een gaaf album! Pariah, Ireland, Drunk Slide en Quotes zijn mijn favo nummers. Lekker pakkend, goed weg te luisteren. Ik vind het heerlijk om er naar te luisteren..

Ze hebben goed geexperimenteerd. Goed resultaat. 3,5*

Au! Hoor ik in het Coldplay-esque stadionpopliedje Information een vocoder, of bedenk ik die er zelf per ongeluk bij? Welke kant gaat dredg op na drie min of meer goede albums?

"Pariah" en met name "Ireland" zijn betere popnummers, en er zijn er hier nog wel een paar te vinden. Vanaf 2 minuten wordt "Ireland" muzikaal gezien echt even mooi en interessant, maar voor je het weet is het progressieve feestje alweer afgelopen. Waar een band als Porcupine Tree verder doorgaat op zulke progressieve instrumentale stukken, stopt dredg en gaat veilig naar het volgende nummer. Dat het zo poppy en catchy moet is frustrerend, want je hoort dat deze band wel het potentieel heeft om geweldige semi-instrumentale experimentele progrock meesterwerken te maken. Ze hebben wat mij betreft daar de juiste sound, vaardigheden en creatieve ideeën voor, maar gieten het hier in te veilige en 'hippe' commerciële vormpjes. Iets wat ze steeds meer lijken te gaan doen... Hoe kunnen we die ontwikkeling stoppen?

We kunnen alleen maar hopen dat het volgende album weer beter is.

Het album heeft me nog niet echt gepakt. Beetje pretentieus komt het over. Blijf I Don't Know het beste nr van de cd vinden. Overtreft in de verste verte "Catch Without Arms" niet, het album van ze dat ik het beste vind.

Van Dredg ken ik een paar albums redelijk, Catch Without Arms heb ik veel gedraaid. Welliswaar skipte ik wel altijd een aantal nummers.

Deze nieuwe plaat waardeer ik met 4 sterren. Eerder las ik dat BrotherJohn opmerkte dat Ireland na 2 minuten interessant wordt en dat het jammer is dat de band niet meer op een dergelijk riedeltje voort borduurt.

Daar ben ik het volledig mee eens!

Wel is het zo dat ik veel meer van zulke (korte) muzikale pareltjes ervaar. Dat maakt het wel tot een must om de hele plaat meerdere keren te draaien. Na een paar keer begin je je te verheugen op
de korte instrumentale hoogstandjes die allemaal gaan komen.

Na een ijzersterke opening met de eerste drie tracks zakt het welliswaar iets in, maar de plaat blijft boeien en werkt met hier en daar een frisse opleving gedreven naar mijn finale toe: ' Quotes' .

Voor mij zeker een van de toppers van 2009: vier sterren.

Oeh, een nieuwe! Hier ga ik me eens op storten

Sfeervol, vrij ingetogen album met over het algemeen mooie songs. Ik ken het eerdere werk van de band (nog) niet, maar de plaat nodigt zeker uit tot het ontdekken van die eerdere albums. Had hier en daar wat meer mogen 'rocken' en het had ook iets avontuurlijker mogen zijn, maar alles zit knap in elkaar en het geheel klinkt als een klok.

Dredg klinkt op dit album wat meer mainstream in vergelijking met de voorgangers. Ik vind het wel een apart bandje. De zang van Gavin moet je liggen, maar het past wonderwel bij de sfeer van het album.
De twee voorgangers waren wat experimenteler en wat spannender van opzet, daar is op deze plaat veel minder sprake van en dat is jammer. Dat maakt het album een toch wat lange zit. Desalniettemin zijn; Gathering Pebbles, Information en Quotes prima nummers.

Tja ik snap de teleurstelling van de verstokte progrockers die de waardering van dit album beduidend verlagen. Muziekliefhebbers met meer horizonten dan de ellenlange tracks die de progrock eigen is hebben hier een fantastische luisterervaring aan. Ik ben blij dit album eindelijk op de kop te hebben getikt.