Japandroids - Post-Nothing (2009)

Deze plaat is een blijvertje. Merk dat ik nu het zomer wordt zin krijg in dit album, mede omdat dit soort van mijn anthem was voor de zomer van 2009. Het bizarre is dat de nummers hun energie niet verliezen. De levenslust, de vrijheid en tegelijkertijd dat melancholische en romantische in de eerste drie nummers grijpen me nog steeds. En meeschreeuwen. En hard fietsen.

Ik heb ze trouwens in de tussentijd ook live gezien, op een gratis festival in Rotterdam. Daar waren ze even energiek als op de plaat, het was mooi om ze als twee jonge honden te zien schreeuwen bij de "ooooh" stukken. Dan kun je goed meedoen. Het nieuwe album vond ik minder, dat is wat harder, heeft minder van deze gevoelige sfeer. Ik heb het idee dat Post Nothing tijdlozer is en ook tegelijkertijd een stuk van de tijdsgeest heeft gevat.

Kan mij helemaal vinden in je bewoordingen Sander!

Ik heb lange tijd gedacht dat Post-Nothing eigenlijk alleen maar Young Hearts Spark Fire met zeven vullertjes was. YHSF, echt een fenomenaal goed nummer. De energie en gedrevenheid die achter dit nummer zit is zo heerlijk. En dan die teksten. Zo apart dat juist dat repetitieve het zo sterk maakt. Ik denk dat als wat je zegt maar goed genoeg is, het niet zoveel uitmaakt hoe vaak je het zegt. "We used to dream, now we worry about dying." met daar tussendoor een hoop vals gegil, maar toch, op de een of andere manier komen ze ermee weg. Sterker nog: Het klinkt fantastisch. Het woord anthem is hier al vaak gevallen en terecht. Een nummer dat zeer begrijpelijk de poster op de spreekwoordelijke kamer van je jeugd kan zijn.

Echter, nu kom ik bij het punt waarop ik ook de overige zeven nummers meer en meer ga waarderen. Misschien ben ik het afgelopen jaar wel meer en meer gegroeid in het noise rock genre, of het lo-fi genre zo je wilt. Ondanks de muur van geluid blijft het toch een vrij minimalistische opstelling. Een distorted gitaar, en drumstel en twee iele stemmetjes. De nummers liggen eigenlijk ook best in elkaars verlengde. Meestal een kort tekstje dat steeds herhaald wordt, opwerkend naar een soort climax moment waarin vooral gegild wordt en waar de gitaar heerlijk tekeer gaat. Eigenlijk gek dat ik niet eerder inzag hoe sterk de rest van deze plaat is. Nummers als The Boys Are Leaving Town, Heart Sweats (dat XOXOX in het refrein is fantastisch!) en Crazy/Forever doen wel onder voor Young Hearts... maar niet eens zo gek veel.
I Quit Girls is dan een afsluiter die het over een iets andere boeg gooit. Iets kalmer vooral. Behalve Rockers East Vancouver kan ik eigenlijk ook geen minpunten opnoemen.

Alles samengenomen: Heerlijke plaat die ik deze zomer eens écht ga luisteren.

Doe je je zeker goed aan. Ik krijg er ook wel weer zin in, na hem vorige zomer non-stop te hebben gedraaid!

Twee jammende vrienden. Een gitaar, een drumstel. Meer is er ook niet nodig voor een goed album. Ze blijven met zo weinig toch een heel album lang boeien. Het doet me toch een beetje denken aan van die typische 'high-school punk bandjes', maar is dit dan de iets oudere versie. Dat valt eigenlijk ook wel samen met de thematiek van dit album. Jong zijn en de angst om ouder te worden. Eigenlijk komt dat nog het meest aan bod in een nummer dat ik ook tegen kwam van deze band maar niet op een album staat, maar absoluut de moeite waard is om te beluisteren.

Japandroids - Younger Us

En meneer de zanger heeft groot gelijk;

I just wanna worry about sunshine girls!

Ik ga een halfje omhoog. Ik heb geen enkel album in mijn collectie waar de joie de vivre er op zo'n eerlijke ongeforceerde manier vanaf spettert. Ondanks de dikke laag herrie zijn de nummers vaak melodieus genoeg om te blijven hangen. De teksten als nostalgische jeugdverlangens blijven nagemompeld worden, ook nadat de plaat is uitgespeeld. Lange instrumentale stukken, zoals in Crazy Forever brengen me terug naar de heerlijkste momenten in mijn nog jonge bestaan. Nostalgie is de krachtigste drug van de mens en post-Nothing is de joint waarmee ik mijn dosis graag inhaleer.

Bij het begin van Sovereignty heb ik altijd het gevoel dat ik naar Wipers zit te luisteren. Zéér leuke plaat overigens.

"It's raining in Vancouver, but i don't give a fuck, cause I'm in love with you tonight"

De noisy gitaartjes (hoewel leuk) verhullen eigenlijk het poppy-gehalte, en de catchy melodietjes die dit album bevat. Toch een album dat het daarvan moet hebben - de deuntjes, want, hoewel ik het hier soms wel (met enige verbazing) in posts heb gelezen, maar de teksten doen soms na een zoveelste herhaling wel wat simplistisch aan. Dan kan je zeggen dat ze dat in blues ook doen, en het bevestigende, krachtigere herhalingen betreft, maar op mij komt het soms over als een noodlottige herhalingsoefening, een te hoog verplichtend gehalte. Niet dat het uitmaakt, zulke albums (be)luister je immers toch niet om de teksten, maar toch even wat tegenwind betreft de teksten neerpennen -

Afijn, muzikaal is het prima, de zang net zo. Wereldschokkend is het niet, maar de sound is fijn (alhoewel wel bindend, ben benieuwd hoe ze dat op volgende albums handelen - hopelijk niet zo veel in herhaling vallen als de teksten.. ), en met als mooie weerspiegeling is Young Hearts Spark Fire een fijn liedje gebleken. 3.5*

(Trouwens, Japandroids komt binnenkort live in Rotown, voor een prima prijs: klik, voor de geïnteresseerden)

Ik deel de mening van Masimo. Speciaal is het zeker niet, ookal wordt het op Pitchfork gigantisch opgeblazen en zelfs bestempeld met ''Best New Music". Het is gewoon noise-rock met wat leuke deuntjes. Er zijn genoeg bandjes die exact hetzelfde klinken als deze, live lijkt het wel leuk voor op een festival zoals Rock Herk, maar verder komt dit album ook niet. Hun recente album heb ik nog niet beluisterd, misschien is dat wat beter.

Wat een gezeik weer. Lekker boeiend dat het op veel anderen bandjes lijkt en niet speciaal zou zijn. Het gevoel dat dit album bij mee altijd teweegbrengt is wel degelijk speciaal en heb ik bij geen enkel ander album. Het is gewoon de ultieme soundtrack voor het leven.

Ho ho, even ter verduidelijking, ik weet niet of dit ook op mij gericht is, maar hier distantieer ik me van spit.tsvnami. Ik vind de sound gewoon fijn - niks mis met goede poppy en catchy melodietjes, hoor. Daarbij heeft de band heus genoeg eigen geluid, maar wereldschokkend komt het alsnog niet op me over. Dat hoeft ook niet, toch?

Weet ik, zo bedoel ik het ook. Maar het is gewoon voor mij niet genoeg voor de lovende kritieken dat ze krijgen.

Post-Nothing is een enorm fijn debuut waar de 'less is more' aanpak me absoluut bevalt. Het is inderdaad verre van origineel, maar zolang het me weet te boeien heb ik daar weinig problemen mee.