Japandroids - Post-Nothing (2009)

Ik ga een halfje omhoog. Ik heb geen enkel album in mijn collectie waar de joie de vivre er op zo'n eerlijke ongeforceerde manier vanaf spettert. Ondanks de dikke laag herrie zijn de nummers vaak melodieus genoeg om te blijven hangen. De teksten als nostalgische jeugdverlangens blijven nagemompeld worden, ook nadat de plaat is uitgespeeld. Lange instrumentale stukken, zoals in Crazy Forever brengen me terug naar de heerlijkste momenten in mijn nog jonge bestaan. Nostalgie is de krachtigste drug van de mens en post-Nothing is de joint waarmee ik mijn dosis graag inhaleer.