Long Distance Calling - Avoid the Light (2009)

Voor een rechttoe-rechtaan Postrock band rocken ze er lekker op los.
Ik ga helemaal los bij 'Sundown Highway".

Hier ben ik erg benieuwd naar, mooie cover ook.

Wat een tegenvaller na hun geweldige debuut album, dit klinkt allemaal erg voorspelbaar. Bah, standaard post-rock plaatje.

Het nummer met de zanger van katatonia is echt ge-wel-dig. Rest van de plaat kan mij ook prima bekoren!

Ben ook niet overtuigd, de saaiheid ligt snel op de loer heb ik het idee.

Van saaiheid is toch echt geen sprake. Neem Black Paper Planes. Ruim zeven minuten lang een denderende trein door je woonkamer. Volg de guitaarlijn(en) in combinatie met de drums. Het vertelt een verhaal met een climax in de lijn van Oceansize's Frames. Soms even wat rustiger en dan door. Misschien niet ieders ding, da's waar. Maar toch echt niet saai.

net even hun myspace gechecked, klinkt op zich niet verkeerd maar damn dit is wel heel erg gejat van Red Sparowes, tot aan het artwork aan toe (inclusief die vogels)

Postrock kun je deze muziek niet echt noemen. Heeft wel postrock invloeden maar het schurkt meer tegen de metal aan. Het album is net een voortdenderende trein die naar 54 minuten tot stilstand komt en dan zit je daar met haar horizontaal naar achteren.

die vergelijking met een trein doet het hem geloof ik wel

inkoppertje en tip: train of thought van dream theater..

als dit gejat is van Red Sparowes, dan moet ik daar maar eens naar gaan luisteren..

Ik vind dit niet vergelijkbaar met Red Sparowes. Oké het is beiden instrumentaal. Dit is meer metal achtig. Ik las ergens klinkt als Opeth zonder grunt. Zo moet je het meer zien: Progmetal zonder zang.

Uitstekende plaat met zes mooie, meeslepende songs. Vooral de heavy gedeeltes zijn prachtig. Leuk dat er op één track zang te horen is, maar dit had van mij niet eens gehoeven. De songs zijn interessant genoeg zonder zang, zelfs met deze lange speelduur. Prachtig sober geproduceerd ook, waardoor het album niet bombastisch maar gewoonweg overrompelend klinkt. Ik ga snel op zoek naar het debuut.

Geweldig album, geheel instrumentaal, een soort Opeth zonder zang, al zingt op 1 track Jonas Renske van Katatonia mee. Lange, gedragen nummers met een heleboel onderhuidse sfeer. Kippevel !!

Gekocht na erg onder de indruk te zijn geweest van hun optreden gisteren. Vergeleken met de live-uitvoeringen valt de eerste beluistering een tikje tegen, met name het drumwerk, maar zeer zeker geen onaardig album.
Begin 2011 zou overigens een nieuw album moeten verschijnen.

Indruk na vier keer luisteren: niet slecht genoeg om nooit meer te beluisteren, maar ook niet overdonderend. Weet nog niet echt wat ik ermee moet. Nog maar eens luisteren dan maar.

De hoes belooft meer dan dat de muziek kan waar maken. Lange uitgerekte (grotendeels) instrumentale muziek, die nergens echt helemaal los gaat of je mee weet te slepen. Als individuele studio muzikanten zullen ze zeker wel hun kwaliteiten hebben, maar als band weten ze naar mijn smaak hier geen boeiend geheel neer te zetten. Ik hoor het aan, stoor mij er niet aan, maar prikkelt ook nergens. Maar wel een hele mooie hoes...nu de muziek nog.

Uiteindelijk toch nog goed gekomen zie ik met een mooie 4. Ik kan me goed voorstellen dat dit live echt helemaal los gaat, er zit nu al zo veel positieve energie in.

Ik ga in ieder geval een halfje naar boven. Vooral het eerste trio is echt magisch. Die zijn echt alle drie 5 sterren waard.