Tasavallan Presidentti - Tasavallan Presidentti (1969)

Een marathon van een band waar nog geen stemmen voor zijn! Dat geeft toch wel een beetje een kick. Ik had nog nooit van deze groep gehoord, maar Ruud heeft een vriend in Finland die hem hier op wees. Eerste indruk: de zanger klinkt als Gary Brooker van Procol Harum! Niet heel vreemd, de beste man is kennelijk een Brit, dus dat klaaglijke zit er misschien wel gewoon in. Tweede indruk: de muziek lijkt op Alquin. Niet gek met die fusion/jazz vibe die er in zit, maar met zo'n zanger als dit is het wel beter aan te horen dan de niet bijster goeie vocalen die onze eigen band op dat moment tentoon spreidde.

Prog/jazz is niet helemaal mijn genre, maar ik kan toch niet ontkennen dat ik niet wel lekker heb gegrooved met de koptelefoon op. De teksten van een nummer als Drinking zijn hilarisch en de ritmesectie op een lied als Driving Through is heerlijk strak en opzwepend. Iets als Wutu-Banale is me dan weer net te jazzy (met een overduidelijke She's Not There melodielijn), maar het vreemde van een track als Ancient Mariner bevalt me dan wel weer prima. Woman Of The World en Roll Over Yourself doen het ook niet voor mij. Geen genre dat ik echt uit mijzelf gekozen had (of nou ja, ik had Alquin ook aangedragen natuurlijk), maar alsnog best interessant.

Het enige wat ik al ken van Tasavallan Presidentti is de samenwerking met Pekka Streng. Dit album, en eigenlijk alle andere, heb ik voorafgaand aan deze marathon nooit gehoord. Dit album is in elk geval een lekker begin. De Finnen switchen eenvoudig en vlot tussen progrock, symfo, jazzrock en folk. Ancient Mariner valt op als een soort spoken word. En Woman of the World vind ik een lekkere track. De rest is meer een soort erg aardige achtergrondmuziek. Er zijn weinig hoogtepunten aan te wijzen. Het is heel gevarieerd en leuk om te horen. Mooi begin!