Wobbler - Afterglow (2009)

Een pijnlijk voorbeeld van technisch onderlegde muzikanten die er niet in slagen om muziek te maken. Best knap allemaal, maar wie wordt er blij van cerebrale ideeën die nergens naar toe gaan?

Heerlijke technische onderlegde muziek waar ik helemaal blij van word

Ik vind eigenlijk alle platen van Wobbler erg sterk. Een mooie opleving symfonische rock zoals die door Yes en Gentle Giant werd gespeeld ooit.

Een vorm van symfo die we tegenwoordig (vind ik) te weinig horen. Juist daardoor ben ik zo blij met deze band. Ik heb wel het idee dat de thema's van de teksten wat donker zijn, maar ik luister nooit naar teksten, eigenlijk. De hoes is een fragment uit een Jeroen Bosch-schilderij, dus het geheel heeft wel iets duisters.

En toch klinkt de muziek wel een beetje frivool en avontuurlijk. Ik vind de volgende twee platen wel beter uit de verf komen.

Of de bandleden technisch onderlegd zijn, weet ik niet.

Een beetje hetzelfde bezwaar als bij Hinterland : het is heerlijk om al die ouderwetse instrumenten weer te horen (naast Yes en Gentle Giant hoor ik ook regelmatig Keith Emersons Hammond, Robert Fripps gitaar en Rick Wakemans "bromvlieg"-synthesizer, en natuurlijk overal de dominante mellotron), maar de twee lange nummers klinken eerder als twintig of dertig losse muzikale fragmenten die handig aan elkaar zijn gebreid dan als een compositie met kop, staart, thema en uitweidingen. Gelukkig stoort dat me iets minder dan op die debuutplaat: de nummers lijken me iets herkenbaarder te zijn met iets meer terugkerende riffs en loopjes, en bovendien krijgt het album een soort overkoepelende Middeleeuwse sfeer, niet alleen door het gebruik van klavecimbel en (blok)fluit, maar ook doordat de composities vrij vaak terugvallen op een driekwartsmaat die bij deze arrangementen al gauw een soort ballade-achtige romantiek suggereert.
        Overigens, @de helaas uitgeschreven Mssr Renard, volgens het boekje is de hoes het werk van toetsenist Lars Fredrik Froislie, maar als ze hadden gezegd dat het een detail van een schilderij van Jeroen Bosch was had ik het inderdaad zó geloofd. En in datzelfde boekje zien we de vier bandleden door een herfstig veld langs een rivier banjeren, en op Progarchives beschrijft een gebruiker ze daarbij als "ugly meanies black metal group burning down churches disguised for a picnic". Grappig hoe deze band zulke verschillende signalen kan uitzenden.

Wobbler, een Noorse progressieve rockband, brengt in 2009 het album Afterglow uit, dat slechts vijf nummers telt, maar een wereld aan muzikale complexiteit en emotie bevat. Deze band, opgericht in 1999, staat bekend om hun vintage klank, beïnvloed door de jaren ’70 progrock, en Afterglow is daar een schoolvoorbeeld van. Het album, hoewel kort, biedt een rijk tapijt van symfonische geluiden en atmosferische passages, waardoor het een ware traktatie is voor liefhebbers van het genre.

Het album opent met The Haywain, een korte intro van 55 seconden. Dit nummer is als een schilderij van geluid; het lijkt bijna een middeleeuws tafereel te schilderen met zijn delicate fluit- en klavecimbelklanken. Het is een betoverende opmaat naar wat nog komen gaat, en hoewel het zo kort is, zet het perfect de toon voor de rest van het album.

Dan volgt Imperial Winter White, een epische track van ruim 15 minuten. Dit nummer is een reis door verschillende muzikale landschappen. Het begint met een serene, bijna etherische sfeer, die langzaam uitgroeit tot een krachtig, bombastisch stuk vol complexe ritmes en harmonieën. De band maakt hier gebruik van een breed scala aan instrumenten, van mellotron tot Moog-synthesizers, wat bijdraagt aan de rijke textuur van het nummer. De melodieën zijn zowel melancholisch als triomfantelijk, en de overgang tussen de verschillende secties voelt naadloos aan. Het is een nummer dat je meeneemt op een avontuur, met verrassingen op elke hoek.

Na de intensiteit van Imperial Winter White biedt Interlude een welkome adempauze. Dit nummer, dat met zijn 2 minuten en 32 seconden kort is, maar toch boordevol sfeer zit, fungeert als een rustpunt. De lichte, bijna speelse melodieën hebben iets ongrijpbaars en mysterieus, waardoor het voelt als een muzikale dagdroom.

In Taberna is misschien wel het hoogtepunt van het album. Deze 13 minuten durende track heeft een middeleeuwse flair, met complexe polyfone zangpartijen en dramatische orkestraties. De melodieën zijn doordrenkt van nostalgie, en de dynamische opbouw van het nummer is ronduit meesterlijk. Het ene moment word je meegesleurd door een feestelijk, bijna carnavalesk ritme, terwijl het volgende moment de muziek omslaat in iets duisters en dreigends. Het is een nummer dat je keer op keer wilt beluisteren om alle lagen en details te ontdekken.

Het album sluit af met Armoury, een relatief kort nummer van drie minuten, maar het mist zijn effect niet. Dit stuk heeft een dramatisch karakter, met zware baslijnen en dreigende toetsenpartijen. Het voelt bijna als een afsluitend statement, een laatste klap voor het doek valt.

De productie van Afterglow is fantastisch. Het album heeft een warme, analoge sound die perfect past bij de vintage invloeden van de band. Elke noot is helder en goed gedefinieerd, maar er is ook een zekere ruwheid die het album een authentiek, tijdloos gevoel geeft.

Afterglow is een must voor fans van klassieke progrock en voor iedereen die houdt van muziek die niet bang is om grenzen te verleggen. Dit album vereist aandacht en geduld, maar de beloning is een diepe, meeslepende muzikale ervaring die lang blijft nazinderen. Wobbler laat hier zien dat ze meesters zijn in hun vak, en Afterglow is een testament aan hun vermogen om zowel complexe als emotioneel resonante muziek te creëren.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl