The Stranglers - Coup de Grace (1998)

Nogal wat mensen vinden dit een dieptepunt in het Stranglers-oeuvre, maar van de periode met Roberts en Ellis is dit zeker niet de slechtste plaat. Die twijfelachtige eer krijgt voorganger Written in Red. We onthouden hier vooral de terugkeer van J.J. Burnel als songschrijver en zanger. Ergens heeft hij de muze hervonden en dat zal achteraf beslissend blijken voor het voortbestaan van de groep.

You Don't Think That What You've Done is Wrong is naar verluidt een sneer richting Hugh Cornwell, en wordt door Burnel onvast gezongen, maar is als compositie niet verkeerd. Known Only Unto God neigt naar kitsch en gaat zijn vocale capaciteiten te boven, maar is tegelijk gedurfd en vol goede bedoelingen - en juist die bereidheid om risico's te nemen maken The Stranglers telkens weer zo boeiend. Maar het hoogtepunt is toch wel Burnels echtscheidingsballade In The End, met afstand de mooiste song die The Stranglers in de jaren negentig afleveren (nou ja, samen met Time to Die).

Ook niet slecht: de titelsong, een alleszins aardig staaltje garagelawaai. Verder: Paul Roberts irriteert in Jump Over My Shadow minder dan normaal. Al bij al, geen noodzakelijke aanschaf, maar een stuk beter dan zijn reputatie.

Bassist-zanger Jean-Jacques Burnel was door echtscheidingssores weinig betrokken geweest bij de totstandkoming van voorganger Written in Red. Toen hij zich realiseerde dat de twee "nieuwe" leden Paul Roberts en John Ellis daardoor een draai aan The Stranglers hadden gegeven die hem niet beviel, speet dat hem ontzettend. Of zoals hij dat op de bandsite verwoordt: "I then decided that I should write the whole of the next album Coup De Grace which wasn’t necessarily the best idea! I thought ‘I can’t let these fuckers take over this band, they don’t know what they’re doing and the band needs to get back to what it should be, I’ve got to sort this out".
The Stranglers keren op Coupe de Grace inderdaad terug naar hun eigen geluid, waarbij het Burnel zélf is die zich in de wielen rijdt: te veel ballades, wellicht ingegeven door een neerslachtigheid die - niet verwonderlijk - bij zijn echtscheiding opdook.

Er is meer dan persoonlijk leed. In God Is Good klinkt Burnel, die zelf zingt, cynisch als hij God koppelt aan oorlog, ongetwijfeld met de situatie in voormalig Joegoslavië in gedachten. De groep zou er gaan optreden voor Britse troepen. De melodie is monotoon, een sitar klinkt. Hij zingt eveneens de persoonlijke tekst van You Don't Think that What You've Done Is Wrong met een melodie als een vrolijk popliedje uit Liverpool uit midden jaren '60.

Met die twee nummers is de weerbarstigheid van The Stranglers terug en pas op Tonight staat Paul Roberts bij de microfoon; het blijkt een weeïg liedje met een mistroostige tekst over de goede oude tijd. Wél geslaagd is het vlotte Jump Over My Shadow waar Dave Greenfield enkele fraaie toetsenpartijen neerzet, gevolgd door het kalme Miss You, waarin Burnel bezingt dat hij z'n ex toch nog... juist.

Op zich geen onaardig liedje, toch veel liever Coup de Grace (S-O-S) waarin het dna van The Stranglers het duidelijkst klinkt. Logisch met een tekst die de genadeslag bezingt. Dan het zeer ingetogen In the End, het enige nummer van dit album dat ik enkele jaren geleden op een persoonlijke verzamel-cd brandde. Het bevat net als Miss You de nodige pijn en is het beste nummer van dit album als ik in de stemming ben.

Waar ik daarna nog wat gekruider werk verwachtte, zijn No Reason, Known Only unto God (geschreven bij het graf van een anonieme soldaat?) en The Light ook al rustig. De boel gaat als een waxinelichtje uit, Stranglers onwaardig.