Queen Adreena - Djin (2008)

Inmiddels is Queen Adreena al 3 albums van naaem veranderd, van Queen Adreena naar Queenadreeena, maar dat terzijde.

Met dit 4e album lijken ze wel voor meer obscuriteit te gaan, terwijl er aan hun sound niet veel veranderd is.
Uitgebracht onder Imperial Records (Japan), is dit in de rest van de wereld eigenlijk niet eens fatsoenlijk te krijgen. Waar die grote omslag in label/distributie nou opeens vandaan komt, weet ik niet. Dit kan best wel eens te maken hebben met hun eeuwige drang naar totale muzikale en artistieke vrijheid. Aangezien het vorige album hun commercieelste werk was, waren ze misschien toch niet tevreden?

Zoals gezegd, is er niet veel veranderd. Sleazy noise rock, met de lieve zang van K.J, die zomaar kan omslaan in hysterie. Die lieve teksten zijn echter bedrieglijker dan ooit. Wat te denken van het oh zo onschuldig gezongen "I break your legs if I find out, If your fucking him"

Qua sound en productie, klinkt het ook ietsje anders. De japanse markt is duidelijk te merken, zou je zeggen. Gitaren die best zouden passen bij een meer groove geörienteerde Smile van Boris. Vuil, gruizig, trashy en wat overstuurd. Het materiaal is wat meer opgeschoven naar de (eveneens trashy) sound van Daisy Chainsaw. Er ligt dus meer nadruk op groove en het tempo ligt wat hoger. Toch is er duidelijk de Queenadreena sound, met altijd een hang naar wat aparte structuur en vervreemding (mede door de zang).

Het album met de leukste productie, durf ik wel te zeggen. Lekker grof en onhelder. Qua songmateriaal wel refrein gericht af en toe, maar niet zo commercieel als hun vorige album. Kortom, super plaat weer, na de tegenvallende vorige.

Het Britse viertal Queenadreena timmert al sinds 2000 aan de weg onder deze naam. Maar tien jaar ervoor was er al Daisy Chainsaw. Ook al was het album van DC met zangeres Belinda Leith veel volwassener en interessanter. Beide bands lijken toch voornamelijk een vehikel om de kunsten van heroïne koningin KatieJane Garside te etaleren. Djin is het vijfde studioalbum van de huidige formatie en weer een mooi podium voor een van de eerste Riot Grrrls ooit. Het album is stevig en hard en heeft over het hele album weer een zweem van heroïne en shock hangen. Destructieve rock die neigt naar sleaze op het ene moment, stoner het andere en dan weer naar gothic. Tel daar nog wat horror en cabaret aspecten en je krijgt een heerlijk originele mix. De licht hese en beschadigde zang van Garside hangt tussen PJ Harvey en Gwen Stefani in. Simpele structuren en schurende riffs. Voortstuwende drums en spookachtige ritmes. Een geweldig compleet album van de band rond KatieJane. Jammer dat je haar bühne gedrag niet voor je ziet wanneer je naar de plaat luistert. Toch maar in de gaten houden wanneer ze weer in de buurt zijn…

Dat zij ze dus zelden tot nooit, ope een voorprogramma of een Londen Calling na.

Naar mijn weten, trouwens een groot misverstand dat katie Jane onder de heroïne of andere drugs zou zitten. Het is vooral wijn,LITERS wijn, ook op het podium.