SixToes - Trick of the Night (2008)
mijn stem
9 stemmen
0
geplaatst: 2 april 2009, 19:44 uur
Een Antony-achtige meneer die dit album opent?! Hey, dan heb je mijn aandacht te pakken.
Wat is Trick of the Night een opvallende opener: alsof Antony een vakantie in een zuidelijk land er op heeft zitten en daarna roodverbrand een studio heeft geboekt om daar wat op te nemen.
Orkestraal, zwierig en zeker ook boeiend opent dit album alvast. Die is binnen.......
De 'vibrato-stem' van Ben Rogers die daarnet nog hoog was is plotsklaps lager en brommeriger (zou Tom Waits langsgekomen zijn?). O nee, het is toch een ander (David Greenep) want de vertrouwde hoge Antony-achtige stem horen we al snel terug in duetvorm op Chicken. Warme flamenco-gitaren geven dit nummer een geheel eigen sfeer mee en de combinatie tussen de brom en de vibrato is bijzonder te noemen. Unieke combinatie tussen deze 2 hoofdvocalen en bijbehorende begeleiding!
Four Leaved Clover sluit naadloos aan op Chicken. En wat is dit weer een ongelooflijk mooi nummer: viool, cello en die o zo bijzondere combinatie van Rogers en Greenep. Op internet komen termen als 'spooky' of 'Antony singing in hell' maar ik ervaar dat tot nu toe totaal niet zo: ik noem dit juist verlichtend en hemels. Maar goed: ieder z'n eigen idee hier over natuurlijk.
Same Again heeft het samenzweerderige in de backing vocals dat ik ook hoor bij Antony wanneer hij zijn stem inzet als backings. Heel erg fraai. En ook dit nummer is wederom hoogstaand te noemen. Een band die zulke vocalen neerzet en als instrumenten akoestische gitaar, banjo, viool en cello op dit nummer gecombineerd met subtiele blazers die doet het al snel erg goed bij mij maar dit is ook echt steengoed! Voeg daarbij de subtiele toevoegingen van o.a. zingende wijnglazen en je kunt al vermoeden waar ik het over heb.
Zingende wijnglazen? Een voorbij razende stoomtrein opent The Rest dat een beetje het vervreemdende heeft wat films van Tim Burton hebben: fascinerend, ongrijpbaar en hoe afstandelijk ook toch voor elkaar weten te krijgen je te boeien van kop tot eh.... teen. Tien tenen wel te verstaan want dit nummer is geen makkelijke kant en klare brok die voorgeschoteld wordt maar weet je toch van begin tot eind vast te houden.
Als ik A Jaundiced Eye van start hoor gaan begin ik voor het eerst een beetje het gevoel te krijgen van 'jongens, kom op, nu eens iets heel verrassend anders' en dat gebeurt niet echt. Hoe mooi ook, het gaat nu iets te lang door in hetzelfde tempo. Opeens moet ik ook niet meer aan Antony denken maar aan Andrew Bird en ook wel aan Beirut (Zach Condon). Misschien doordat de stem hier net even anders overkomt en vanwege de blazers die heel subtiel meedoen.
Ondanks dat ik een licht puntje van kritiek begin te krijgen is het wel degelijk weer een fraai stukje muziek.
Raven opent wel heel erg letterlijk met het gekras van het zwarte beestje. Mijn kritiek blijft een beetje staan: afwisseling had geen kwaad gekund maar dat neemt niet weg dat het gebodene wel van erg hoge kwaliteit blijft en ik er nog steeds van geniet. Dit is toch uitermate spannend te noemen wat ik hier hoor: gejaagde akoestische gitaar die fladdert en dwarrelt onder begeleiding van strijkers. Qua feer schiet me dan ook opeens Current 93 te binnen maar dan minder sinister.
Dat laatste laat me ook op The Reggae Song niet helemaal los. De titel heeft verder weinig van doen met het genre. En de stem van Rogers is weer helemaal in Antony-stijl.
Single Siamese Soul ademt wat mij betreft ook die zuiderlijke sferen uit en dat terwijl dit gezelschap toch echt uit druilerig Verenigd Koninkrijk komt. Hoezo triest? Hoezo somber? Dit is toch eigenlijk best een opbeurend nummer? Ik had het over hoognodige tijd voor afwisseling en hier hebben we het! En wat een ongelooflijk heerlijk gitaarspel. De vocalen mogen dan wel opvallen en veel benoemd worden, laten we de gitaar absoluut niet onderbelichten.
Curse Go Back! sluit het album af in stijl en instrumentaal af. Welke curse? Niks van gemerkt. Of eigenlijk toch wel: ik was behoorlijk in de ban van deze cd en vraag me de hele tijd af waar ik zat in 2008! Zat ik onder een steen gekropen of zo? Want dit is totaal aan me voorbij gegaan en werd me nu pas getipt door thebestfreaks waar ik hem (wederom) zeer erkentelijk voor ben.
Ik twijfel ernstig over mijn beoordeling. Dit verdient een 4,5* maar gezien mijn kleine puntje van kritiek en het feit dat dit album nog even moet rijpen en het stof dat deze sensatie heeft doen opwaaien weer moet gaan liggen geef ik het nu een zeer dikke 4*.
Wat is Trick of the Night een opvallende opener: alsof Antony een vakantie in een zuidelijk land er op heeft zitten en daarna roodverbrand een studio heeft geboekt om daar wat op te nemen.
Orkestraal, zwierig en zeker ook boeiend opent dit album alvast. Die is binnen.......
De 'vibrato-stem' van Ben Rogers die daarnet nog hoog was is plotsklaps lager en brommeriger (zou Tom Waits langsgekomen zijn?). O nee, het is toch een ander (David Greenep) want de vertrouwde hoge Antony-achtige stem horen we al snel terug in duetvorm op Chicken. Warme flamenco-gitaren geven dit nummer een geheel eigen sfeer mee en de combinatie tussen de brom en de vibrato is bijzonder te noemen. Unieke combinatie tussen deze 2 hoofdvocalen en bijbehorende begeleiding!
Four Leaved Clover sluit naadloos aan op Chicken. En wat is dit weer een ongelooflijk mooi nummer: viool, cello en die o zo bijzondere combinatie van Rogers en Greenep. Op internet komen termen als 'spooky' of 'Antony singing in hell' maar ik ervaar dat tot nu toe totaal niet zo: ik noem dit juist verlichtend en hemels. Maar goed: ieder z'n eigen idee hier over natuurlijk.
Same Again heeft het samenzweerderige in de backing vocals dat ik ook hoor bij Antony wanneer hij zijn stem inzet als backings. Heel erg fraai. En ook dit nummer is wederom hoogstaand te noemen. Een band die zulke vocalen neerzet en als instrumenten akoestische gitaar, banjo, viool en cello op dit nummer gecombineerd met subtiele blazers die doet het al snel erg goed bij mij maar dit is ook echt steengoed! Voeg daarbij de subtiele toevoegingen van o.a. zingende wijnglazen en je kunt al vermoeden waar ik het over heb.
Zingende wijnglazen? Een voorbij razende stoomtrein opent The Rest dat een beetje het vervreemdende heeft wat films van Tim Burton hebben: fascinerend, ongrijpbaar en hoe afstandelijk ook toch voor elkaar weten te krijgen je te boeien van kop tot eh.... teen. Tien tenen wel te verstaan want dit nummer is geen makkelijke kant en klare brok die voorgeschoteld wordt maar weet je toch van begin tot eind vast te houden.
Als ik A Jaundiced Eye van start hoor gaan begin ik voor het eerst een beetje het gevoel te krijgen van 'jongens, kom op, nu eens iets heel verrassend anders' en dat gebeurt niet echt. Hoe mooi ook, het gaat nu iets te lang door in hetzelfde tempo. Opeens moet ik ook niet meer aan Antony denken maar aan Andrew Bird en ook wel aan Beirut (Zach Condon). Misschien doordat de stem hier net even anders overkomt en vanwege de blazers die heel subtiel meedoen.
Ondanks dat ik een licht puntje van kritiek begin te krijgen is het wel degelijk weer een fraai stukje muziek.
Raven opent wel heel erg letterlijk met het gekras van het zwarte beestje. Mijn kritiek blijft een beetje staan: afwisseling had geen kwaad gekund maar dat neemt niet weg dat het gebodene wel van erg hoge kwaliteit blijft en ik er nog steeds van geniet. Dit is toch uitermate spannend te noemen wat ik hier hoor: gejaagde akoestische gitaar die fladdert en dwarrelt onder begeleiding van strijkers. Qua feer schiet me dan ook opeens Current 93 te binnen maar dan minder sinister.
Dat laatste laat me ook op The Reggae Song niet helemaal los. De titel heeft verder weinig van doen met het genre. En de stem van Rogers is weer helemaal in Antony-stijl.
Single Siamese Soul ademt wat mij betreft ook die zuiderlijke sferen uit en dat terwijl dit gezelschap toch echt uit druilerig Verenigd Koninkrijk komt. Hoezo triest? Hoezo somber? Dit is toch eigenlijk best een opbeurend nummer? Ik had het over hoognodige tijd voor afwisseling en hier hebben we het! En wat een ongelooflijk heerlijk gitaarspel. De vocalen mogen dan wel opvallen en veel benoemd worden, laten we de gitaar absoluut niet onderbelichten.
Curse Go Back! sluit het album af in stijl en instrumentaal af. Welke curse? Niks van gemerkt. Of eigenlijk toch wel: ik was behoorlijk in de ban van deze cd en vraag me de hele tijd af waar ik zat in 2008! Zat ik onder een steen gekropen of zo? Want dit is totaal aan me voorbij gegaan en werd me nu pas getipt door thebestfreaks waar ik hem (wederom) zeer erkentelijk voor ben.
Ik twijfel ernstig over mijn beoordeling. Dit verdient een 4,5* maar gezien mijn kleine puntje van kritiek en het feit dat dit album nog even moet rijpen en het stof dat deze sensatie heeft doen opwaaien weer moet gaan liggen geef ik het nu een zeer dikke 4*.
* denotes required fields.
* denotes required fields.