Helios - Unomia (2004)

hier merk je wel het verschil tussen electronix en ambient, want na een paar nummers is dit echt pure ambient. de beats mis ik een beetje, een klassieke gloed zit erop, modern, en ook al erg mooi, maar iets meer had er in mogen zitten. Het zweeft wel heerlijk voorbij, met heldere rustige geluiden.

3.5*

Heerlijk rustige plaat, geweldig voor lome zater/zondagochtenden waarop je totaal geen zin hebt om wat dan ook te doen.

Niet vernieuwend, wel bijna perfect uitgevoerd naar mijn mening. Voor wie eens geen behoefte heeft aan doorgeflipt of minitieus geprogrammeerd drumwerk zoals andere releases op Merck echt een aanrader.

4*.

Heerlijke ongeforceerde ambient waarin precies genoeg gebeurd Zalige zuiverende helderheid. Dit ligt me heel erg. De piano georiënteerde nummers als Light House pakken voor mij wat van de sfeer van de scenes met piano begeleiding uit Donnie Darko. 4.5*

Prachtig plaatje dit! Beter dan de laatste van iets als subtractiveLAD bijvoorbeeld. Er hangt een soort prettige spanning op de achtergrond van deze plaat, en hij nodigt uit tot meermaals luisteren. Zeker een 4 waard.

Héél mooi album, zonder echte uitschieters naar boven of beneden. Alleen Getting Through vind ik niet zo'n geslaagde track, maar ach, dat zijn maar veertig seconden op een totale speelduur van een klein uurtje. En als ik dan ook favoriete nummers moet kiezen, dan zijn het de nummers die de sfeer doen kantelen: na enkele nummers slaat de vredige sfeer knap om naar iets onheilspellends, en met Suns That Circling Go en Clementine wordt de muziek (gelukkig) weer wat lichter.

4*

Dat onheilspellende is precies waarom ik dit een betere release vind dan veel genre(tot zover je daarover kunt spreken)genoten.. Het is niet één en al happy go lucky met deze plaat, gelukkig maar!

Unomia van Helios! Serveertip; dekentje om u heen, een koud biertje en een dikke stick. Genietze!

Nu alle gekheid op een stokje, na het neutrale Eingya van Helios is dit een plaat die mij absoluut wel kan bekoren. De flow is gewoon briljant; de eerste 4 nummers grijpt het album je in een roze wolk, de ambient neemt het daarna over om je in rust te sussen om tot slot weer vriendelijk gewekt te worden met Luek.
Een schoolvoorbeeld van goede pacing in een cd! 4*

Mindshifter schreef:


Eigenaardig, ik heb het dus precies andersom. Unomia is een aardig, bij tijd en wijlen meer dan aardig, opstapje naar het superieure Eingya.

Ik vind deze toch eigenlijk ook mooier dan Eingya. Dit is een mysterieus en spannend geheel met een droevige ondertoon, wat me erg aanspreekt. Eingya is iets meer song-based, terwijl Unomia meer aanvoelt als een concept. En er zitten prachtige nummers tussen. De eerste keer dat ik dit album luisterde waande ik me in een soort verlaten krot met spinnenwebben in het donker. Het album straalt eenzaamheid uit, vooral in het midden.

Lang leve de radio op Spotify en last.fm. Via dit soort functies ontdek je toch vaak muziek die je niet had willen missen. Zo ook 'Helios'.

Wat een heerlijke zweefmuziek. Alsof Bonobo en spiritualiteit elkaar tegemoet komen. Heerlijke wegdroommuziek, die naar mijn mening nog wat te rustig is voor chillout/lounge, maar echt nog een stap verder gaat. En waar ander soortgelijke muziek wat saai/eentonig wordt, heb ik dat gevoel hier niet bij..

Mooie ontdekking.