The Feelies - The Good Earth (1986)

Ik kan hier kort over zijn, muzikaal weet mij dit zeker te boeien, zelfs erg gaaf !!! Maar die stem van de zanger totaal niet.
Slipping doet me trouwens denken aan Dirty Blvd van Lou Reed.

Andersom dan wel he.... dit is 3 jaar ouder....

Inderdaad andersom, alle credits voor The Feelies

Ik wil bij dezen een lans breken voor Tomorrow Today. Het is misschien een beetje een vreemde eend in de bijt vanwege het afwijkende rustige ritme. Prachtige hypnotiserende gitaarsolo's die zich middels de gitaren van Mercer en Million als slangen over elkaar heen kruipen. Goede plaat wederom hoewel imo iets minder dan het debuut en Only Life.

Wat mij betreft is het sprekend Velvet Underground en dus zeker wel eerder Lou Reed invloeden dan andersom.

Kocht deze LP bij de release op basis van de bespreking in Humo, wellicht zit die bespreking nog in de hoes (want scheurde ze telkens uit), heb altijd enorm genoten van het bezwerende gitaarspel op deze plaat. Inderdaad, zoals iemand hier schrijft, soms wat vergelijkbaar met REM in zijn beginperiode (Fables of the Reconstruction, nog zo n zalige plaat). Zonet de cd-versie nog eens beluisterd (in het donker) en mijn dochter kwam bij me zitten Samen genoten, ook van de net aangeschafte subwoofer die de muziek uit mijn B&W s een warme gloed geeft.
Ik ga deze subiet eens in mijn top 10 steken, moest er al lang in staan..!

In de zomer van 1980 zat ik op een balkon van een studentencampus. Het was heerlijk weer en mijn vriend had de geluidsboxen naar buiten gesleept en liet mij zijn nieuwste aanschaf horen: Crazy Rhythms, het debuut van de Feelies. Na één minuut was ik verkocht: de bruisende energie, de hypnotische, repetitieve patronen, maar tegelijkertijd verrassend catchy deuntjes maakten mij tot fan voor het leven.

Het duurde maar liefst zes jaar voor er een opvolger was in de vorm van The Good Earth. Maar de kwaliteit vergoedde veel: het neurotische van het debuut is ingewisseld voor een wat rustiger tempo. Het hypnotiserende is echter gebleven, vaak in de vorm van een 'bed' van bas, drum en akoestische gitaren, waar doorheen zich elektrische gitaarlijnen vlechten. Zoals in Slipping (Into Something), mijn inziens het beste nummer van het album.

Achteraf bleken die zes jaren nog mee te vallen. Echt productief zijn ze namelijk nooit geworden: in 37 jaar hebben ze zes albums uitgebracht. En hoewel het niveau van de eerste twee niet meer gehaald wordt, zit er geen enkel matig album tussen.

Een plaat die ik elk moment op kan zetten. Een allemansvriend van mijn emoties. Down of up, het past altijd. Ik weet niet wat het met deze plaat is, regelmatig gooi ik m op de draaitafel of in een makkelijke bui laat ik Spotify het werk doen. En zonder uitzondering word ik beloond met de magische klanken van dit album. Ze geven zelf aan dat ze beïnvloed zijn door Velvet Underground en Lou Reed. Die doen me helemaal nix, maar ja...misschien moet ik daar ook eens voor gaan zitten. Want als je uit die inspiratie zo'n prachtige plaat als The Good Earth kunt persen, dan maakt me dat toch weer nieuwsgierig.

En nu blijkt dat ik deze nog niet eens scoorde..!!
Dikke 5, nèh!

In een druilerig, grieperig weekend weer eens wat platen gedraaid die ik lang niet had gehoord, waaronder deze geweldige!
Zo half tachtiger jaren zat ik helemaal in Cure, Cult, Simple Minds, U2, Waterboys, Bunnymen etcetera maar ik werd ook nieuwsgierig naar wat meer underground muziek
Bronnen waren vooral Oor en in grote mate de VPRO woensdagen met Fons Dellen, Lotje Ijzermans en voor het heftiger werk (vond ik toen) Luc Jansen
Daardoor ontdekte ik bands als The Triffids, Replacements, Husker Du en dus ook The Feelies
Heb deze unieke gitaarplaat vaak gedraaid erken en heb ze na deze release ook gezien in Paradiso. Was een bijzonder intensief concert, ze stonden bekend om tijdens concerten lekker uit te freaken en dat deden ze. Ook veel covers van oa Television, VU, Beatles
Goede herinneringen en de plaat vind ik nog steeds erg goed
Daarna werden ze wat vlakker vind ik, platen wel gekocht (ik kocht toen alles) maar maakten minder indruk. Time for a Witnes vond ik nog wel ok en Crazy Rhytms is ook te gek! Had ik ooit op wit vinyl