The Feelies - The Good Earth (1986)

Terwijl dit plaatje voortborduurt op die originele cleane jangle-sound van het 6 jaar oudere debuutalbum, valt me de sterke vergelijking op met die fenomenale eerste platen van R.E.M. (Peter Buck staat ook gecrediteerd als co-producer van dit album, zag ik later). Mede doordat The Feelies hun muziek wat zachter/romiger en minder uitdrukkelijk brengen dan het iets spitsigere, popzinnigere R.E.M., is er bij The Feelies naar mijn idee meer aandacht voor de licht ingetogen instrumentale improvisatie. Al met al zeer genietbaar. Het debuutalbum Crazy Rhythms is iets uitdagender, dat wel. Toch tel ik voor dit feelie-good plaatje ook wel vier gele pentagrammetjes neer. 4,0*

Mijn favoriete album aller tijden. Van begin tot het einde perfect. Heel anders dan Crazy Rhythms, die ook top is.
Jammer dat ze niet meer van dit soort platen maken.

5 sterren

Zelden zo'n stelletje onzekere, maffe nerds op een podium bij elkaar gezien: maar man wat konden die gasten het dak er af spelen.
Deze plaat blijft & blijft & blijft.......

Alweer een plaats hoger in mijn top 10; deze plaat is veslavend

Zojuist gelezen op "Spinner.com" :
Mercer maintains that this reunion won't be a one-off after this 4th of July gig with Sonic Youth. "If it was just a one-shot thing," he says, "we probably wouldn't do it, really, especially with the amount of effort for Bill to come up from Florida for rehearsals and stuff. We want to pursue it with an album and more playing."

als dat geen mooi nieuws is

Laten we hopen dat ze dan ook Europa aandoen en een plaat maken van het niveau van 'The Good Earth', of misschien zelfs beter....
Mercer's soloplaat van vorig jaar laat in ieder geval horen dat ze het nog niet zijn verleerd.

'k Heb gisteren de LP gekocht in de kringloopwinkel voor slechts 50 cent. Ik had er al van gehoord, maar kon het niet echt plaatsen. De hoes stond mij aan en voor die prijs...
Maar jongens wat een plaat! Die gitaargolven en ritmes; alles vloeit zo vlot in elkaar over. Soms dat dromerige dan weer die kleine uitbarstingen, gewoonweg prachtig. Ik hoor hier veel andere bands in die ik zeer goed vind.

*4,5

Is deze cd ergens nog te koop?

Zie reactie bij ' Time for a Witness'

Mooi! Tijdloos!!!

De bestelde cd inmiddels binnengekregen. Mooi inderdaad. Tijdloos zeker ook. Gewoon goed!

Eindelijk voor een schappelijk prijsje én in goede kwaliteit op vinyl gevonden.

Nu Crazy Rhythms nog... blijft toch de lastigste van het stel.

Voor alle Feelies fans en zij die al lang zoeken naar cd's van de band:

Crazy Rhythms and The Good Earth will be re-released
by Bar/None Records to coincide with the Feelies' September performance at the All Tomorrow's Parties festival!

Crazy Rhythms and The Good Earth will be re-released by Bar/None Records on september 8th, 2009
Both albums feature deluxe packaging (CD and vinyl LP) with liner notes and copious bonus material.

En nu maar hopen dat de andere twee snel volgen, en....dat er nieuw materiaal uitkomt

Reissue of the classic album on CD with a code inserted to download the bonus tracks from the domino digital store.

01. One The Roof
02. The High Road
03. The Last Roundup
04. Slipping (Into Something)
05. When Company Comes
06. Let's Go
07. Two Rooms
08. The Good Earth
09. Tomorrow Today
10. Slow Down
11. She Said, She Said (Bonus Download Track)
12. Sedan Delivery (Bonus Download Track)
13. Slipping (Into Something) (Live Version) (Bonus Download Track)

Nog een paar dagen en dan is het zover.
Hier alvast een paar reviews:
http://www.bigtakeover.com/...

en
http://www.dustedmagazine.c...

Release datum nu 14 september a.s.

Amazon.co.uk list Good earth en Crazy Rhythms nu voor rond de GBP 9,50.

Domino Records: cd GBPL 8.99 / de LP: GBP: 12.99

Eindelijk de heruitgave een aantal draaibeurten gegeven; ... en zowel deze als de re-issue van 'Crazy Rythms' zijn zeer goed.
Vooral deze, the Good Earth, is sonisch een verbetering, en dan vooral ten opzichte van de eerste cd versie van Coyote, die heel erg in elkaar gedrukt klonk, en ook een vorm van ruis had.

De nieuwe uitvoering klinkt helderder, meer gedetailleerd en meer in balans. De instrumenten komen meer tot hun recht; vooral Bill Millions slaggitaar komt veel gedetailleerder naar voren, net als de soms subtiele percussie accenten van Dave Weckerman.

Maar wat het meeste opvalt is dat de ' stilte passages' voor het eerst echt 'stil' zijn. Op deze plaat wordt stilte heel goed gebruikt als middel voor spanningsopbouw,
en hoewel de algemene geluidskwaliteit ten opzichte van een in mint conditie verkerende originele lp niet heel erg groot is, is ook ten opzichte daarvan deze uitgave een verbetering, en is het een verademing dat de op een lp altijd aanwezige ruis ( zeker als die al wat ouder is door het vele draaien) hier volledig afwezig is.

Het maakt dat de plaat echt mooier klinkt.

Het weer normaal verkrijgbaar zijn van dit album helpt misschien ook de wat scheef gegroeide verhouding in waardering ten opzichte van 'Crazy Rythms' wat recht te zetten.
Soms denk ik wel eens dat muziekliefhebbers voor een deel net journalisten zijn: men praat elkaar na, en een hype of valse waarheid is geboren:
vaak wordt 'Crazy Rythms' genoemd als "de" plaat van the Feelies, terwijl deze in mijn opinie beter is.
En ook iedere keer weer het noemen van het feit dat heer Buck de productie heeft gedaan is in mijn ogen lichtelijk overdreven.
Naar eigen zeggen was de invloed van Buck minimaal en bestond met name uit het geven van vertrouwen, vooral waar het ging om de 'plaats' van de zang in de mix.

Anyway; the Good Earth is nu in een hele mooie perfecte klinkende nieuwe uitgave vanaf nu gewoon leverbaar, en daar hebben we lang genoeg op gewacht

Wat mij het meeste dwars zit op Mume, is dat zulke platen zoals deze tweede van The Feelies zo onbekend zijn. Sterker nog als ik deze plaat keihard aanzet bij vrienden en familie word ik raar aangekeken en krijg ik een kreet in de richting van hé zet deze takke herrie af.

Gelukkig zijn er dan in ieder geval nog 62 normale mensen die deze plaat wel op waarde weten te schatten. Waarvan 19 een berichtje willen typen.

Na Crazy Rythms (dé ontdekking van 2010 voor mij, haha) deze plaat blind gekocht en hij valt me eerlijk gezegd een beetje tegen. Deze plaat is meer geschikt voor de achtergrond op een zondagmiddag na de kater van de vorige knotsgekke avond waar crazy rythms de boventoon voerde.

Veel ritmegitaren, veel velvet underground revival, wel lekker hoor, maar waarom deze draaien met zo'n briljante debuutplaat?

omdat het niet altijd zaterdagavond is, maar soms ook zondagmiddag

...misschien is Narrowmind Ed & the One Trick Ponies meer iets voor jou, moet je daar maar eens naar luisteren.

Nou nou oldfart, niet zo vilein.

Ik heb nooit gezegd dat ik de plaat heel slecht vind, een 3 zit toch aan de rechterkant?

Ik heb het wel een kans gegeven en ik heb weinig last van tunnelvisie hoor. Ik ben gewoon niet zo enthousiast over deze plaat. Mag dat niet? Ik vind het allemaal weinig creatief, mis een bepaald spelplezier en in mijn beleving zijn de fijnste stukken 1 op 1 overgenomen van the velvet underround. Ik ben liefhebber maar geen kenner, dus misschien zit ik ernaast, maar ik krijg accuut zin om one kind of love en what goes on op te zetten .

Tuurlijk heeft het met verwachting te maken en in die zin wordt mijn geest dan wel wat "smaller", maar dat kun je ook zien als een compliment aan de betreffende band.

Misschien kun je me overtuigen van mijn ongelijk zonder vervelende sneer?

...ja dat krijg je, wie de bal kaatst etc. ....

Laat ik het eerst eens zo formuleren:

de opnames van het debuut zijn uit 1979.
dit album is van 7 jaar later !!

Hoe geloofwaardig ben je als mens en muzikant als je 7 jaar lang stil staat?
Gelukkig is er groei en ontwikkeling, en heeft de sturm und drang van de eersteling plaats gemaakt voor een rijker palet aan sferen en emoties.

'The Good Earth' is een echt groeialbum dat zijn schoonheid niet naar een paar draaibeurten vrijgeeft, bij tijd en wijle rustig terzijde gelegd kan worden, om op het juiste moment weer volledig op te bloeien.
Dit is zo'n plaat die niets heeft ingeboet in al die 23 jaar dat ik ém draai. Plek 2 in mijn top 10 dan ook volledig waard.

(Er zijn momenten dat ik ém zelfs op 1 wil zetten, maar ik heb geen zin in verandering van mijn avatar, dus dan laat ik het maar)

en gelijk heb je oldfart , trouwens wat baten kaars en bril als de uilen niet meer zienen wil !

....prachtig, beest

Blijkbaar ben je zo één met de plaat dat je het gevoel hebt dat ik de bal naar jou gekaatst hebt. Klopt niet helemaal, ik plaatste een kritische voetnoot over de plaat, jij kaatste op de persoon. Didn't mean to offend you though. Om even wat recht te zetten: Ik heb nergens gezegd dat ik op zoek was naar een kopie van het origineel. Het rijkere palet heeft mijn oren en brains nog niet bereikt, maar misschien gebeurt dat in de toekomst nog. Voor nu wijzigt mijn mening niet, vind het wat vlak en minder geinspireerd klinken. Maar wat niet is, kan altijd nog komen. Het zou niet de eerste keer zijn.

En even voor de goede orde: blijkbaar klinkt het jou en "het beest" in de oren alsof ik het niet wil horen (of een tunnelvisie heb), maar ik kan niet zo goed thuisbrengen waar jullie dat beeld vandaan hebben of waar jullie drang (om het woord zelf ook maar te gebruiken) vandaan komt om op de persoon te spelen bij een inhoudelijke discussie over een plaat. Het zou jullie sieren als je dat achterwege kunt laten.

Zowel het debuut van de Feelies als dit album vandaag twee maal beluisterd en ik moet zeggen dat ik "The Good Earth" toch beter vind dan hun debuut dat wel meer pit had. TGE klinkt gewoon een stuk vriendelijker en bovendien heeft het een uitschieter zoals "The High Road" dat voor mij toch wel het mooiste nummer is van wat ik van de Feelies gehoord heb.

4,0*

Kort geleden nog eens de film "Something Wild" uit 1986 bekeken. Film is redelijk maar wat echt formidabel is, is dat The Feelies daarin optreden. Echt werelds.
Ze spelen achtereenvolgens: "I'm a Believer", "Before the Next Teardrop Falls", "Crazy Rhythm", "Fame" (ja, dat nummer van Bowie), "Loveless Love" en "Slipping (Into Something)".
Toen ik dat voor het eerst zag, kon ik mijn ogen niet geloven: The Feelies is zo'n film! Briljant.

Na een luisterbeurt of 5 weet mij dit niet te boeien. Het klinkt best aardig hoor, maar ik hoor eigenlijk steeds hetzelfde. En dan duren zelfs 36 minuten erg lang. Dit is wel iets wat ik ooit nog een kans ga geven.