Eilen Jewell - Sea of Tears (2009)

Wat is ie moooooooooooiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii!!!!!!!!!!!

Eilen wordt/is een hele grote!

Servaas Dyzack, ik ben het helemaal met je eens!

Wauw! Heb Eilen vorige week live gezien. Fantastisch zeg! Een dampende zaal, afgeladen.
Ben het er ook helemaal mee eens. Nog zo'n cd en die gaat ze dan heel veel verkopen...

Ja ja, blue trane, wat een geluid uit zo'n klein vrouwtje. En dan heb ik het nog niet gehad over meestergitarist Jerry Miller!! Dit is zonder twijfel een van beste albums van dit jaar. Alleen de plaat van John Watts vind ik nog beter.

Erg mooi, rustig, en lekkere teksten. Ook de begeleiders sterk

Berichten verplaatst naar Eilen Jewell

Back to the basics. Wat een verademing. En ja, die gitarist...dat ze zo nog gemaakt worden. Heerlijk pretentieloos in dit tijdvak van opgezwollen ego's. Ze is nog jong, hoop gloort!

Ook dit is weer een mooi album van Eilen Jewell. De sfeer is een beetje die van een jaren '60 country album vertaald naar het heden. Het is zo overtuigend door haar manier van zingen, bescheiden maar met veel emotie. En dan die prachtige liedjes! En natuurlijk zijn de musici die haar begeleiden uitstekend (vooral Jerry Miller schittert), zodat herhaalde beluistering voor mij geen enkel probleem was. Ik ben soms een beetje ongedurige luisteraar en varieer vaak te beluisteren muziek, maar dit album zal nog regelmatig tevoorschijn komen. Nog een opmerking over de covers op dit album. I'm Gonna Dress In Black kende ik van Van Morrison uit zijn Them periode en wordt hier moeiteloos geëvenaard, maar Shakin 'All Over hoor ik toch liever van Johnny Kidd and the Pirates (het origineel). Mooiste nummers op dit album vind ik Sea of Tears, The Darkest Day (Loretta Lynn cover) en Codeine Arms.

Wederom een heerlijk album van Eilen Jewell. "Sea of Tears" is alternatieve country van het hoogste niveau. Aan de ene kant hoor je de typische kenmerken die je van country verwacht. Aan de andere kant weet Eilen Jewell er iets spannends, dreigends en onheilspellends aan toe te voegen. De teksten zijn verre van vrolijk en dat staat soms in schril contrast met de muzikale omlijsting. En daar is ie weer: topgitarist Jerry Miller die in de muzikale omlijsting toch weer een hoofdrol opeist. Hij is toch zeer bepalend voor het totaalgeluid en het is een genot om naar zijn gitaarspel te luisteren. Persoonlijke favorieten zijn "Shakin’ All Over" (heerlijke palm muting op de gitaar van Miller), "Nowhere in No Time”, "One of Those Days" (over dreigend gesproken) en "The Darkest Day" (illustrerend voor het contrast tussen donkere teksten en vrolijk klinkende muziek). Hoewel deze dame nog geen slecht album heeft afgeleverd, vind ik "Sea of Tears" de mooiste tot dusver.

Dit nummer werd overigens geschreven door M. Gillon en M. Howe en niet zoals vaak wordt gedacht door Van Morrison.

Nu pas ontdekt! Onvoorstelbaar wat een stem en variatie! Ga voor de inhaalslag van haar overige werk!

Beter later dan nooit, zondag ga ik haar zien in de Mezz. Dertien jaar geleden gezien in 013, haar muziek is zeer de moeite waard.

mijn eerste kennismaking met de muziek van de uit Boise, de hoofdstad van de Amerikaanse staat Idaho, afkomstige inmiddels 45-jarige singer/songwriter Eilen Jewell.

9 eigen sterke liedjes plus 3 covers "Shakin' All Over" (Johnny Kidd), "I'm Gonna Dress in Black" bekend van de Them versie en "The Darkest Day" (Loretta Lynn).

een fraai afwisselend americana (blues, country, folk, rockabilly) album, waarbij de country/bluesy ballads als "Fading Memory", "One of Those Days" , "The Darkest Day" en het slotnummer "Codeine Arms" mij het meest bekoren.

van de mid-tempo nummers steken "Sea of Tears" met heerlijk "twangy" gitaarspel van Jerry Miller en de opener "Rain Roll In" er bovenuit. ben minder onder de indruk van de Them cover, de slow blues van "Final Hour" en het matige "Everywhere I Go".

zoals hierboven al eerder gememoreerd worden de veelal donkere teksten op een muzikaal luchtige wijze omlijst. dat deze dame goede songs kan schrijven en over een prachtige stem beschikt staat buiten kijf, toch mis ik in haar liedjes en voordracht de authenticiteit, intensiteit en rauwe emotie van collega's als Mary Gauthier en Lucinda Williams. kan het niet goed uitleggen, maar op de 1 of andere manier "raakt" haar muziek mij een stuk minder.

merkwaardig dat dit jaar een nieuw album "Butcher Holler" (A Tribute to Loretta Lynn) van haar verscheen uitgebreid met slechts 1 nieuw nummer en 2 live versies van nummers die al eerder op datzelfde album uit 2010 stonden. ik vermoed dat erwinz per abuis zijn bericht van 20 november bij het album uit 2010 i.p.v. het 2024 album heeft gepost.

Album werd geproduceerd door Eilen Jewell & her band
Recorded at Middleville Studios, North Reading, Massachusetts

Eilen Jewell: vocals, acoustic guitar, organ
Jason Beek: drums, percussion, vocals
Jerry Miller: 6 & 12 string electric guitars, acoustic guitar, pedal steel
John Sciascia: upright bass, 6-string electric bass

Die stond er toen nog niet op

Struinend door mijn collectie pakte ik deze cd. Geen herkenning of een lichtje dat ging branden. Ik bleek ook de voorganger van deze plaat van Eilen Jewell te hebben, dus die ook maar weer eens beluisteren.

Eilen Jewell is een Amerikaanse singer-songwriter, geboren in Boise en later naar Boston is gegaan. Een eigenzinnige muzikant, ze gaat haar eigen weg. Haar teksten zijn wat rauw, verwacht geen beeldspraak of zo. Geen literaire vondsten, maar pure teksten, vaak over de randen van de maatschappij.
De eerste twee platen van Eilen Jewell hadden duidelijk een country invloed. Op dit derde album is dat ook nog zo, maar worden de bakens duidelijk verzet. Het is duidelijk retro muziek, in dit geval jaren 60. Met daarbij een duidelijke invloed van 'The Brritisch Invasion' uit de jaren 60.

Natuurlijk is country nog wel aanwezig, maar naast de country is ook de blues en jazz vertegenwoordigd. Verder komt ook de rockmuziek om de hoek kijken. De (country) viool is keurig opgeborgen en daarvoor in de plaats is een Hammond B3 orgel gekomen. En hierdoor wordt de muziek nog meer retro ! Anders gezegd : deze nieuwe plaat markeert een afwijking van de vorige platen en dat is een risico voor Eilen, aangezien ze haar country flair wat inperkt en voorzichtige stappen zet in de richting van rock. Muzikaal gezien is het album geïnspireerd door Elvis, Buddy Holly en de Animals, en put het uit die rijke periode in de jaren 50 en begin jaren 60, toen rock, R&B en country een drieling vormden.

Eilen Jewell heeft een wat lijzige, bijna lui aandoende manier van zingen, maar dat past wonderwel prima bij de toch wel zwartgallige teksten. De muziek daarentegen is minder zwartgallig. De band van Eilen is bijzonder goed. Haar echtgenoot Jerry Miller bespeelt heel wat gitaren, Jason Beck op drums (en achtergrondzang) en John Sciasca op de contrabas.
De covers zijn al benoemd hier op MM, maar ze zijn wel van hoge kwaliteit. De rock and roll klassieker "Shakin' All Over' krijgt wel een bepaalde aanpak, maar gelukkig zonder juist de kenmerkende riffs weg te laten. Je hoort direct welk nummer het is.
Verder het nummer bekend geworden door Them (I'm Gonna Dress In Black) en het hoogtepunt 'The Darkest Day' van Loretta Lynn, Maar ook de eigen nummers mogen er zijn.