Eilen Jewell - Sea of Tears (2009)

Wederom een heerlijk album van Eilen Jewell. "Sea of Tears" is alternatieve country van het hoogste niveau. Aan de ene kant hoor je de typische kenmerken die je van country verwacht. Aan de andere kant weet Eilen Jewell er iets spannends, dreigends en onheilspellends aan toe te voegen. De teksten zijn verre van vrolijk en dat staat soms in schril contrast met de muzikale omlijsting. En daar is ie weer: topgitarist Jerry Miller die in de muzikale omlijsting toch weer een hoofdrol opeist. Hij is toch zeer bepalend voor het totaalgeluid en het is een genot om naar zijn gitaarspel te luisteren. Persoonlijke favorieten zijn "Shakin’ All Over" (heerlijke palm muting op de gitaar van Miller), "Nowhere in No Time”, "One of Those Days" (over dreigend gesproken) en "The Darkest Day" (illustrerend voor het contrast tussen donkere teksten en vrolijk klinkende muziek). Hoewel deze dame nog geen slecht album heeft afgeleverd, vind ik "Sea of Tears" de mooiste tot dusver.

mijn eerste kennismaking met de muziek van de uit Boise, de hoofdstad van de Amerikaanse staat Idaho, afkomstige inmiddels 45-jarige singer/songwriter Eilen Jewell.

9 eigen sterke liedjes plus 3 covers "Shakin' All Over" (Johnny Kidd), "I'm Gonna Dress in Black" bekend van de Them versie en "The Darkest Day" (Loretta Lynn).

een fraai afwisselend americana (blues, country, folk, rockabilly) album, waarbij de country/bluesy ballads als "Fading Memory", "One of Those Days" , "The Darkest Day" en het slotnummer "Codeine Arms" mij het meest bekoren.

van de mid-tempo nummers steken "Sea of Tears" met heerlijk "twangy" gitaarspel van Jerry Miller en de opener "Rain Roll In" er bovenuit. ben minder onder de indruk van de Them cover, de slow blues van "Final Hour" en het matige "Everywhere I Go".

zoals hierboven al eerder gememoreerd worden de veelal donkere teksten op een muzikaal luchtige wijze omlijst. dat deze dame goede songs kan schrijven en over een prachtige stem beschikt staat buiten kijf, toch mis ik in haar liedjes en voordracht de authenticiteit, intensiteit en rauwe emotie van collega's als Mary Gauthier en Lucinda Williams. kan het niet goed uitleggen, maar op de 1 of andere manier "raakt" haar muziek mij een stuk minder.

merkwaardig dat dit jaar een nieuw album "Butcher Holler" (A Tribute to Loretta Lynn) van haar verscheen uitgebreid met slechts 1 nieuw nummer en 2 live versies van nummers die al eerder op datzelfde album uit 2010 stonden. ik vermoed dat erwinz per abuis zijn bericht van 20 november bij het album uit 2010 i.p.v. het 2024 album heeft gepost.

Album werd geproduceerd door Eilen Jewell & her band
Recorded at Middleville Studios, North Reading, Massachusetts

Eilen Jewell: vocals, acoustic guitar, organ
Jason Beek: drums, percussion, vocals
Jerry Miller: 6 & 12 string electric guitars, acoustic guitar, pedal steel
John Sciascia: upright bass, 6-string electric bass