Graham Parker and the Rumour - The Up Escalator (1980)

dit is een prachtige plaat, heb hem helaas nog steeds niet op cd kunnen vinden.

Hij is vorige week opnieuw uitgebracht, wellicht heb je nu meer succes.

Elvis Costello, Tom Petty en de sound uit de dagen van The River van Springsteen, zijn zo wat naampjes die bij mij naar boven komen, bij het horen van deze leuke verrassing. Link naar Springsteen is natuurlijk snel gemaakt met een medewerking van Danny Federici en backing vocals van The Boss himself op Endless Night.
Endless Night zou zo ook op The River hebben gekund, maar er is meer te genieten, vooral de B kant heeft een lekkere drive. Maar ook in zijn geheel zit het goed in elkaar. Rock 'n Roll op en top.

Mijn hemelsblauwe gemarmerde LP op Stiff Records heeft een iets andere trackvolgorde dan hierboven.
Dwz nummer 4 en 5 zijn op mijn LP nummer 9 en 10 en nummer 9 en 10 zijn op mijn LP nummer 5 en 4.

Overigens een erg sterk album van Graham Parker & The Rumour.
Met zijn karakteristieke enigszins snerende stem zingt hij hier een tiental merendeels goede songs die aanstekelijk zijn en blijven hangen.
Met op toetsen Nicky Hopkins en Danny Federici (E-Street Band).
Het klinkt af en toe inderdaad als Elvis Costello en Bruce Springsteen en die typische eind jaren 70 new wave en powerpop, maar heeft toch genoeg eigen identiteit.
IJzersterke nummers zijn No Holding Back, Endless Night, Devil's Sidewalk en The Beating Of Another Night.
De rest zit er niet veel onder.

Deze man heeft overigens nog nooit een slechte plaat gemaakt.
Zo.
En gewoon 4 sterren weer.

Bij mijn streamingdienst maakte ik de nodige lijsten met new wave en aanverwanten, onder de noemer 'New wave & co'. Bij die losse nummers beluister ik de albums daarachter.

En zo gaat het in dit geval van de San Franciscaanse (noem je die inwoners zo?) punk van het debuut van Dead Kennedys naar het vijfde album van de Londense (pub)rockers Graham Parker & The Rumour, met wie de frontman met snauwende stem al sinds diens debuut Howlin' Wind (1976) samenwerkte. The Up Escalator verscheen in mei 1980.
The Rumour bracht in 1980 zelfs twee albums uit, onder eigen vlag verscheen in september dat jaar Purity of Essence. In vergelijking daarmee is deze Graham Parker een stuk vinniger. Dat komt niet alleen door Parkers stem, ook door de composities. Ik houd de volgorde van de Britse persing uit 1980 aan, waar op streaming en MuMe de Amerikaanse wordt aangehouden. Het is immers een Engelse groep.

De plaat is verdeeld in een Up Side en een Down Side. De eerste start met het opgeruimd klinkende No Holding Back, waarna het midtempo en stemmiger Devil's Sidewalk volgt. Met Stupefaction keert zonnigheid terug ("The sun is burning") maar hij moppert over het domme tv-kijkende volk, oproepend tot "turn out the TV, turn up the radio". Dan ontspannenheid in Love Without Greed.
Opvallend in deze nummers is de inbreng van pianist Nicky Hopkins, wiens sobere maar dansende spel bijzonder effectief is. Dat gebeurt opnieuw in Jolie Jolie, dat verder lekker scheurende gitaartjes kent en The Up Side afsluit.

The Down Side vangt aan met Endless Night met op achtergrondzang Bruce Springsteen: the boss in een sterke bijrol op deze uptempo opener met sterk refrein. Met Paralysed opnieuw vrolijke, energieke rock, de gitaar in de hoofdrol in Maneuvres waarbij drummer Stephen Goulding in de coupletten een aparte groove vindt. Met Empty Lives is het opnieuw vinnig en duikt de albumtitel op. The Beating of Another Heart sluit midtempo en beschouwend af, een fraaie beschrijving van de wegen van het hart in relatie tot een dame. In juni '80 klom het album tot #11 in het VK.

In 2016 verscheen een geremasterde cd-versie met als bonus het heerlijke Women in Charge. Parker en zijn Rumour in topvorm. Vreemd is dat dit album niet volledig op mijn streamingplatform staat, al zijn de meeste nummers wel via verzamelaars van Parker te vinden. Als volledige plaat vond ik het onder andere hier op JijBuis.

Dan is daar het vervolg van de reis bij het Canadese Martha and the Muffins, dat er net als The Rumour in slaagde om in 1980 twee albums te baren. Op naar Trance and Dance.

Zie ik in Oor dat er momenteel in enkele filmhuizen een docu draait over Nicky Hopkins, de pianist op dit album. Hij speelde op tig platen, o.a bij de Stones. Toch eens kijken of ik die volgende week kan gaan zien.

Hoort eigenlijk in een andere rubriek thuis, maar daar zal ik het zo meteen ook ff melden. Want hier valt het niet echt op, denk ik. Zelf wist ik niet dat Hopkins ook op dit album meedoet. Maar inderdaad, hij speelde op -tig platen, zoals ook zijn Wiki-pagina onderstreept. Ik ken 'm vooral van Stones- en Kinks-albums, maar als pianist was hij betrokken bij honderden opnamen. Nog veel meer dan ik zelf had gedacht.

Interessante figuur in de marge, van wie ik eigenlijk (te) weinig weet. Dus dank voor de tip, ik ga eens kijken of ik die film ergens kan bekijken.