Stream of Passion - The Flame Within (2009)

Dit lijkt me een foutje Stream Of Passion is het, die staat in de releaselijst ook weergegeven een paar dagen later

start je je promo op...
"You are listening to the new Stream of Passion album, the Flame Within"
no, shit. en dat op negen van de dertien nummers

Ja, over het algemeen kom je het niet zo heel vaak tegen, zeker niet in dit genre, maar het is wel irritant. Maar dit album biedt genoeg om het toch een keer in normale uitgave aan te schaffen.

ben benieuwd, vond het vorige album heel mooi

Fraai album, erg goed gedaan allemaal. Uitstekende zangeres, prima songs en een lekker zwaar gitaargeluid. Er staat geen zwakke song op de plaat. Ik ken het debuut nog niet- die ga ik nu zeker eens beluisteren.

Een behoorlijke progressie sinds "Embrace the storm". S.o.P. klinkt nu veel minder als een project, en veel meer als een gerijpte band. Het is allemaal iets steviger dan op het eerste album (met mooie laaggestemde gitaren), en de mooie melodielijnen zijn gebleven.En Marcela zingt weer de sterren uit de hemel. Radiohead's cover "Street spirit" krijgt daarnaast ook nog eens een fantastische uitvoering mee. Marcela zingt dit, alsof het nummer op haar lijf geschreven staat. Erg mooi album !! Ik heb de Limited Edition met 1 bonus track "Far and Apart".

Ik weet niet hoe ik moet beginnen dus laat ik beginnen met dat ik dit album helemaal super vind. Stream Of Passion laat hier een eigen sound horen in tegenstelling tot Embrace The Storm die vol zat met cliché's, het klonk prima maar deze CD is zoveel beter. Zal het aan het vertrek van Arjen Lucassen liggen? Als dat zo is... Is Stream Of Passion met reuzensprongen voorruit gegaan en klinkt het niet meer als een slap project maar naar een echte band met een stevig, eigen geluid. Hopelijk blijven ze in deze richting, bevalt mij stukken beter dan hun eerste CD.

Zeer mooi album. Het debuut zal ik ook eens een luisterbeurt geven.

SOP levert een degelijke plaat af, maar het debuut vond ik beter. Ik mis de finishing touch een beetje. Het lijkt wel of de nummers vragen om nog wat extra drama en lading. Deze "broeit" wat minder en dat is jammer. Verder is het een erg logisch vervolg op het debuut. Dus ook zonder die typische Ayreon riffjes is er nog voldoende klasse in huis.