Melissa Etheridge - Live (1989)

De vraag is natuurlijk: is dit echt een EP? Ik vind de vermelding daarvan nergens terug op het CD-singletje dat ik afgelopen weekend voor twee kwartjes aanschafte op een rommelmarkt. En het gaat om vier nummers die ook al op haar eerder uitgebrachte debuutalbum staan, dus ook op dat gebied scoort Melissa geen punten als het gaat om toelating op deze site.
Discogs rangschikt het onder 'singles & EP's', en als je ervan uitgaat dat een geluidsdrager met vier nummers automatisch een EP genoemd mag worden, dan mag deze volgens de toelatingscriteria op de site. Maar het blijft een twijfelgevalletje.

Aan de andere kant: de inhoud en de historische waarde van deze opnamen rechtvaardigt een vermelding op deze site wat mij betreft zonder meer. Want mevrouw Etheridge voegt met deze live-uitvoeringen wel even iets toe aan de bekende studio-versies. Haar debuut blonk al uit op het gebied van gedrevenheid en gepassioneerde emotie, maar deze live-versies doen daar nog een schepje bovenop. Eninderdaad, hoewel de andere drie nummers er zeker ook mogen wezen, is Like the way I do hier inderdaad het prijsnummer. Ze weet het nunmmer tot tien minuten op te rekken zonder dat het gaat vervelen, en dat is een knappe prestatie.
Een jaar eerder was het al een redelijke hit in Nederland in de studioversie, maar deze live-release behoort toch de best verkochte EP-CD's uit de vaderlandse hitparadegeschiedenis.

Bij mijn weten uitsluitend op een CD-single verschenen en niet op vinyl. Wat mijn stelling onderstreept dat een beetje muziekliefhebber niet kan volstaan met één medium, maar meerdere afspeelmogelijkheden tot zijn beschikking moet hebben.
Misschien dat een toekomstige RSD-release daar nog eens verandering in kan brengen, want zowel de historische waarde als de speelduur rechtvaardigen de uitgave van een mooie 12 inch-plaat. Maar voorlopig ben ik al blij met het CD-singletje, dat een mooie aanvulling is op mijn CD's (en LP's want die heb ik ook) van Melissa Etheridge.