A Bunch of Stiff Records (1977)

Stiff Records heeft de naam een punklabel te zijn, maar op de eerste verzamelaar die het uitbracht, klinkt slechts pubrock, new wave, echo's van de jaren '60 én de eerste single van Motörhead. Dit in andere versies dan de bekende die later op albums van de artiesten verschenen, zoals bij Less than Zero van Elvis Costello en Back to Schooldays van Graham Parker. De meeste nummers werden geproduceerd door Nick Lowe, die zelf het openingsnummer brengt.

A Bunch of Stiff Records met daarop deels onuitgebrachte singles zoals die van Motörhead, verscheen op 1 april 1977. Op de tweede plaathelft ligt de nadruk meer op klassieke popgeluiden; anders dan hetgeen ik associeer met Stiff. Deels waren de nummers bedoeld als single, maar nooit daadwerkelijk op 7" verschenen. Mede daarom bracht Stiff dit hier uit.
Soms was de muziek vernieuwend, meestal niet: zo covert Dave Edmunds rock 'n' roller Chuck Berry. Sommige namen zijn inmiddels obscuur of zelfs vergeten, het maakt de plaat alleen maar leuker. Daarom kort aandacht voor de minder bekenden.

Go The Whole Wide World van Wreckless Eric verscheen later dat jaar op single en werd zowaar een hit. Tevens te vinden op zijn titelloze debuutelpee van het jaar erop.
Magic Michael was het alias van Michael Cousins, al actief in de hippiedagen van eind jaren '60. Diens uptempo Little by Little heeft sterke jaren '60 pop- en soulinvloeden. Heeft niets met punk of new wave of zelfs rock te maken; maar wél lekker!
Stones Masonry is een naam uit de pubrock van die dagen met wortels in de muziek jaren '60, zoals in Jump for Joy.
Zangeres Jill Reed maakte met Maybe een klaaglijk lied in vroege jaren '60-stijl, hartstochtelijk gezongen en opnieuw in niets op punk, wave of zelfs maar rock lijkend.
Een bekendere pubrocknaam was die van Tyla Gang, de groep van Sean Tyla, ex-Ducks Deluxe. Deze versie van The Young Lords wijkt af van die van hetgeen op hun debuutelpee Yachtless is te vinden. Vriendelijke maar krachtige rock, vergelijkbaar met die van tijdgenoot Bruce Springsteen.
The Takeaways tenslotte bleven obscuur, hun rockende Food wordt gezongen alsof Bob Dylan aan boord is.

Hier een vlog over deze verzamelaar en daar een heerlijke docu van 51 minuten over Stiff in deze periode, met naast Elvis Costello en Ian Dury de nodige (toen nog) onbekende namen. A Bunch of Stiff Records is een aangename, bonte en amusante tijdcapsule van een Londens onafhankelijk label in rumoerige punkdagen, zonder dat er één punknummer klinkt.