Lady of the Sunshine - Smoking Gun (2009)

Angus Stone solo! Daar had ik altijd al stiekem op gehoopt. Maar dit had ik totaal niet verwacht! Zeer aangename verassing die blues songs. De folk liedjes zijn soms wat donkerder dan bij Angus & Julia Stone, maar liggen (nog) niet altijd zo lekker in het gehoor als de nummers die Angus zingt op de A&J Stone cds. Ook wordt het soms wat eentonig en dat moet je niet hebben in een 6 minuten lang durend nummer...

Toen ik vorige week voor het eerst deze Lady hoorde was ik me totaal niet bewust van het feit dat dit Angus solo was.. De stem kwam me heel bekend voor, maar kon het niet plaatsen. Wel wist ik dat dit een plaatje naar mijn hart is. Het ligt erg in lijn met Angus & Julia afgezien van de thematiek.. waar het voor mijn gevoel bij A&J voornamelijk heel liefelijk is, is het hier allemaal iets dreigender.. Aankomende tijd nog heel iets verder laten inwerken en dan zal ik ook oordelen.

Angus Stone losgerukt van de behouden muziek die hij met zijn zusje produceerd. Wat dat betreft sluit ik me volledig aan bij de berichten hierboven. Vooral White Rose Parade, Smoking Gun en Kings Black Magic rocken flink, en doen mij een beetje denken aan het rauwe van The Veils. De rustigere nummers hebben meer het folky aspect van Rue Royale dan wat we onder de naam van Angus en Julia kennen. Het is dus ook niet zo dat een fan van broer en zus dit werk vanzelfsprekend ook kan waarderen.

Op het eerste gehoor een erg sterke plaat en wat mij betreft bewijst Angus hier dat hij veel in zijn mars heeft. Al vind ik het dromerige Lady Sunshine nu al een geweldig nummer, hier moet ik zeker wat meer luisterbeurten tegen aan gooien dan bij A Book Like This.

Grappig dat dit album totaal niet wordt opgepikt door de MM gebruikers.

Ik ben het nu aan het oppikken en het bevalt me enorm. Heerlijke sfeer wordt er neergezet, mooie teksten en een geweldige stem. Deze ga ik nog veel opzetten komende week.
Moet ik Angus & Julia Stone dan ook maar eens proberen?

Ik wist hier helemaal niks vanaf totdat ik net las dat Angus & Julia Stone met een nieuw album komen in maart. Via via nu hier gekomen, wat een verassing zo op een zondagmiddag, ben zeer benieuwd, want ik vond 'A Book Like This' toch wel ijzersterk, en dat vind ik trouwens nog steeds..

Dit is één van de vele albums op mijn nog-beluisteren-lijst, maar godallemachtig wat ben ik blij dat ik de voorkeur gaf aan deze wonderschone plaat. Werkelijk, ik ben zeer, maar dan ook zeer onder de indruk. De eerste luisterbeurt was een beetje als mijn eerste natte droom; geen idee wat mij overkwam. Het voelde wel ontzettend goed, maar tegelijkertijd zo.. vluchtig. Een paar luisterbeurten verder en zodra de muziek begint ga ik spontaan applaudisseren.

Geweldige zang, met een mooie en verrassende variatie van folknummers en meer bluesnummers. Het geheel heeft iets zeer vertrouwelijks en aangenaam vooral. Het voelt gewoon goed. En misschien wel meer dan dat.

Angus Stone heeft hier een wel erg fijn plaatje afgeleverd. Ook zonder medewerking van zijn zus boeit hij enorm en bewijst hij een uitstekende liedjesschrijver te zijn. Bijna elk liedje is raak met poëtische teksten en zijn zachte stem. De laatste drie nummers is trouwens een bijzonder gaaf sluitstuk van dit album.

Hmm.. prettig plaatje. Toch heb ik liever Angus mét Julia erbij, ondanks dat ik haar stem soms verafschuw .. Het is ook nooit goed :-p.

Desalniettemin, vind ik dit echt prettige, ontspannende en breekbare muziek, mooi.

Dat tegenstrijdige heb ik ook wel. En laat ik de soloplaat van Julia nu ook eens erg goed vinden (en dan toch zeuren over haar stemgeluid). Soms weet je niet eens meer wat je van jezelf moet vinden

Hoe dan ook: op dit album geen Julia en wel Big Jet Plane die we terughoren op het album met z'n zus. Eigenlijk net als met het soloalbum van Julia Stone mis je soms de samenzang maar ik denk dat het vooral komt doordat dat mijn eerste kennismaking was en dan komt het daarna opeens wat kaal over.
Het doet niets af aan het gebodene dat weer tip-top in orde is. Er wordt veel gesproken over een donkerder, duisterder sfeer maar die kan ik niet zo heel erg ontwaren. Hooguit hoor ik hier en daar een wat rauwer en vooral harder randje (de gitaren doen wat meer hun best en Angus wil zijn schreeuwerige kant soms etaleren).
Het is wel pure rijkdom als zowel broer als zus samen albums uitbrengen en ook nog eens apart. Verwennerij voor de fans noemen we dat.
Kijken of die productiviteit de komende jaren blijft bestaan of dat ze nu veel van hun kruit verschoten hebben.

Iets minder album dan Down The Way , maar doet daar eigenlijk niet erg veel voor onder. Dit album is, zoals eerder gezegd, wat rauwer dan de albums samen met zijn zus maar daar hou ik wel van. Wat meer de nadruk op het gitaarwerk en af en toe wat schreeuwerige zang wat ik prima kan waarderen. Fijn album dus.

Ik ben ook maar eens aan het solo-album van Angus Stone begonnen.
Big Jet Plane had voor mij niet op dit album gehoeven. Het is een Angus-soloplaat en geen Angus & Julia-plaat. Het is sowieso nooit een favoriet nummer van mij geweest.

Vergelijkingen met Rue Royale vind ik erg opgaan. Helaas ben ik niet zo'n grote Rue Royale-fan.
Ik vind hen snel een beetje saai worden. Op deze plaat loert dat ook steeds een beetje.
Een nummer als Silver Revolver is een mooi folkplaatje, maar het is het nèt niet.
Ik heb altijd het idee gehad dat je voor geweldige lyrics niet bij de Stones moest zijn.

'The Wolf' en 'Smoking Gun' vind ik wel weer heel vet.
Het slotnummer vind ik met zijn zes minuten, in tegenstelling tot wat eerder gezegd is, niet saai worden.

Net als zus Julia ook een nieuwe Angus soloplaat - Broken Brights

Na me recent te hebben gestort op Angus' nieuwe plaat Broken Brights heb ik deze weer eens opgezet.
Ik moet zeggen dat hij me een stuk minder bevalt dan Broken Brights, en ook dan het materiaal met zijn zus.

De nummers raken me geenszins. Zowel qua muziek, sfeer en tekst niet. Het is ook vaak erg repetitief.
Het eerste hoogtepuntje van dit album komt pas van 3:15 tot 4:15 op het nummer Home Sweet Home. We horen hier kindertjes zingen zoals we dat herkennen van A&JS-song 'Another Day'. Als je hoopte dat na anderhalf nietszeggend nummer het niveau terugkomt, kom je bedrogen uit.
'White Rose Parade' begint interessant met elektrische gitaar, maar al gauw merk je dat het niet is waar je op hoopte. Een middelmatig rocknummer. Interessant? Zeker, voor twee keer, omdat het anders is dan we gewend zijn, maar Angus is beter in het maken van relaxte folkliedjes dan vuige rockplaten.

Daarnaast is Angus zonder achtergrondzang van zus Julia lang niet zo interessant. Neem bijvoorbeeld het volgende nummer, Jack Nimble. Opzich is het een aardig lied, maar vijf minuten is véél te lang voor dit nummer. Toegegeven, Julia had dit waarschijnlijk ook niet kunnen redden, maar het gebrek aan Julia wordt op Big Jet Plane toch wel duidelijk. Overigens is dat hele nummer een vreemde eend in de bijt tussen de drie hardere nummers. Vooral zo vlak voor Smoking Gun is het tamelijk vreemd.
Het versterkt het contrast alleen maar meer, en het geeft des te meer aan dat dit geen lieve Angus & Julia Stone-muziek is.
Smoking Gun zelf,... is aardig, maar heel eentonig. Dat is het voornaamste probleem met dit album: het is allemaal heel eentonig. Ook bij Daisychain vind ik het in het begin heel eentonig. De refreinen en drums hebben iets dat doet terugverlangen naar de tijd met zijn zus, maar veel meer doet het ook niet.

The Wolf is wel een fijn lied, maar direct na het luisteren weet ik niet meer hoe het lied ging, en dat heb ik bij alle liedjes. Het komt gewoon niet binnen.
Het gitaarloopje Anna doet me aan 'The Loner' van Neil Young denken. Of dat gegrond is kan ik zo echter niet verifiëren.
Kings Black Magic vind ik onbeschaamd rotzooi. Onsamenhangend.
Lady Sunshine is wel fijn. Misschien zelfs een beetje in de stijl van Broken Lights waar hij destijds misschien al rustig in zijn hoofd mee bezig was.

Samengevat: Angus kan zich beter bezig houden met relaxte folkliedjes zoals hij dat met zijn zus deed, en gelukkig ook doet op zijn nieuwe album Broken Brights. Een rocker is hij niet, en hij heeft een goed stel muzikanten nodig om zijn platen te redden. Het wordt heel snel heel eentonig en zowel qua teksten als muziek hoef je op deze plaat geen meesterwerken te verwachten. Het is muziek die me behoorlijk koud laat. Onsamenhangend, weinig gevarieerd, gewoon niet interessant. Het ene oor in, het andere oor uit. Ik zie niet in waarom ik dit een half jaar geleden nog 3,5 ster gaf.

Mooie plaat van Angus die er met zijn voortreffelijke album Broken Brights van dit jaar ervoor gezorgd heeft dat ik meer van zijn werk wil beluisteren.
Dit album is fraai, echter nog maar 1 keer gehoord, het niveau is wel minder dan Broken Brights maar dit is een plaat die ik zeker meer zal gaan beluisteren en die ongetwijfeld in mijn platenkast zal gaan verschijnen.

Valt me erg tegen tot nu toe, rommelig, komt niet in de buurt van Broken Brights (al is die natuurlijk zo goed dat het heel moeilijk is). Misschien niet vergeten dat deze plaat 3 jaar daarvoor was. Hoewel met zijn zus hij toen al mooie liedjes maakten.
Zal het nog een paar maal proberen.