Lady of the Sunshine - Smoking Gun (2009)

Angus Stone solo! Daar had ik altijd al stiekem op gehoopt. Maar dit had ik totaal niet verwacht! Zeer aangename verassing die blues songs. De folk liedjes zijn soms wat donkerder dan bij Angus & Julia Stone, maar liggen (nog) niet altijd zo lekker in het gehoor als de nummers die Angus zingt op de A&J Stone cds. Ook wordt het soms wat eentonig en dat moet je niet hebben in een 6 minuten lang durend nummer...

Dat tegenstrijdige heb ik ook wel. En laat ik de soloplaat van Julia nu ook eens erg goed vinden (en dan toch zeuren over haar stemgeluid). Soms weet je niet eens meer wat je van jezelf moet vinden

Hoe dan ook: op dit album geen Julia en wel Big Jet Plane die we terughoren op het album met z'n zus. Eigenlijk net als met het soloalbum van Julia Stone mis je soms de samenzang maar ik denk dat het vooral komt doordat dat mijn eerste kennismaking was en dan komt het daarna opeens wat kaal over.
Het doet niets af aan het gebodene dat weer tip-top in orde is. Er wordt veel gesproken over een donkerder, duisterder sfeer maar die kan ik niet zo heel erg ontwaren. Hooguit hoor ik hier en daar een wat rauwer en vooral harder randje (de gitaren doen wat meer hun best en Angus wil zijn schreeuwerige kant soms etaleren).
Het is wel pure rijkdom als zowel broer als zus samen albums uitbrengen en ook nog eens apart. Verwennerij voor de fans noemen we dat.
Kijken of die productiviteit de komende jaren blijft bestaan of dat ze nu veel van hun kruit verschoten hebben.

Na me recent te hebben gestort op Angus' nieuwe plaat Broken Brights heb ik deze weer eens opgezet.
Ik moet zeggen dat hij me een stuk minder bevalt dan Broken Brights, en ook dan het materiaal met zijn zus.

De nummers raken me geenszins. Zowel qua muziek, sfeer en tekst niet. Het is ook vaak erg repetitief.
Het eerste hoogtepuntje van dit album komt pas van 3:15 tot 4:15 op het nummer Home Sweet Home. We horen hier kindertjes zingen zoals we dat herkennen van A&JS-song 'Another Day'. Als je hoopte dat na anderhalf nietszeggend nummer het niveau terugkomt, kom je bedrogen uit.
'White Rose Parade' begint interessant met elektrische gitaar, maar al gauw merk je dat het niet is waar je op hoopte. Een middelmatig rocknummer. Interessant? Zeker, voor twee keer, omdat het anders is dan we gewend zijn, maar Angus is beter in het maken van relaxte folkliedjes dan vuige rockplaten.

Daarnaast is Angus zonder achtergrondzang van zus Julia lang niet zo interessant. Neem bijvoorbeeld het volgende nummer, Jack Nimble. Opzich is het een aardig lied, maar vijf minuten is véél te lang voor dit nummer. Toegegeven, Julia had dit waarschijnlijk ook niet kunnen redden, maar het gebrek aan Julia wordt op Big Jet Plane toch wel duidelijk. Overigens is dat hele nummer een vreemde eend in de bijt tussen de drie hardere nummers. Vooral zo vlak voor Smoking Gun is het tamelijk vreemd.
Het versterkt het contrast alleen maar meer, en het geeft des te meer aan dat dit geen lieve Angus & Julia Stone-muziek is.
Smoking Gun zelf,... is aardig, maar heel eentonig. Dat is het voornaamste probleem met dit album: het is allemaal heel eentonig. Ook bij Daisychain vind ik het in het begin heel eentonig. De refreinen en drums hebben iets dat doet terugverlangen naar de tijd met zijn zus, maar veel meer doet het ook niet.

The Wolf is wel een fijn lied, maar direct na het luisteren weet ik niet meer hoe het lied ging, en dat heb ik bij alle liedjes. Het komt gewoon niet binnen.
Het gitaarloopje Anna doet me aan 'The Loner' van Neil Young denken. Of dat gegrond is kan ik zo echter niet verifiëren.
Kings Black Magic vind ik onbeschaamd rotzooi. Onsamenhangend.
Lady Sunshine is wel fijn. Misschien zelfs een beetje in de stijl van Broken Lights waar hij destijds misschien al rustig in zijn hoofd mee bezig was.

Samengevat: Angus kan zich beter bezig houden met relaxte folkliedjes zoals hij dat met zijn zus deed, en gelukkig ook doet op zijn nieuwe album Broken Brights. Een rocker is hij niet, en hij heeft een goed stel muzikanten nodig om zijn platen te redden. Het wordt heel snel heel eentonig en zowel qua teksten als muziek hoef je op deze plaat geen meesterwerken te verwachten. Het is muziek die me behoorlijk koud laat. Onsamenhangend, weinig gevarieerd, gewoon niet interessant. Het ene oor in, het andere oor uit. Ik zie niet in waarom ik dit een half jaar geleden nog 3,5 ster gaf.