White Rabbits - It's Frightening (2009)

Ik zet meteen hoog in! De vorige White Rabbits plaat - 'Fort Nightly' - was best aardig, maar eerlijk gezegd kwam ik nooit verder dan de eerste twee prijsnummers 'Kid on My Shoulders' en 'The Plot'. Twee heerljke gitaarnummers waarvan de melodie nog de hele dag in je hoofd bleef zweven.

Met 'It's Frightening' zetten ze deze sound voort, maar het album als geheel beklijft velen malen beter dan het debuutalbum. De artcover verklapt meteen hoe het er aan toe gaat op dit nieuwe album. Er is een heerlijke stampende drums en er is een mooie rol weggelegd voor de piano. Vooral op het nummer 'They Done Wrong / We Done Wrong' komt deze goed tot zijn recht! Spoel door naar 3:10 en beluister hoe de gitaar en de piano een heerlijk spel aangaan! Prachtig.

De eerste vier nummers van dit album zijn meteen sterk - ook de single 'Percussion Gun' en het gekke 'Lionesse'. Bij 'Company I Keep' verlies ik even mijn aandacht, maar met 'The Salesman (Tramp Life)' en 'Midnight and I' ben ik er weer helemaal bij. Voor dat laatste nummer doet me denken aan de beginjaren van Radiohead - vooral het album 'The Bends'. Opnieuw stampende drums, de gitaarhook, de stem van de zanger. En wanneer het tempo er in de twee volgende nummers erin wordt gehouden, sluit de band af met een rustig nummer 'Leave It at the Door'. Je hebt er dan bijna 35 minuten opzitten. Heerlijk zijn korte, energieke plaat die zo rustig wordt afgesloten en die je zo gemakkelijk weer op repeat zet! 4*

Best fijn plaatje, maar ik vond Fort Nightly juist veel betere liedjes bevatten dan deze cd. Ondanks de korte duur verlies ik halverwege een beetje de aandacht.

Als ik naar deze plaat luister krijg ik het gevoel dat ze ontzettend hun best hebben gedaan om er iets bijzonders van te maken, maar dat is naar mijn mening niet echt gelukt.

Ik vind het behoorlijk fantasieloos en weinig creatief.

wel aardig. iig beter dan hun debuut, maar dat is niet zo lastig...

Ik hield al heel lang van white rabbits, al sinds ik dat briljantje van Jefferson Airplane hoorde. Hun vorige album vond ik al meer dan aardig, en dit album geef ik 4*, wat eerder een half punt omhoog gaat dan omlaag.

Het is een kwestie van smaak, en mij smaakt het.

De vorige van The White Rabbits heb ik vele malen met groot plezier beluisterd. 'It's frightening' is wat minder kleurrijk dan zijn voorganger, wat eentoniger, maar lang niet slecht. Wel, en dat had ik bij hun debuut niet, komen er geregeld nummers langs die zo uit de koker van Spoon lijken te komen. Dat is allerminst een belediging, maar het getuigt wellicht van minder originaliteit dan wat ik hun toedichtte bij het horen van hun eerste.
Ruim voldoende.

Ik snap niet waar je dit vandaan haalt. Dit album eentoniger dan hun debuut? Ik heb ze net na elkaar beluisterd en dat klopt echt niet. De verwijzing naar Spoon kan ik beter plaatsen.

Ondermeer vanwege deze tekst en de veel te lage score hier, heb ik helaas veel te lang gewacht om dit ijzersterke rockalbum te beluisteren. Hun debuutalbum Fort Nightly was een goed album met een paar uitschieters, maar dit: dit is echt een paar stappen verder. De ene ingenieuze song na de andere komt op de proppen. Er zitten een aantal hele sterke liedjes tussen, waarbij de eerste 4 tracks gelijk raak zijn. De gitaren zijn zo lekker bespeeld en de piano doet regelmatig erg mooi mee.
Wat een aanrader dit album!

Oh ja: op 18 februari om 19.30 uur staan ze in Paradiso als voorprogramma van Spoon (grappig: want juist aan Spoon refereert Lepel hierboven).

Nee, West, ik weet ook niet waar ik het vandaan haalde. Althans, ik weet het niet MEER: ik schreef dit een half jaar geleden en sindsdien heb ik deze slechts sporadisch nog opgezet. Ik weet wel dat enige teleurstelling overheerste bij het horen van ´It´s frightening´, iets wat versterkt werd door mijn enthousiasme voor hun debuut. Goed, ik zal hun platen binnenkort eens naast elkaar leggen. Wellicht kom ik tot inkeer.
En dank voor het wijzen op het voorprogramma van Spoon. Ik twijfelde of ik erheen moest (heb een nauwelijks te overtreffen optreden van Britt Daniel en co. beleefd in een kleine, warme club in Melbourne, begin 2003: wilde het daar misschien wat Spoon betreft bij laten. Herinneringen, he), maar nu The White Rabbits het voorprogramma verzorgd, moet ik wel aan kaarten komen. Word dan langzaamaan wel je stalker, West. Want was jij ook niet al in De Helling bij Local Natives? Ja, kijk maar eens over je schouder.

Inderdaad ja, daar was ik ook! En bij Spoon & the White Rabbits ben ik er ook bij (natuurlijk).
Gaaf dat optreden in zo'n kleine Australische club. Maar Paradiso is ook best te doen.

Ben benieuwd of je It's Frightening na herbeluistering nog steeds wat eentonig vindt.

What een f***ing great optreden van White Rabbits in Paradiso gisteravond (voorprogramma van Spoon). Drie kwartier lang werd alles gegeven en dat hoorde je. De drums werden veelvuldig ondersteund door een paukenist, wat in een erg gaaf ritmisch effect sorteerde. Daarbij sneeuwde zang, gitaar en toetsen niet onder. Het klopte als een bus.

Er werden veel nummers van dit album gespeeld. De zaal reageerde erg enthousiast, al helemaal voor een voorconcert. Ik heb hierna dan ook nog sterker het idee dat dit album It's Frightening wordt ondergewaardeerd hier en zelfs over het hoofd wordt gezien. Dit is een klasseband met een prima tweede album. Niet te missen, zou ik zeggen.

Ondanks dat het alweer twee jaar terug is staat dat optreden me nog wel bij. Vooral het feit dat het geluid van White Rabbits knoerthard stond (van Spoon gelukkig niet) maar desondanks een fijn optreden.

Absoluut waardig aan de tweede plaat van deze band welke ook gewoon heerlijk weg luistert. Ik kwam hier eigenlijk voorbij omdat we na een paar jaar eindelijk nieuwe werk van deze jongens hebben. Tijd voor Milk Famous dus. Voor zover ik weet heeft Britt Daniel met deze nieuwe plaat weinig te maken dus ik ben benieuwd of desondanks de Spoon sound weer terug te horen is.

Herontdekt bandje en gelukkig maar want wat een lekkere plaat. Zang doet me overigens soms wel denken aan de zanger van Hot Hot Heat.