Bettie Serveert - Attagirl (2004)

Met deze band heb ik altijd een beetje een haat-liefde verhouding gehad. Palomine vond ik erg goed, maar er waren ook momenten dat ik de cd niet kon horen. Hun vorige, Log 22, vond ik eigenlijk best wel weer heel aangenaam, maar eerlijk gezegd draai ik hem nooit meer. En nu dan de nieuwe: Attagirl.
De eerste draaibeurten bevallen me (weer) uitstekend, het klinkt net even anders dan we van ze gewend zijn. De gitaarliefhebbers komen minder aan bod deze keer. Maar verwacht geen "dance-dingen" zoals het afsluitende nummer van Log 22. Dat was een mislukking van de eerste orde. Nee dit zijn lekkere popsongs met een vreemd randje.
Enige maar...............ik vrees dat ook deze cd nu erg goed aanslaat bij mij, maar dat ook dit dan langzamerhand in de vergetelheid zal raken. Bettie en ik blijven een raar paar .

Bettie serveert is, net als bijvooorbeeld R.E.M., een band die waarschijnlijk gewoon geen slecht album kan maken. Attagirl is dus hun zoveelste puike plaat, die in vergelijking met eerder werk wat luchtiger en frivoler klinkt en waarop (en dat vind ik toch wel een beetje jammer) Peter Visser minder prominent dan ooit aanwezig is. 3,5*.

Ik ga ze later vanavond live zien. Erg nieuwsgierig hoe het nieuwe werk klinkt!

En, hoe was het? Ik zie ze volgende week in Nighttown, ben d'r ook erg benieuwd naar

Het was een aardig optreden van Bettie. Een paar zeer lang uitgesponnen (hypnotiserende) nummers met op het eind wat oude favorieten.

Maar dé verrassing was voor mij Voicst, het voorprogramma. Wat een energie spat er van die band af zeg, en bovenal: goede nummers! Kandidaat voor Pinkpop 2005!

Ben benieuwd. Voicst ken ik al wel (goed album!).

Ik ben nauwelijks bekend met Bettie Serveert. Attagirl is het enige nummer dat ik ken. Het deed me een beetje aan de Sugababes denken. Sta ik daar alleen in?

Ja wat mij betreft wel....

Een tijd terug live gezien, wat geweldig veel indruk op me maakte was het nummer Versace, echt een nummer om in trance te raken, live veel beter als op het album.

Een half jaar geleden heb ik Betiie Serveert weer eens live gezien in Tivoli De helling. Het was wat ruiger dan op deze cd, maar het is hoe dan ook een steengoede band die een veel groter publiek en betere, grotere zalen verdient. Attagirl klinkt wat anders dan het voorgaande. Private suit vond ik net ietsje beter, maar dat zegt weinig. Attagirl is een heel melodieus en muzikaal rijk album met you've changed als akoustisch meesterwerkje, staying kind en love I don't have to love zijn weer "ouderwetse" bettienummers, en Dreammaniacs en Attagirl laten een nieuwere kant van de band horen

Toevallig vanavond een gedeelte van Bettie Serveert vanavond live gezien bij een tribute to The Cure; maar ik moet wel tot de conclusie komen dat het met Carol van Dyk niet echt goed gaat. Ze ziet er toch wel slecht uit, en dat meende ik al te merken ten tijden van de presentatie van dit album.

De cover van Bright Eyes live in Utrecht:
Lover I Don't Have to Love

Opnieuw een prima album van BS. Pakkende songs conform het bekende degelijke recept. De opener Dreamaniacs is een prachtige binnenkomer en de band blijft dat niveau vasthouden.
I Off Deal, Staying Kind en afsluiter Love I Don't Have to Love zijn de andere hoogtepunten op het album.
Ik verhoog deze naar 4*.

In de immer bruisende muziekwereld, waar klanken en harmonieën de ether vullen als de geurige aroma's van een herfstbos, staat Bettie Serveert als een bastion van artistieke integriteit en muzikale vindingrijkheid. Deze Nederlandse formatie, die haar naam ontleent aan de sportieve serveerstijl van een bekende tennisster, bracht op de elfde dag van oktober in het jaar 2004 hun album "Attagirl" uit, een verzameling liederen die de luisteraar meeneemt op een auditieve reis vol emotie en melodie.

Het spektakel ontvouwt zich met "Dreamaniacs", een nummer zo aanstekelijk dat het zich nestelt in de geest als een vrolijk deuntje op een zonnige dag. Het refrein, levendig en uitnodigend, nodigt uit tot meezingen, een opener die de toon zet voor het avontuur dat volgt.

Vervolgens, het titelnummer "Attagirl", een melodie die, hoewel ingetogener, een onmiskenbare charme bezit door haar vloeiende compositie. Het lied sluimert voort, een subtiele verleiding die de luisteraar onbewust meeneemt op een stroom van contemplatie.

"Don't Touch That Dial" volgt een vergelijkbaar pad, beroepend op zijn melodische bekoring om de aandacht vast te houden. Echter, het is met "Greyhound Song" dat het album een krachtiger geluid omarmt, de volumeknop opdraait, en daarmee de luisteraar direct in zijn greep krijgt. De versterkte zang injecteert een dosis energie die onmiskenbaar aanspreekt.

In "You’ve Changed" staat de vocale prestatie van Carol van Dyk centraal, haar stem draagt een boodschap met een melancholische ondertoon, een uitvoering die de emotionele diepte van het nummer versterkt.

De instrumentatie van "Versace" is niets minder dan betoverend, met een melodie die zich ontpopt als een auditieve delicatesse. Van Dyk's stem doet de rest, het nummer naar een sfeer van pure muzikale bliss tillend.

"1 Off Deal", daarentegen, laat iets te wensen over, het mist de kracht en overtuiging zoals aanwezig in andere tracks. Maar "Hands Off" keert terug naar de kern van het album. Een nummer dat behaagt met zijn aangename harmonieën en "Staying Kind", die, samen met de opener, mijn persoonlijke favoriet markeert, biedt een sonische omhelzing die lang na het luisteren blijft resoneren.

De finale, "Lover I Don’t Have to Love", sluit het album af met een dynamische flair, bewijzend dat Bettie Serveert een relevante kracht is in de muziekwereld.

Ter afsluiting, "Attagirl" is een muzikaal mozaïek, rijk aan emotie en vakmanschap. Hoewel het album momenten kent waar het lichtjes struikelt, zijn het de pieken die het geheel naar een hoger plan tillen. Bettie Serveert heeft wederom een fijn album afgeleverd dat getuigt van hun onuitwisbare stempel op de vaderlandse muziekgeschiedenis.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl