The Armada - The Armada (2008)

The Armada is de nieuwe band van Jeff Martin (ex- Tea Party) en dat is weer duidelijk te horen. Het komt het dichtst in de buurt van het album Triptych. Net als dat album is het een verzameling oosters getinte rockers met wat toegankelijkere ballad(achtige) nummers.

Uitzondering is het zwaar vervormde Black Snake Blues, een opnieuw opgenomen versie van een nummer dat ook op zijn solo album Exile and the Kingdom stond.

Zo bezwerend als het album The Edges of Twilight zal het wel nooit meer worden, maar toch is dit een prima album.

Jeff Martin is terug. Het gehele ouvre van The Tea Party komt voorbij. Welliswaar is het allemaal wat toegankelijker maar een nummer als invocation neemt me direct mee treug naar Transmission en met Morocco wordt zelfs het meesterlijke album The Edges of Twilight weer voor het geestensoor gehaald. Of wat te denken van Broken en A line in the Sand die je mee terug voeren naar Triptyche of The Rosary dat zo op The Interzone Mantras had kunnen staan.
Zelfs zijn eerste soloalbum The Exile and the Kingdom komt voorbij in het openingsnummer en met Black Snake Blues.

Ik ben benieuwd hoe hij het eraf gaat brengen in de W2. Als het half lijkt op de voorgaande keren dat hij de podia in ons kikkerlandje besteeg, dan belooft het alvast weer een memorabele avond te worden.

Ik ben benieuwd of we Jeff Martin nog ooit terug gaan zien in Nederland.....

En jawel, daar istie dan weer!!! gisteren gezien in the Rambler in Eindhoven...

Acoustisch, dat dan weer wel...

Volgende keer the Armada maar eens meenemen Jeff

Ja, ook ik mis the Tea Party....

2 jaar na Jeff Martin's solo debuut formeert hij samen met drummer Wayne Sheehy de band The Armada. Dus je zou denken dat het een band gaat worden met een eigen geluid, niets is minder waar. Het is eigenlijk Jeff's 2e solo album annex geluid van The Tea party. Waarschijnlijk om de credits eerlijk te verdelen is gekozen voor een Band naam.
De muziek is dus uit duizenden herkenbaar als je bekent bent met The Tea Party. Melancholische, soms zwaar aangezette rock met diverse oriëntaalse klanken en op dit album heel toegankelijk allemaal.
Opvallend is wel dat Jeff sinds 2001 geen absolute krakers meer weet te schrijven zoals de laatste 2 nummers van het album Interzone Mantras (TTP) uit 2001. Nummers als Lines In The Sand en Morocco komen nog een beetje in de buurt. Maar dan heb je het wel gehad. Black Snake Blues is natuurlijk totaal overbodig, die track stond al op zn debuut en deze versie is niet eens bijster goed. Voor de rest zijn de composities van redelijk tot goed te noemen waar Hr Martin als multi-instrumentalist zich werderom kan uitleven. Dat maakt het luisteren wel de moeite waard, redelijk goed album dus.