Emmylou Harris - Stumble into Grace (2003)

Kom op zeg. Wel te gek gaan op Wrecking Ball en Red Dirt Girl en dan over deze plaat heenkijken? Dat kan toch niet waar zijn. Het daalt namelijk in atmosferisch opzicht nóg een keldertrapje lager af. Mevrouw Harris (nummers zelfgeschreven, wat ze niet vaak deed) keert haar ziel binnenstebuiten met haar merg uit de botten zuigende engelenstem. Een stem die schuurt en wringt en die zich ongezien naar binnen klauwt om daar, eenmaal aangekomen, genade aan te bieden aan ons zielenleed. Ook bij de ongelovigen onder ons. Je zou voor minder weer naar de kerk willen.

Tja, die twee vorige heb ik, van deze had ik eigenlijk nog niet gehoord, er moet dan toch weinig ruchtbaarheid in de pers zijn aan gegeven ,
Maar als het de lijn van die twee voorgangers voortzet, dan kan mevrouw Harris weinig fouts doen bij mij, zoveel is zeker.

Ik kom deze wel eens tegen, zonder twijfel.

Deze wonderschone CD is ook nog met andere hoesfoto uitgebracht.

Onbegrijpelijk, zo weinig commentaren als er staan bij de meeste albums van deze artiest. In de US is zij een grootheid met 12 Grammies op haar naam. Ander wapenfeit: Zij maakte met haar stem het album Desire van Bob Dylan tot een van diens meest aantrekkelijke.
Stumble into Grace laat goed horen welke kwaliteiten Harris op iets latere leeftijdnog steeds heeft, te meer omdat ze al het materiaal zelf schreef. er doen bovendien weer veel topartiesten mee, zoals Daniel Lanois, Linda Ronstadt, de zusjes McGarrigle en Bernie Leadon.
Als je de productie hoort zou je kunnen vermoeden dat Lanois het album ook heeft geproduceerd, het heeft heel erg zijn sound, maar hij staat toch niet als producer vermeld.

Ben de laatste tijd weer de muziek van Emmylou aan het verkennen, heb op vinyl al haar eerste platen, had via de diverse auction sites al veel van haar latere werk gekocht, maar deze week met het uitkomen van haar nieuwe plaat(met Rodney Crowell) toch nog via div. sites een aantal cd"s besteld, waaronder deze voor het schamele bedrag van 3.50.

Een klein meesterwerkje vind ik het, het ademt de sfeer van Daniel Lanois, en laat zien dat emmylou op latere leeftijd nog steeds groeiende is .

Mijn favorieten zijn Her I am, strong hand (for June) over het countryechtpaar Carter Cash, en het prachtige minimalistische liedje Plaisir d'amour.

Het enige wat nu nog ontbreekt in mijn collectie is Wrecking ball, en die zal er tzt ook nog wel komen.

Drie jaar na Red Dirt Girl is daar Stumble into Grace. Alle liedjes op deze cd zijn door Emmylou, soms met hulp van anderen, geschreven. Hier geen songs van andere artiesten. Het is daardoor nogal persoonlijk. Het begint dan ook heel simpel met : Here I am. Jupiter Rising is geschreven samen met haar ex Paul Kennerley. Ook een heel mooi lied. Minder spectaculair dan Wrecking ball en Red dirt girl (Michelangelo) maar als geheel doet dit album er niet voor onder.

Ook Stumble into Grace is een album van Emmylou om te koesteren.
En de prachtige hoesfoto dekt de lading volledig.
Mooiste nummer voor mij is I Will Dream, met een buitengewoon subtiele bijdrage van The Mc Garrigle sisters. Maar ook de andere nummers staan als een huis!

Deze plaat maakt bij mij iets minder indruk dan de 2 voorgangers.
De stem van Emmylou blijft prachtig en het is een genietbaar album met prachtige nummers zoals Can You Hear Me Now & O Evangeline.

Tja van traditionele country (rock) of bluegrass is hier geen sprake. dit album vormt een trilogie met de voorgangers "Wrecking Ball" en "Red Dirt Girl". deze worden ook wel Emmylou's creatieve hergeboorte genoemd, en waar dat op "WB" fantastisch uitpakte met de productie van Daniel Lanois en heel sterk songmateriaal (voornamelijk covers), vind ik dat op de opvolgers veel minder het geval. ben niet zo gecharmeerd van de producties van Malcolm Burn met de atmosferische klanken en zijn muzikale inbreng met "other things" en "everything else". zijn "sound" komt de songs lang niet altijd ten goede. benieuwd hoe een ballad als "Here I Am" in een andere productie had geklonken. het is op zich fijn dat ook haar eigen composities op dit album en "RDG" steeds meer ruimte krijgen, maar helaas is Emmylou geen songwriter van de buitencategorie. nummers als "Time in Babylon", "Strong Hand" (for June)" een liefdevolle hommage aan de relatie van Johnny Cash en June Carter met backing vocals van Linda Ronstadt) en "Cup of KIndness" willen niet beklijven. op het eigen nummer "Evangeline" pakken de klein gehouden "sound effects" wel goed uit. gelukkig blijft er nog genoeg te genieten van de songs co-written met de onvolprezen McGarrigle Sisters "I Will Dream", de aanstekelijke melodie van "Little Bird" en de traditional "Plaisir D'Amour" met Kate & Anna McGarrigle op accordeon en viool en hun backing vocals. het met Malcolm Burn co-written "Can You Hear Me Now", waar hij zich beperkt tot echte instrumenten (fender rhodes, percussie en harmonica) is eveneens een hoogtepunt. "Lost Into This World" co-written met Daniel Lanois is een mooi, melodieus nummer maar wordt ontsierd door te dominante percussie. wellicht ben ik te behoudend in mijn smaak, maar het hierna volgende meer "traditionele" album "All I Intended To Be" ligt mij een stuk beter, maar dat is persoonlijk. de liefhebber van haar oudere sound/werk kan ik het live album "Ramble In Music City - The Lost Tapes" met the Nash Ramblers (2021) met opnames uit 1990 zeer aanbevelen.

Toch wel weer een fijne van een van mijn favoriete stemmen. De serene rust die over de plaat hangt doet het geheel goed. Daarover heen de engelenstem van Emmylou, al heeft ze natuurlijk wel wat ingeleverd tov jaren terug. Zonder belegen te klinken levert ze hier een sterk en gedegen album af. Favorieten zijn opener Here I Am en Can You Hear Me Now. En ook O Evangeline raakt de juiste snaar hier. 4 en halve ster en de belofte Emmylou wat meer aandacht te gaan geven deze dagen.