Emmylou Harris - Pieces of the Sky (1975)

Ik was weer eens bezig met het verder beluisteren van een stapeltje oude LP´s die ik ooit kreeg. Geen Emmylou-fan maar haar status is natuurlijk wel zo hoog dat dit geen rommel kan zijn. `Pieces of the Sky´ vind ik verder een briljante titel voor een countryplaat. Bij kant a viel me het allemaal wel een beetje tegen. Een zeer vlak, wat saaiig (Too Far Gone) album zo oordeelde ik te snel. Ik had mijn stem al geplaatst maar ik heb er toch een drietje van gemaakt, vanwege kant 2. ´Coat of Many Colours´is heel aardig, en ´Bottle Let me Down´ en vooral ´Queen of the Silver Dollar´ zijn goede vlotte countrysongs. For No One is een Beatles-compositie.

Ik had gister mijn oude vinyltje weer eens uit de kast en het viel mij niks tegen, integendeel. Op haar solo debuut klinkt EmmyLou zo bescheiden dat je door de jaren heen zou gaan vergeten wat voor 'n dijk van een album Pieces Of The Sky eigenlijk is . Songs uit het repertoire wat ze met Gram Parsons samen deed voor zijn dood zijn natuurlijk nog ruim vertegenwoordigd, maar door haar breekbare integere uitvoeringen stoort mij dat nergens.

Toegevoegde waarde op deze plaat zijn de werkelijk ijzingwekkend mooie gitaarpartijen van James Burton. Ik prijs me gelukkig dat ik EmmyLou and the Hot Band nog 2 keer live heb mogen zien terwijl hij nog deel van de band uitmaakte. De man is van uitzonderlijke klasse

Volledig mee eens, behalve dat dit niet haar debuut album is (hoewel Emmylou dat wel altijd beweert). Haar debuut Gliding Bird verscheen in 1970 (hier op de site klopt het jaartal en de hoes niet). Die plaat is nog van voor Gram Parsons haar ontdekte, en derhalve is dat meer een folkplaat dan een countryplaat.

Pieces of the Sky werd haar doorbraak album (al valt er over te twisten of Emmylou ooit écht doorgebroken is).

Als je gezegent bent met een stem als Emmylou, een goede muzieksmaak (getuige de keuze van haar covers), en klasse sessiemuzikanten tot je vriendengroep behoren dan moet je wel erg je best doen om een slechte plaat op te nemen. Deze plaat tot en met Evangeline zijn dan ook allemaal goud gegaan.

Emmylou geeft covers vaak een hele intense draai, zoals hier 'For No One' en 'Too Far Gone' bijvoorbeeld, waarmee ze de nummers compleet eigen maakt.

Hoewel dit album nog niet zo goed is als Elite Hotel of Luxury Liner vind ik deze toch best 4* waard.

Wederom een mooi vormgegeven country album, dat gedragen wordt door de subitele begeleiding, haar zuivere stem en de verhalende teksten. Daarvan is ws. Coat of Many Colors de bekendste, geschreven door Dolly Parton. Het is ook typisch zo'n nummer waarvan de tekst zeer tot de verbeelding weet te spreken. Zoiets als een Cat in the Cradle bijv.

iets minder dan Luxury Liner, maar toch 4*

Niet zolang geleden aangeschaft voor 5,99! Mooi album, prachtige stem!

Een ''debuut''album waar ze trots op mag zijn. Ik vind de nummers waarop ze het langzaam aandoet op dit album het beste (en dan met name #5 en #9) maar gelukkig staan er ook wat meer up-tempo nummers op voor de afwisseling.
'Boulder to Birmingham' is volgens mij haar signature-song en elke keer als dat nummer weer voorbij komt vind ik dat helemaal terecht. Fantastisch geschreven. Ik weet dat Emmylou zelf uit Birmingham komt maar de link naar Boulder kan ik niet helemaal leggen (voor zover ik weet is Gram daar niet geboren).
Het nummer 'Coat of Many Colors' hoor ik liever in de originele vorm en de cover kan me niet zo bekoren als het origineel. Het enige nummer op deze plaat dat ik dan ook wat minder vind.
Op 'Queen of the Silver Dollar' komt haar vriendin Linda Ronstadt nog even om de hoek kijken, maar net als op 'In My Hour of Darkness' [Gram Parsons - Grievous Angel] en 'Gold Watch and Chain' helaas alleen maar in de harmonie (al is er van laatstgenoemde wel een live-versie te vinden waarop Linda vrolijk meezingt). Persoonlijk hoor ik Linda graag en ik had het dus totaal niet erg gevonden als ze ook hier een couplet had meegepakt.

Het zoveelste sterke album van Emmylou. Het leukste aan haar vind ik misschien nog wel dat ze me al aan ontzettend veel andere artiesten heeft geïntroduceerd dankzij haar vele prachtige covers.

Hoe waar ! Ik ben er zelfs van naar de Beatles gaan luisteren ......

Hetzelfde hier . Revolver staat nu op mijn lijst dankzij de mooie covers van 'For No One' en 'Here, There & Everywhere'.

Voor de liefhebberts van deze plaat: er komt later deze maand een CD met live opnames uit 1975 van EmmyLou met de Hot Band uit: Cowboy Angels !

Coat of Many Colors, wat een schitterend, goudeerlijk nummer! (L)

Deze plaat is voor mij ook interessant vanwege de "Elvis muzikanten" die hier op mee doen, nl James Burton op diverse gitaren, Duke Bardwell (eigenlijk helemaal geen bassist, maar een vriend van drummer Ronnie Tutt, die Duke bij Elvis' band wist in te lijven, totdat Jerry Scheff weer terugkeerde) op bas, Glenn Hardin op piano's en Ronnie Tutt op drums. Een heerlijk, typisch vroeg Harris country album.

Check dan ook het werk van Gram Parsons, doen ook muzikanten van Elvis op mee.

Dat werk ken ik al langer en is ook erg goed.

Alles wat ik wilde schrijven over deze cd is al geschreven door NewYorkCityLight geschreven. Eén zin over Coat of many colors ben ik niet met hem eens; Emmylou’s versie vind ik schitterend. Die van Dolly Parton ken ik niet, maar ik ga op onderzoek uit.

De 2 bonustracks op de cd vind ik ook prachtig.

Betere cd speler aangeschaft waardoor je nog beter hoort hoe mooi haar stem is . .0.5 erbij gedaan

Erg prettig album van Harris. Gezegend met een hemelse stem en prima neus voor covers is dit een heerlijke opvolger van haar debuut. Ze klinkt hier ook wat zekerder. De nummers passen haar prima en de muzikale begeleiding is uitmuntend. Ik kan erg genieten van Emmylou en werk me langzaam door haar catalogus heen. En als het pareltjes als deze oplevert dan ben ik helemaal happy. 4 en halve ster voor deze.

Tja Emmylou Harris wie is er in de jarig zeventig niet oud mee geworden. ik was 18 toen dit album mijn pad kruiste. voor altijd geassocieerd met een bepaalde periode uit mijn leven. dat is wat muziek doet. had destijds mijn 1e verkering en was stapelverliefd. samen met haar op de bank zwijmelend naar deze muziek luisteren, zoals je ook naar albums als "Late For The Sky" van Jackson Browne luisterde. afijn op een dag maakte zij het uit. liep tegen mijn 1e gebroken hart aan. op je zolderkamer "stoer" je verdriet verbijten met tearjerkers zoals Too Far Gone, Boulder To Birmingham, Before Believing en dan tot de conclusie komen dat je beter "Whole Lotta Love" van Led Zeppelin kon opzetten. naast de ballads, staan er ook fijne uptempo nummers als Bottle Let Me Down en het door Shel Silverstein geschreven slotnummer Queen Of The Silver Dollar op, waarop Linda Rondstadt goed hoorbaar is. zoals hierboven al opgemerkt, zijn het niet bepaald de minste muzikanten die op dit album meespelen, o.a. James Burton: electric guitar, Glen D. Hardin: piano, Ben Keith: steel, Bernie Leadon: banjo, dobro, bass, Byron Berline: fiddle, mandolin, Ricky Scaggs: fiddle, Bill Payne: piano, Herb Pedersen: banjo, acoustic guitar, harmony vocals. overigens is "If I Could Only Win Your Love" (van the Louvin Brothers) altijd mijn favoriete nummer gebleven

Zeeer sterk country album. Dankje jerome988 is inderdaad echt iets voor mij.

Happy to hear

Dit is zeer zeker een prachtige countryplaat. In de eerste plaats door Emmylous stem, maar zeker ook door de geweldige instrumentalisten die erop meedoen. Gek eigenlijk dat ik deze pas jaren later ontdekt heb. Destijds waren de twee opvolgers, Elite Hotel en Luxury Liner, het soort platen dat je in elke serieuze collectie tegenkwam. Ze verkochten, met name ook in Nederland, als een tierelier. Zal ook wel komen door de hits die ze hier had. Nummers als Together again, You never can tell en Feelin' single, seein' double. De laatste werd voor de - uitsluitend Nederlandse - single-release zelfs omgedoopt tot I really had a ball last night. Opmerkelijk, want zelfs in de VS waren dat niet of nauwelijks hits.

Ik had die platen ook, in de tweede helft van de jaren zeventig. Maar met deze heb ik pas in de late jarern tachtig kennisgemaakt. Zal wel komen door een ontbreken van een hitsingle. Maar met terugwerkende kracht heb ik moeten constateren dat deze plaat zeker niet onderdoet voor die andere twee. In feite is het een zalige trits albums, waar Emmylou niet alleen country speelt, maar zeer regelmatig ook op de countryrocktoer gaat, een stroming die destijds behoorlijk populair was bij serieuze muziekliefhebbers. Vermoedelijk hielp dat bij de opvallende populariteit van deze albums in Nederland. Latere albums bevatten voornamelijk 'pure' country en deden het minder goed, ook bij mij.

pieces of the sky ;er staan inderdaad hemelse nummers op deze lp Bij mij lag Emmylou altijd in balans met Nanci Griffith met een lichte voorkeur voor deze laatste
met deze lp haalt ze bij mij een score van 4.5 en in tegenstelling met "elite hotel " en "luxury liner" bevat deze lp geen enkel zwak nummer
Hoogtepunten zijn n.m.m. "boulder to birmingham" en "sleepless nights" vergeli(jk "pieces of the sky" met "storms " van Nanci Griffith (ze zijn allebei even goed)

Een zeer fijne country plaat!