Madonna - Like a Prayer (1989)

Dit album sloeg bij mij indertijd goed aan.
Madonna was toch wel een ietwat omhooggevallen zangeresje die leuke albums had gemaakt, maar ook niet meer dan dat.
Het knappe was dat ze in die tijd zo lekker kon provoceren.
Like a prayer vond ik dan ook een eerste stap in een wat volwassener geluid. Er staan goede songs op, die ook nu nog prima overeind blijven staan (en niet zoals de voorgangers leuk aan te horen zijn als '80's memories).
De bijdrage van Prince in de vorm van Love song vind ik wat misplaatst. Het is een sterk nummer, maar een wat vreemde eend in de bijt die naar mijn mening de balans op dit album wat stoort. Het is té duidelijk een Prince-song (wat gelijk zijn kwaliteiten in die tijd weer eens aantoont).
En ja ik geef het een hoge waardering, omdat ik het ook waard vind .

Goh, nog nooit wat geschreven bij dit album. Staat nu op en moet zeggen dat dit toch wel een van haar betere albums is ondanks een paar missers hierop (Till Death Do Us Part en Act of Contrition). Daar tegenover staan weer het prachtige Oh Father (moet haast wel een van haar beste nummers zijn), het strakke Love Song en met de titelsong heeft ze zich helemaal onsterfelijk gemaakt Jammer van de versie van Express Yourself, deze hier is nogal 'tam'. De remixversie op de Immaculate Collection is veel opzwepender.

Al met al een halfje omhoog voor deze dame

Kate Bush ging haar voor.
Vier jaar eerder had ze al A Deal With God.
Leeftijdsgenoot Madonna volgde in 1989.
Krampachtige poging om een volwassen album te maken.
Like A Prayer.
Duidelijk invloeden van Prince zijn hoorbaar.
Die haar hier een afdankertje cadeau geeft.
Hoe serieus ze ook te werk lijkt te gaan.
Het blijft dat dametje met het te korte truitje.
Sekssymbool met het vermogen tot zingen.
Kwalitatief niet echt bijzonder.
Maar een rolmodel voor puberende meisjes.

Zo ook bij mijn jongen zusje.
Helemaal gelukkig was ze met deze elpee.
Aan de hoes moest een luchtje aan zitten.
Meerdere pogingen gedaan om het parfum te kunnen ruiken.
Zonder enig resultaat.
Maar hij paste prima op de aangepaste tienerkamer.
Madonna dekbed, Madonna posters, Madonna kussens.
Ik ergerde me er kapot aan.

Terwijl ik probeerde te genieten van The Cure of Simple Minds.
Een kamer verderop slecht geaccentueerd Engels.
I hear your voice, it's like an angel sighing
I have no choice, I hear your voice
Feels like flying
I close my eyes, Oh God I think I'm falling
Out of the sky, I close my eyes
Heaven help me
Inderdaad, laat iemand me helpen.
Dag in, dag uit.
Telkens hetzelfde liedje.

Met Madonna had ik helemaal niks.
Snapte de hele hype niet zo.
Waarom een album uitbrengen waarop je gezicht niet te zien was.
De uitdagende zwoele blik.
Al mag haar buikje er natuurlijk wel wezen.
Daar ben ik dan eerlijk in.

Zelf snapte ze het uiteindelijk ook.
Vervolgens werd er weer flink geflirt met seks.
Uitdagende poses bij homoseksuele dansers.
De Madonna die we kenden.
Alle heilige huisjes werden weer omgeschopt.
Ze was er gewoon nog niet aan toe.
Pas met Ray Of Light zou bij mij de erkenning komen.
Met terugwerkende kracht zou ik ook de oudere songs meer waarderen.
Al blijf ik voornamelijk de singels draaien.

De enige conclusie die ik verder kan trekken is dat 1958 een goed muziekaal jaar is geweest.
Geboortejaar van Madonna, Prince, Kate Bush en Michael Jackson.
Artiesten die de commerciële jaren 80 domineren.