0
CorvisChristi (crew)
geplaatst: 28 november 2010, 11:05 uur
Nog geen stemmen voor dit album, dus laat ik het spits maar afbijten...
Fracture is aan de ene kant een typisch ARC-album, aan de andere kant niet, aangezien ARC (bestaande uit DIN-labelbaas Ian Boddy en Redshift-veteraan Mark Shreeve), vooral op de eerste 4 tracks zich van een wat experimentelere kant laten zien.
Origineel mag het zeker genoemd worden. Alle 4 de nummers ademen hun eigen persoonlijkheid uit en er valt genoeg te beleven. Het zijn behoorlijk stuwende, ritmische en bij vlagen zelfs pompende tracks, waarbij vooral het titelnummer in het oog springt en het bijzondere "Departed", vanwege het sterke thema die zich naarmate het nummer vordert, ontvouwt. Vooral de gewone- en Fender Rhodes-pianoklanken zitten op een originele manier verweven in dit nummer.
Goed is het dus zeker wel te noemen, maar ik wordt toch pas echt overdondert middels "Rapture", waarop ARC teruggrijpt naar de stijl waar ze zo goed in zijn: retro-synthmuziek gedoopt in een flink Berlin School-sausje, waar de grootheden van weleer zo legendarisch mee zijn geworden (Tangerine Dream en Klaus Schulze behoeven natuurlijk geen introductie meer). "Rapture" is eigenlijk een vervolgzetting van ARC's briljante Arcturus-album. Een geweldig en behoorlijk lang intro die me een beetje doet denken aan die van Schulze's "Floating" van zijn Moondawn-meesterwerk maakt uiteindelijk plaats voor een wervelwind van klanken, van waaruit de sequence-sectie langzaam naar voren wordt geduwd. Heerlijk om zo op deze manier wederom te mogen genieten, van hoe ARC op zeer sterke wijze de Berlin School-sound op een overtuigende manier weet neer te zetten. Wat dat betreft zijn ze één van de weinigen die er mee weg kunnen komen, omdat ze hun vak gewoon tot in het uiterste verstaan. Uiteindelijk duurt de sequence-sectie nog niet eens zo heel erg lang, en wordt ik uiteindelijk getrakteerd op een prachtig, sfeervol, ietwat somber klinkend slot, wat dit album op een prima manier afsluit.
Fracture is een prima ARC-album, ook omdat ze niet schaamteloos voorganger Arcturus copiëren, maar zich ook van een wat vernieuwendere en verfrissende kant laten zien. En stiekem is dat toch de reden dat ik deze toch wat minder vind dan Arcturus. Ik ben nou eenmaal een liefhebber van de Berlin School-sound, en ARC beheerst die stijl op alle fronten. De eerste 4 tracks zie ik dan ook meer als voorgerechtjes op nummer 5, waarvan die laatste mijn uiteindelijke score van 4 punten bepaald heeft.
Fracture is aan de ene kant een typisch ARC-album, aan de andere kant niet, aangezien ARC (bestaande uit DIN-labelbaas Ian Boddy en Redshift-veteraan Mark Shreeve), vooral op de eerste 4 tracks zich van een wat experimentelere kant laten zien.
Origineel mag het zeker genoemd worden. Alle 4 de nummers ademen hun eigen persoonlijkheid uit en er valt genoeg te beleven. Het zijn behoorlijk stuwende, ritmische en bij vlagen zelfs pompende tracks, waarbij vooral het titelnummer in het oog springt en het bijzondere "Departed", vanwege het sterke thema die zich naarmate het nummer vordert, ontvouwt. Vooral de gewone- en Fender Rhodes-pianoklanken zitten op een originele manier verweven in dit nummer.
Goed is het dus zeker wel te noemen, maar ik wordt toch pas echt overdondert middels "Rapture", waarop ARC teruggrijpt naar de stijl waar ze zo goed in zijn: retro-synthmuziek gedoopt in een flink Berlin School-sausje, waar de grootheden van weleer zo legendarisch mee zijn geworden (Tangerine Dream en Klaus Schulze behoeven natuurlijk geen introductie meer). "Rapture" is eigenlijk een vervolgzetting van ARC's briljante Arcturus-album. Een geweldig en behoorlijk lang intro die me een beetje doet denken aan die van Schulze's "Floating" van zijn Moondawn-meesterwerk maakt uiteindelijk plaats voor een wervelwind van klanken, van waaruit de sequence-sectie langzaam naar voren wordt geduwd. Heerlijk om zo op deze manier wederom te mogen genieten, van hoe ARC op zeer sterke wijze de Berlin School-sound op een overtuigende manier weet neer te zetten. Wat dat betreft zijn ze één van de weinigen die er mee weg kunnen komen, omdat ze hun vak gewoon tot in het uiterste verstaan. Uiteindelijk duurt de sequence-sectie nog niet eens zo heel erg lang, en wordt ik uiteindelijk getrakteerd op een prachtig, sfeervol, ietwat somber klinkend slot, wat dit album op een prima manier afsluit.
Fracture is een prima ARC-album, ook omdat ze niet schaamteloos voorganger Arcturus copiëren, maar zich ook van een wat vernieuwendere en verfrissende kant laten zien. En stiekem is dat toch de reden dat ik deze toch wat minder vind dan Arcturus. Ik ben nou eenmaal een liefhebber van de Berlin School-sound, en ARC beheerst die stijl op alle fronten. De eerste 4 tracks zie ik dan ook meer als voorgerechtjes op nummer 5, waarvan die laatste mijn uiteindelijke score van 4 punten bepaald heeft.
* denotes required fields.
* denotes required fields.