Black Sabbath - Cross Purposes - Live (1995)

Ik ben momenteel aan het luisteren naar dit live-album, ook al om zelf te horen hoe Tony Martin het live afbrengt, want naar verluidt is dat niet altijd een succesnummer geweest. Ik lees heel goed het bericht van Sinner hiervoor en en ik moet hem (weeral ) gelijk geven. Met de zang lijkt het nogal mee te vallen, maar die setlist is niet op het lijf geschreven van Tony Martin.
Als ik nog kan tellen, komen slechts vier nummers hierop van de periode met Tony Martin (I Witness, Psychophobia, Cross of Thorns, Headless Cross), op een totale oogst van vijf studioalbums. Waarom weer diezelfde haast afgezaagde nummers: laat Ozzy zijn nummers zingen, laat Ronnie James Dio zijn nummers zingen en for god's sake laat Tony Martin dan zijn gang gaan uit de vijf prima studioalbums, want die periode heeft een aantal geweldige platen opgeleverd (Tyr, iemand?).
Het geluid is ook dat niet, klink meer als een opgepoetste bootleg en die nummers van de periode Tony Martin, vind ik het best uit de verf komen. Niets van Tyr hierop, een onvergeeflijke doodzonde. Laat Ronnie James Dio maar snel op pensioen gaan, ik blijf hem een goede zanger vinden weliswaar, maar mijn hart en oren gaan meer en meer uit naar Tony Martin. My kingdom, my kingdom voor een liveversie van The Sabbath Stones en Jerusalem en The Lawmaker en...

Veel gemopper en een lage score bij Cross Purposes Live, waar ik echter niet in meega. Destijds (maart 1995, een jaartje na het concert) niet in de cd-bakken te vinden maar wel in die met videobanden met daarbij de cd. En dat mondjesmaat.

Die tape verscheen in 2010 op dvd maar zonder cd. Die is dan weer op YouTube beland met via die link ook beelden die de officiële release niet haalden, zoals Children of the Sea.
Wat ik hoor, valt me na alle klaagzangen alleszins mee. Alhoewel zanger Tony Martins stem een enkele keer kraakt, hij was kennelijk licht verkouden of iets dergelijks, sloeg hij zich prima door de set. Daarbij vertolkt hij met zijn rauw-hese stem de muziek uit de periodes Osbourne en Dio op een wijze die mij overtuigt. Deze twee voorgangers haalden overigens ook lang niet altijd het niveau van hun eigen studioversies...

Hetgeen negatief is, heeft mijns inziens met vijf andere zaken te maken, voor de audio slechts bijzaken. Een boeiende showman is Martin niet, de setlist bevat te weinig van de albums met hem, het publieksgeluid zit te zacht in de mix wat niet fijn is voor de livebeleving, toetsenist en achtergrondzanger Geoff Nicholls staat onzichtbaar in de coulissen (pas aan het einde, als de groep op het podium afscheid neemt, komt hij in beeld) én bij de aftiteling wordt hij niet eens genoemd.

In zijn biografie Iron Man besteedt gitarist Tony Iommi nauwelijks woorden aan deze uitgave: "In April our gig at the Hammersmith Odeon was recorded and filmed for a video and CD package called Cross Purposes Live, which was released about a year later. I once heard somebody describe it as the most underpromoted release of all time. That’s probably very true, because even I can only vaguely remember it being released," om dan te vertellen dat drummer Bob Rondinelli na deze tour plaatsmaakte voor Bill Ward. Aan alles is dan ook te merken dat de groep weinig bemoeienis had bij deze uitgave.

Positieve slotnoten: omdat Martin mondharmonica speelt, keerde The Wizard van Sabbaths debuut terug in de set. Hartstikke fijn. En hij wijzigde de melodie van Neon Knights een beetje maar deed dat pakkend, waarbij Nicholls' achtergrondzang goed uit de verf komt.

Op Discogs wordt overigens best veel voor Cross Purposes Live gevraagd, het is warempel een collector's item geworden...