Steve Roach - The Magnificent Void (1996)

Een van de vele Steve Roach albums (ik ken maar een klein segment van de man's werk, maar eerlijk is eerlijk, zo gevarieerd is het nu allemaal ook weer niet). Het album brengt wat je kan verwachten van één van de godfathers van de ambient. Ambient dus.

Rustig, maar zeer zwaarmoedig album. Als je dit naast een Liquid Mind legt, heb je duidelijk een heel ander sfeerbeeld. Donkere en zware waves, doorspekt met ijzige strings. Muziek die eigenlijk perfect bij een 2001 zou passen wat mij betreft. Niet het bombastische wat een Kubrick in z'n films legt, maar pure en duistere mystiek. Het album start redelijk twijfelend, met "Between Te Gray ..." en "Void Memory One". Degelijke tracks maar ze missen toch heel wat kracht. "Infinite Shore" krikt het niveau een heel stuk omhoog, met vooral een prachtig einde (pak en beet de laaste 3 minuten). Een sferisch meesterwerkje. Ook "Cloud Of Unknowing" is een heerlijke track, met weer die duistere, intergalactisch diepe waves en drones.

"Void Memory Two & Three" vormen weer een klein dipje, maar het gros van het album (de laatste twee tracks zijn echte toppers. Vooral Altus ontpopt zich tot een echt meesterwerk, en de absolute topper van dit album. Geniale waves en drones. De gure maanlandschappen, planetaire stofwolken en opkomende zonnen zijn plots zeer tastbaar en het nummer lijkt wel een soundtrack waarvan de film nog moet geschreven worden. Boordevol sfeer en uitpuilend van sferisch potentieel. Een nummer dat een heel album kan redden dus (zeker als het nummer 20 minuten duurt).

Al bij al dus een goed album, dat vooral door de prachtige afsluiter extra aan kracht wint. Gevoelens van kilte, ruimte, oneindigheid, barheid en isolement zitten allemaal verweven in de tracks, en bij momenten komt het er ook zeer effectief uit. 4*, pracht van een album.

Het nummer 1 meesterwerk van Steve Roach wat betreft pure 'beatless' ambient en ik ken wel een groot deel van zijn muziek (Mystic Chords & Sacred Spaces komt dicht in de buurt). Dit album vormt een absoluut hoogtepunt in alle moderne muziek waarbij het draait om de compositie van 'klanklandschappen'.

Wat ik niet goed trek van Steve Roach zijn de zeer minimale, herhalende albums, met 1 track van 70 minuten die vrijwel steeds hetzelfde klinkt (of lijkt te klinken).
Dat is bij dit album zeker niet het geval. Variatie genoeg. Hoe vaker je luistert, hoe beter het wordt. En het kan heel lang duren voordat je 'm helemaal 'doorhebt', omdat er zoveel diepte in zit.

Het geweldige aan dit album is dat er eigenlijk geen moment hetzelfde is. Er vinden constant subtiele veranderingen en geluidsmanipulaties plaats. Niks geen simpel aangepaste preset geluiden of wat gecopy/paste van drones. Dit is sound design van het hoogste niveau.

In deze muziek kan je jezelf compleet kwijtraken en nietig voelen, al zwevend door de geweldige grote leegte. Eerst lijkt het misschien onaangenaam en kil, maar uiteindelijk is het zeer mooi, rustgevend en eindeloos fascinerend. De afsluiter 'Altus' stijgt tot ongekende hoogten.

Ondanks mijn lovende commentaar, wil ik wel waarschuwen dat de ervaring leert dat veel mensen dit album absoluut niet zullen trekken, zelfs voor hen die over het algemeen van ambient achtige muziek houden.
Het is een extreme vorm van muziek die niet meteen gemakkelijk in het gehoor ligt. Geduld is het sleutelwoord.

Misschien is het een verkeerde manier om in dit album te stappen, maar het is onvermijdelijk: de enorme waardering die ik voor Structures from Silence heb maakt dat de verwachtingen extreem hoog liggen. En dan kom ik bedrogen uit bij The Magnificent Void. Zeker geen slecht album, maar het bereikt niet de emotionele diepte die ik zoek. De constant veranderende waves zorgen voor een interessant kleurenpallet, dat dan weer wel. Hoewel ik enkele gewaardeerde opmerkingen van Onderhond en DeepeR beaam, pakt de sfeer me maar niet. Blijft over een prima plaat die nergens tot grote hoogte komt en uiteindelijk alleen maar zal dienen als achtergrondmuziek tijdens het studeren.

Steve Roach laat op The Magnificent Void niks anders dan een kille leegte horen. Geïnspireerd door Klaus Schulze en John Hassell. Fascinerende drones, aaneenschakelingen van geluidsmanipulaties en subtiele electronic klanken.

De tijd vliegt - verrassend genoeg - met dit album. Je wordt als het ware opgeslokt door de signifikante kosmische muziek. Een beetje new-age, maar het blijft toch vooral bij de ambient hoek in de electronic. Waar de muziek in den beginne nog zo kil, ruim, donker en nihilistisch klinkt, begint op The Magnificent Void een ware trip door het hoofd en de emoties van Roach. Niet meer de koelbloedige man in de donkere lege kamer, maar een lichte omgeving met veel warmte. De muziek komt als het ware dichterbij. Prachtig!

Altus is een hoogtepunt in de kosmische electronic muziek. Waves en drones wisselen elkaar af en er word een ongelovelijke sfeer gecreërd. Het universum wordt volledig ontdekt in deze compositie en de beelden blijven maar in je hoofd schieten. Een schitterend eind en hoogtepunt, pure emotie. 4,5*

Misschien dat fans van dit album ook eens Secret Observatory van Between Interval moeten proberen. Het uitgestrekte, mysterieuze heelal als concept voor een donker, koel, sfeervol ambientalbum..

Het klopt wel dat als je je ogen sluit, je aan de hand van deze muziek het heelal kan waarnemen, of iets dichter bij huis: een peilloze oceaan. De titel van dit album dekt dan ook perfect de lading. De duistere waves roepen een gevoel van leegte, van complete isolatie op. Niet bepaald een aangenaam gevoel, al schuilt er achter die leegte soms een mooi landschap waar je slechts even getuige van bent om dan verder de diepte in gezogen te worden. Je bent als het ware een reiziger die in de donkerste uithoeken van een onontgonnen wereld terecht komt. Een wereld waarin ijskoude kosmische winden, stofstormen en de afwezigheid van licht een barrière vormen naar fragmenten van ongerepte schoonheid.
De sfeer in The Magnificent Void staat haaks op het zachte, dromerige karakter van Structures from Silence, maar is op zijn beurt even ingrijpend.

Aangenaam ambientalbum dat zich, zoals verscheidene users opmerken, richt op de leegte van de ruimte. Langgerekte geluidsgolven fluctueren tussen verwondering en dreiging. Cloud of Unknowning is hier mijn favoriete nummer. Dit nummer loop over van een exploratiedrang, waarbij gevaar consequent om de hoek loert. Ondanks de lengte van het album blijven de klanken evocatief en intrigerend. Deze plaat reken ik stilaan tot mijn favorieten.