Steve Roach - The Magnificent Void (1996)

Steve Roach laat op The Magnificent Void niks anders dan een kille leegte horen. Geïnspireerd door Klaus Schulze en John Hassell. Fascinerende drones, aaneenschakelingen van geluidsmanipulaties en subtiele electronic klanken.

De tijd vliegt - verrassend genoeg - met dit album. Je wordt als het ware opgeslokt door de signifikante kosmische muziek. Een beetje new-age, maar het blijft toch vooral bij de ambient hoek in de electronic. Waar de muziek in den beginne nog zo kil, ruim, donker en nihilistisch klinkt, begint op The Magnificent Void een ware trip door het hoofd en de emoties van Roach. Niet meer de koelbloedige man in de donkere lege kamer, maar een lichte omgeving met veel warmte. De muziek komt als het ware dichterbij. Prachtig!

Altus is een hoogtepunt in de kosmische electronic muziek. Waves en drones wisselen elkaar af en er word een ongelovelijke sfeer gecreërd. Het universum wordt volledig ontdekt in deze compositie en de beelden blijven maar in je hoofd schieten. Een schitterend eind en hoogtepunt, pure emotie. 4,5*

Het klopt wel dat als je je ogen sluit, je aan de hand van deze muziek het heelal kan waarnemen, of iets dichter bij huis: een peilloze oceaan. De titel van dit album dekt dan ook perfect de lading. De duistere waves roepen een gevoel van leegte, van complete isolatie op. Niet bepaald een aangenaam gevoel, al schuilt er achter die leegte soms een mooi landschap waar je slechts even getuige van bent om dan verder de diepte in gezogen te worden. Je bent als het ware een reiziger die in de donkerste uithoeken van een onontgonnen wereld terecht komt. Een wereld waarin ijskoude kosmische winden, stofstormen en de afwezigheid van licht een barrière vormen naar fragmenten van ongerepte schoonheid.
De sfeer in The Magnificent Void staat haaks op het zachte, dromerige karakter van Structures from Silence, maar is op zijn beurt even ingrijpend.